Ezelgedachten

Wonderen. Ze bestaan nog!!

2012-01-08T03:28:00.000-08:00

Met het gebruikelijk lood in de schoenen liep ik op nieuwjaarsdag naar mijn schooltje . Een jaarlijks terugkerend ritueel. Een onontkoombaar, spannende tocht. Voortdurend spookte die ene vraag door mijn hoofd. “Hoeveel ruiten liggen er dit jaar weer aan diggelen?”

Elk jaar na “oud en nieuw” mag ik weer in een flink aantal klassen , gewapend met bezem en stoffer en blik de enorme puinhoop opruimen, die de lieve jeugd heeft veroorzaakt. Elk jaar weer is het nodig, dat de dronken en van de nodige drugs stijf staande “oud en nieuw” vierders toch wel minstens acht tot tien van onze schoolruiten aan diggelen gooien. Meestal met flinke bakstenen, die ze uit de straat hebben gehaald en af en toe met vuurwerk. Dat laatste wat minder vaak, want dat vereist nu eenmaal extra werk.

Dichterbij school komend werd mijn humeur er niet beter op. Overal in de wijk lagen de restanten van het vuurwerk van de afgelopen nacht. Lopend langs de entree van een groot flatgebouw zag ik, dat men , blijkbaar met zwaar vuurwerk, alle brievenbussen inclusief het belpaneel volledig uit de muur had geblazen. De post van de bewoners dwarrelde over straat of lag kwetsbaar in de open kastjes. Als het in bewoonde complexen al zo erg was, hoe zou mijn schooltje er dan wel bij staan? Zou het gebouw er nog wel staan?

Met hevig kloppende hart deed ik de laatste stappen en na de laatste bocht te hebben gemaakt, zag ik voor me , in het zonlicht, het pas opgeknapte schoolgebouw staan. Zo op het oog was er niets gebeurd, maar uit ervaring wist ik, dat de achterkant van het gebouw de favoriete kant was voor de asocialen in de wijk. Zelfs de opgehangen Mosquito kreeg die etters daar niet weg.

Argwanend en met een toenemend ongeloof liep ik om het gebouw . Geen enkele ruit was gesneuveld! Geen enkele andere vorm van schade was te zien. Ik kon het niet bevatten. Voor het eerst in tien jaar geen dichtgetimmerde ruiten, geen graffiti, geen uitgerukte planten! Met enig leedvermaak zag ik, dat mijn Christelijke buurman wel een kapotte ruit had. Wel een kleintje, maar toch. Onze Lieve Heer zal mij volgend jaar wel weer verschrikkelijk straffen voor deze vreselijke gedachte. Maar dit jaar heeft Hij blijkbaar toch voor een wondertje gezorgd.

Ben wel benieuwd welke andere ramp dan in het verschiet ligt.

Red de ezel! eet hem op!

2012-01-08T03:25:00.000-08:00

Door EDWIN WINKELS/AD 3 februari 2007

BARCELONA - Hoe kun je een dier dat met uitsterven wordt bedreigd het best beschermen? Door hem op te eten.

En niet zomaar een ezel. Van de Catalaanse burro zijn nog maar zo'n 300 exemplaren in leven. Twee ervan zijn dinsdag geslacht voor de maaltijd.

Door de consumptie van het vlees van de Catalaanse ezel te promoten, hopen de organisatoren het fokken van deze diersoort te bevorderen. ,,Als de boeren zien dat het rendabel is, kunnen zij de ezel juist voor uitsterven behoeden,'' zegt Ramon Aytés, een van de koks van de sociëteit.
Niet alle 300 Catalaanse ezels zijn beschermd: slechts de exemplaren die voor de voortplanting zijn bestemd.

Er zijn van die berichten, die je er toe verleiden om de gedachten eens de vrije loop te laten. De door de Spanjaarden gehanteerde redenering zou zo maar eens kunnen werken.

De werkwijze is een product van creatieve geesten, die per slot van rekening een goed doel nastreven. Al moet ik zeggen, dat ik als rechtgeaard Burro toch enige rillingen niet kon onderdrukken.

Dus, als antwoord op de suggesties van Betul en app, conform de bovenstaande werkwijze, gelet op het schrikbarend snel afnemen van het aantal goede onderwijzers en onderwijzeressen………….Smakelijk!!

© Burro Holanda 2007

Waar gaat het nu eigenlijk fout?

2012-01-08T03:23:00.000-08:00

Van een collega mocht ik onderstaande correspondentie lezen.

Aan :
U I T G E V E R I J A P R I L I S BV
Geachte heer/mevrouw,

Vanmiddag heb ik het door uw uitgeverij uitgebrachte boek Michiel Adriaenszoon de Ruyter voor onze school gekocht. Na enkele bladzijden lees ik dat onze held z'n secretaris een brief laat schrijven aan de raadpensionaris Johan de Witt - in 1676!!

Wat een storende fout! De gebroeders de Witt zijn in 1672 in Den Haag vermoord...
Hebt u dit manuscript door een historicus laten nakijken? Ik hoop dat dit de enige fout is, want het boek is prachtig vormgegeven.
Om die reden zal ik het boek uitlezen.

Met vriendelijke groet,

XXXX

Geachte heer XXXX,

We vinden het vervelend dat deze fout in het boek is gekomen. We zullen de auteur, een historicus, dit laten weten en bij een herdruk zal dit zeker gecorrigeerd worden.
Met vriendelijke groet,
U I T G E V E R I J A P R I L I S BV

© Burro Holanda 2007

W.S.N.S. ++++

2012-01-08T03:08:00.000-08:00

Ik krab me te veel op mijn hoofd. Ze hebben me nog gewaarschuwd dat maar niet te doen. "Burro pas op! Je wordt er kaal van !" . Inmiddels ben ik bijna kaal. Tja, wie niet luisteren wil….

Ma ja, wie krabt zich nu niet op het hoofd , als je kijkt naar de steeds verder denderende WSNS - trein ? Weer samen naar School , ooit ontstaan als instrument om de enorme groei van het speciaal onderwijs te remmen. Er gingen immers veel te veel kinderen naar deze relatief , te dure vormen van onderwijs.

Dus … onder het mom van " de basisscholen moeten betere zorg en zorg op maat leveren" , werd er een enorme batterij aan extra maatregelen en voorschriften op het onderwijs losgelaten. De schoolmeester of - juf van vroeger kon meestal al op grond van ervaring zeer snel bepalen of een kind in de groep extra zorg nodig had. En als die zorg buiten de mogelijkheden van de school viel, dan was het genoeg om te bellen met de directeur van een LOM, MLK en of ZMLK school. Die directeur kon meestal zelf al bepalen of het een leerling voor zijn school betrof. Die directeur mocht dat ook, want hij had een daarop toegespitste opleiding genoten.

Momenteel , als gevolg van WSNS, moet een kind met leer- en/of opvoedingsproblemen eerst uitgebreid worden getest op niveau 0. Daarna moeten er lijvige rapporten en handelingsplannen worden gefabriceerd. Vervolgens moet er binnen de school extra formatie worden vrijgemaakt om deze leerling een of twee keer een half uurtje extra Remedial teaching te geven . Als na een week of wat blijkt, dat dit niet voldoende werkt, dan mag alles nog eens opnieuw. Indien dat nog niet de oplossing biedt , mag je iemand van buitenaf 'inhuren' om er eens naar te kijken. Meestal is dat een duur betaald iemand van een Onderwijs Begeleidingsdienst. Die doet ook weer een of meerdere onderzoeken. Een psycholoog kan ook nog worden ingehuurd en daarna maken we weer een handelingsplan. U snapt het al ; we gaan weer een paar weken extra oefenen. Inmiddels wordt het dossier van het 'slachtoffertje in kwestie' steeds dikker. We hebben een flinke stofmap nodig. Inmiddels krab ik steeds harder op mijn hoofd.

Indien dit alles niet helpt, wordt het tijd om de C.L.Z te hulp te roepen. Deze Commissie Leerlingen Zorg stuurt een nieuw persoon op onze leerling af. De school moet 'met de billen' bloot. Alle dossiers, handelingsplannen, onderzoeksgegevens etc. worden door de CLZ-ter kritisch bekeken en meestal mag het een en ander opnieuw worden uitgevoerd. De CLZ-ter praat met ouders, leerkrachten, IB-ers, externe hulpverleners en ook wel met het kind zelf. In veel gevallen concludeert de CLZ, dat er nu maar eens P.A.B. op het kind moet worden losgelaten. Deze Preventief Ambulante Begeleiding houdt in , dat er weer een andere hulpverlener in beeld komt. De PAB-er gaat de leerkracht helpen om dat te doen wat de leerkracht daarvoor niet zelf kon en nu blijkbaar wel. In deze fase krab ik meestal heeel hard.

Als het vanaf dit moment nog niet lukt, dan is het meestal de schuld van de school ! De school kan immers niet leveren, wat al die externe deskundigen zouden willen. Om nu nog verder te kunnen met onze leerling, moet de school het boetekleed aantrekken en heel hard roepen " Wij zijn handelingsverlegen !!!"

In dit geval moet de school nog wel de CLZ overtuigen met weer allerlei dossiers, verslagen, handelingsplannen, testresultaten , gespreksverslagen etc., etc.

Met een beetje geluk gaat de CLZ nu adviseren om de P.C.L. in te schakelen. Deze club heeft de macht om te adviseren een leerling naar het speciaal onderwijs te verwijzen. Overigens moet er dan nog wel worden aangemeld. Tja en dan heb je kans, dat ons ' inmiddels anderhalf jaar oudere slachtoffertje' op de wachtlijst komt, want de s.o. en s.b.o. scholen mogen niet meer leerlingen aannemen dan is voorgeschreven.

De reguliere basisschool heeft inmiddels wel kapitalen extra moeten uitgeven aan de zorg voor dit ene kind. Let wel , ik vind dat elk kind alle zorg verdient, die het maar kan krijgen. Maar zou het niet eens kunnen zijn, dat alles wat effectiever kan ? In het geval , dat ons 'slachtoffertje van WSNS' ook nog eens een kind met een ernstige gedragsstoornis betreft, hebben ook de klasgenootjes, anderhalf jaar lang hinder hiervan gehad. Zou het niet zo kunnen zijn, dat in bepaalde gevallen , het al in een vroeg stadium helder is, dat het om een s.o. of een s.b.o. kind gaat ?
Een ding is zeker !

W.S.N.S. is beslist geen bezuinigingsmaatregel van het Ministerie. Die WSNS besturen in ons land , het bijbehorende administratie apparaat , die extra medewerkers, CLZ-ters, PAB-ers enz, worden allemaal mede betaald uit de formatieoverdracht van de aangesloten scholen. De extra inzet van IB-ers, RT-ers op de reguliere basisscholen wordt ook betaald uit de formatie van de scholen.

Wacht even. Dit voorgaande stukje klopt niet… Hoe zit het nu? Wel / Niet bezuinigen…
Ja, ja ik hou al op met krabben !

© Burro Holanda 2004

Ongrijpbaar.

2012-01-08T03:07:00.000-08:00

Je hebt van die leerkrachten, waarvan je als schoolleider weet, dat het niet klopt . Het klopt niet wat ze doen, de sfeer in de klas klopt niet, de relatie met ouders klopt niet, de samenwerking met collega's klopt niet . Het contact met jou als schoolleider klopt ook niet. En toch krijg je er de vinger niet achter. Je kunt je vage gevoel en vermoedens gewoon niet hard maken .

Als je langs de klas loopt, dat zie je, dat de collega achter het bureau zit en iets opschrijft. De kinderen zijn schijnbaar hard aan het werk. Een kwartier later is er niets veranderd. En een uur later ook niet. Nooit hoor je lawaai, nooit wordt er een grap gemaakt, nooit loopt de zaak uit de hand. Er wordt niet gelachen, maar ook niet gedoceerd. Spontaan gedrag?? Wat is dat? De collega's klagen over het voortdurend , net niet op tijd nakomen van afspraken. De IB-er klaagt over de handelingsplannen, die altijd net zoek zijn of morgen zeker klaar zijn. Maar als je als schoolleider je er mee gaat bemoeien, dan is alles precies op dat moment af en ingeleverd. En er is ook altijd een reden waardoor het zo was gelopen.

Altijd redenen van buitenaf. Computer stuk, sleutels vergeten, in de auto van vriend laten liggen, stroom uitgevallen, dus noodgedwongen niet thuis kunnen werken. Ga zo maar door.

Ook de toetsuitslagen van de leerlingen wijzen niet op vreselijk slecht onderwijs . Maar als je ze goed bekijkt, dan zie je wel vreemde effecten. Toch is er altijd een verklaring.

De collega kan wel op de gekste momenten opeens erg boos worden. Zeer beledigd. En vaak in mijn ogen om niets. Die collega voelt zich ook vaak benadeeld of negatief beoordeeld. En er is ook altijd iets op lichamelijk gebied aan de hand. Of net door de rug gegaan en niet meer in staat om rechtop te staan. Of net een ernstige spierontsteking in de knie en dus niet meer in staat om gewoon te lopen. Of net een vreselijke keelaandoening en dus niet meer in staat om gewoon te praten. Het resultaat is een collega, die wekenlang hees pratend, krom gebogen, strompelend en hinkend door de school gaat.

Administratie is prima op orde, leerlingenverslagen zijn zeer gedetailleerd, inrichting klas zeer effectief.

En toch…. Ik voel dat het niet klopt. Zou ik op mijn oude dag paranoïde worden? Zou die collega misschien toch wel gewoon een topper zijn? Heb ik het gewoon mis?
Ik ben me eens wat meer gaan verdiepen in "borderline".
Ik blijf er bij. Er klopt iets niet. Maar wat?

© Burro Holanda 2007

Ongezond !

2012-01-08T03:05:00.000-08:00

Het is bijna half 8 's ochtends. Bijna. Nog even en het voor mij vervelendste kwartiertje van de dag is voorbij. Want tussen kwart over 7 en half 8 komen bij mij de ziekmeldingen van de collega's binnen.

En nu in deze periode van buikgriep en andere door virussen veroorzaakte ellende gaat de telefoon veel te vaak. "Burro, ik kan vandaag niet komen werken. Ik voel me zo rot. Ik moet steeds overgeven en ik ben aan de diarree !"

"Burro ik ben ziek! Ik ben de hele nacht wakker geweest en ik blijf maar hoesten." Natuurlijk voel ik met de zieken mee en spreek ik de wens uit, dat het maar gauw weer beter met hen mag gaan en dat ze hopelijk weer snel aan de slag kunnen, maar in elk geval eerst goed moeten uitzieken. In de tussentijd draaien mijn hersens al op volle toeren over hoe ik het probleem van de vervanging moet oplossen.

En vervangers zijn er niet! In een tijd, dat er schijnbaar vele beginnende leerkrachten zonder baan zitten, kan ik geen invallers krijgen. Waar ze zitten, geen idee! Dus probeer je allerlei parttimers ertoe te bewegen om een extra dagje te komen werken . Dat is echter meestal een hopeloze zaak. Je bent immers bewust parttimer en dus heb je op je vrije dagen andere dingen gepland. Slechts een enkeling wil, bij hele hoge uitzondering, eens een dagje invallen." Maar dan echt ook alleen voor deze hele enkele keer hoor!"

Ik ben dan ook nog zo'n gek, die de neiging heeft om mijn oneindige dankbaarheid veelvuldig uit te spreken. Af en toe vind ik mezelf zo'n slijmerd. Mijn algemeen directeur zou zeggen, dat ze mij juist dankbaar zouden moeten zijn omdat ik hen de kans geef extra geld te verdienen. Maar volgens mij werkt dat niet zo. Dat is nu weer echt een redenering uit een managementboekje.

Vandaag heb ik op de 20 personeelsleden slechts 2 zieken. En ik heb de vervanging rond. Dus ik ben bijna aan de veilige kant van de 'half 8 'streep. Om half 8 haal ik opgelucht adem.

Om kwart voor 8 gaat toch nog de telefoon. Het is één van mijn invalsters.
"Burro, het spijt me heel erg, maar mijn kind is ziek. Ik kan nu echt niet komen hoor. Zoek maar even iemand anders." Natuurlijk spreek ik mijn begrip uit. Ze moet haar kind maar flink vertroetelen, zeg ik.

Ik leg de hoorn neer en zucht. Ik denk, dat ik mijn IB-er voor de 4e keer deze maand voor de groep moet zetten. En die zei pas geleden al, dat ze volgend jaar liever weer gewoon een groep heeft. Ik snap het ook nog wel een beetje.

© Burro Holanda 2007

Leraren met de pest in hun lijf aan het werk.

2012-01-08T03:04:00.000-08:00

APELDOORN - Een derde van de leraren in het basis- en middelbaar onderwijs heeft het plezier in het werk verloren.

Niet alleen hebben zij last van bedreigingen door ouders en leerlingen, maar ook voelen zij zich onvoldoende door hun collega's en de directie gesteund.
Dat blijkt uit een onderzoek van de stichting Sto(M)p in Apeldoorn onder ongeveer duizend leraren, directieleden, ouders en leerlingen die bij het primair en middelbaar onderwijs zijn betrokken. In het basisonderwijs zegt 27 procent van de ondervraagde directieleden en 23 procent van de docenten zich niet door collega's en directie gesteund te voelen. In het middelbaar onderwijs zijn die percentages iets lager.

Directieleden en leraren zeggen één tot twee dagen last te hebben van negatieve reacties van ouders. In sommige gevallen leiden die ertoe dat zij enkele weken ziek thuisblijven. Bijna een kwart van de ondervraagde ouders klaagt dat de school slecht of helemaal niet naar hen luistert en een derde vindt dat de school het bij het nemen van maatregelen laat afweten. De leerlingen zeggen dat hun band met docenten niet zo goed is dat zij aan hen al hun problemen voorleggen.

Zoals aangekondigd, ben ik eens wat rond gaan neuzen om wat meer te weten te komen over het genoemde onderzoek Op de site van de stichting Sto(M)p is niet echt veel terug te vinden over de kwaliteit van het door hen uitgevoerde onderzoek. Wel vind ik het interessant om te zien, dat deze stichting op commerciële basis opereert en een uitgebreid cursusaanbod heeft om o.a. de uit het onderzoek voortkomende problemen effectief bij de horens te vatten. Dit wel tegen een redelijke financiële vergoeding natuurlijk.

© Burro Holanda 2007

Marjan.

2012-01-08T03:03:00.000-08:00

Dag Marjan. Neem plaats. Wil je een kopje koffie of thee? Je weet waarom we dit gesprek voeren. Ik heb nu binnen een week 4 verschillende klachten gekregen van ouders.

Ze vinden, dat je veel te streng bent tegen de kleuters. Ze vinden, dat je kleuters toch echt niet een kwartier in de hoek kunt zetten. Dat doen we tegenwoordig niet meer. En ik vind ook dat, dat niet kan en niet mag. Ook moet je kleuters niet voor straf een hele week in de buitenspeelperiode binnen houden.

Kleuters weten een dag later heus niet meer waar dat voor was. Er zijn een paar ouders, die zeggen, dat hun kind weer in bed is gaan plassen sinds jij hier invalt. Dat zijn allemaal slechte signalen. En als het nu voor de eerste keer was, dan was het nog wel recht te krijgen. Maar ik heb begrepen, dat het op jouw vorige invalschool ook al net zo ging en op de school daarvoor ook.

Je moest al twee keer snel worden overgeplaatst omdat ouders anders hun kind van school zouden halen.
Als je dit laatste jaar nu eens overziet en eens nadenkt over wat er allemaal al is gepraat en afgesproken, word je er dan zelf ook niet een beetje wanhopig van?
Wil je dit echt nog 20 jaar volhouden? Of zou het niet beter zijn om een ander vak te kiezen? Want volgens mij ben je voor leerkracht echt totaal, maar dan ook totaal ongeschikt.

Nou Marjan, reageer maar eens…..Je vindt het wel goed, dat ik alles even opschrijf ?

© Burro Holanda 2007

Ik wil compensatie!!

2012-01-08T03:01:00.000-08:00

Een bijzonder vervelend voortvloeisel uit de m.i. zeer onduidelijke regelgeving omtrent de normjaartaak van de onderwijsgevenden is, dat ik op de een of andere manier steeds weer in discussie kom over het wel of niet compenseren van vergaderingen. En dan met name vergaderingen, die niet op de werkdag van betrokkene vallen.

Ik heb met één van mijn teams een studiedag gepland. Natuurlijk valt zo'n dag ook samen met de vrije dag van één of meerdere collega's. Daaraan valt in deze tijd van parttimers niet te ontkomen. En natuurlijk vraagt betrokkene of hij die vrije dag dan op een ander tijdstip kan terugkrijgen.

Als ik die vraag aan de algemene directie voorleg, dan krijg ik steevast als antwoord, dat er eerst moet worden nagegaan of betrokkene wel aan de normjaartaakverplichtingen voldoet. M.a.w. haalt betrokkene de 192 uur nascholing wel?

Zo niet, dan krijg je die dag niet gecompenseerd. Dat kan ik ten dele uitleggen aan het "slachtoffer". En inderdaad, ik gebruik het woord slachtoffer, want ik leef een beetje mee met de manier waarop betrokkene dit ervaart. "Ze laten me werken op mijn vrije dag en dan ook nog zonder betaling!" Ik krijg alleen geen antwoord van de algemene directie als ik ze vertel, dat betrokkene op zijn of haar vrije dag ergens anders een baantje heeft. Ik noem maar wat; vakkenvuller in de supermarkt, of zo. Moet betrokkene dan daar vrij nemen of zich ziekmelden ?

En wat doen we als betrokkene gewoon weigert om te komen ?
Wie heeft de oplossing?

© Burro Holanda 2007

IPB-angst.

2012-01-08T03:00:00.000-08:00

Ik mocht vandaag een introductie geven aan mijn personeelsleden . Een introductie over de wet BIO en de daaruit voortvloeiende gesprekkencyclus , beoordelingen, klassenbezoeken , competenties enz.

Met behulp van laptop en beamer heb ik mijn best gedaan om een zo professioneel mogelijk verhaal neer te zetten. Uitgangspunt en leidraad van het verhaal was voortdurend het gegeven, dat er geen sprake is van een repressief controlesysteem, maar van een voortdurend bouwen aan de eigen competenties en de kwaliteit van de school in zijn geheel.

Vanzelfsprekend heb ik meermalen uitgelegd, dat de samenstelling van de lijst met competenties niet van de hand van het managementteam was, maar dat hun eigen collega's in de S.B.L, hiervoor verantwoordelijk waren.

Na de "voorstelling " vraag je natuurlijk altijd even of alles begrepen is. Ik had uiteraard ook nog voor aanvullende readers gezorgd. De algehele teneur was, dat de collega's de lijn in mijn betoog hadden kunnen volgen en begrepen waar het nu echt om ging.

In de tweede termijn , na de koffie, bleek dat toch niet helemaal het geval.
"Burro, op welke manier beoordelen jullie ons nu straks? Welke objectieve meetinstrumenten gebruiken jullie? Wie zegt, dat jullie criteria de juiste zijn? Wie zegt, dat iedereen de quickscan eerlijk zal invullen? En hoe kunnen jullie dan eerlijke POP's afspreken? Hoe controleren jullie dat? Kun je dan ook worden ontslagen als je een slechte beoordeling krijgt of worden overgeplaatst als jouw ontwikkelingsprofiel niet past bij de missie en visie van de school? Wat kan ik daar tegen doen? Wie garandeert mij, dat mijn direct leidinggevende eerlijk is in zijn beoordeling? Hij of zij kan wel een hekel aan mij hebben!"

Zuchtend moest ik met het managementteam concluderen, dat de les, ondanks een gedegen voorbereiding , niet gelukt was.

Ik voelde weer even wat het was, om voor een klas te staan, die nog niet aan de door mij te geven les toe was. In mijn POP komt te staan, dat ik meer aandacht moet leren geven aan de goede bepaling van de beginsituatie. Van Gelder was zo slecht nog niet.

© Burro Holanda 2007

Jeugdzorg. Het is me een zorg.

2012-01-08T02:58:00.000-08:00

Ahmed zit bij mij op school. Hij heet eigenlijk anders, maar ja…
Marokkaanse afkomst, maar dat zegt niks. Lesley uit dezelfde groep maakt hetzelfde mee.

Ahmed zijn vader is weggelopen. Hij zit ergens met een nieuwe vrouw (slanker, jonger) in Rotterdam. Zijn ex met drie kinderen achterlatend en de vierde op komst. Moeder is niet lang blijven treuren. Binnen twee weken had ze een nieuwe vriend. Die woont ook al bij haar thuis. Ze willen gaan trouwen zegt moeder. "Leuk voor je!", zeg ik.

Ahmed is een beetje een macho. Dat moet wel, want anders wordt hij totaal overvleugeld door zijn oudere broer.

Op een dag heeft hij een groot gat in zijn hoofd. Hij is gehecht in het ziekenhuis. Hij weet niet hoe het is gekomen. Oh ja! Toch! Een vreemde jongen heeft een steen naar hem gegooid. Volgens moeder is Ahmed gevallen. Hij kwam precies op een scherpe rand terecht.

Kleine broertje in groep 3 zegt, dat hij alles heeft gezien. Maar hij vertelt het lekker niet. Hij kijkt er een beetje ondeugend bij.

Twee weken daarna heeft Ahmed een rare brandplek in zijn hals. Met sigaretten gespeeld is zijn verklaring. Ik bel de schoolmaatschappelijk werkster. Na een kort gesprek met Ahmed is ook zij van mening, dat Ahmed niet normaal reageert. Hij lijkt angstig en dat verbergt hij door stoer te doen.

We hebben een soort van zorg advies team. Zij zal Ahmed daar eens aanmelden. Ik mag mee naar de eerste bijeenkomst. Ik spreek mijn zorg uit. Ik zeg dat we volgens mij kunnen wachten op een ongeluk.

Er wordt tot mijn verwondering een beetje lacherig gedaan. "Het zal wel zo'n vaart niet lopen", meent men. Er is zelfs tijd voor grapjes. De week er na heeft het jongere broertje een paar rare plekken op zijn arm.

Ik sein de schoolmaatschappelijk werkster weer in. Zij maakt zich net zo veel zorgen als ik. Zij bezoekt moeder en krijgt vervolgens een mobiele telefoon naar haar hoofd gegooid. Tja verbaal , lukte het niet meer.

Intussen zijn we een paar maanden verder. Nadat we weer meldden, dat Ahmed nu zelf ook helemaal onder de blauwe plekken zit, heeft het zorg advies team eindelijk een besluit genomen. Er zal iemand van jeugdzorg op de zaak worden gezet. Ze zullen moeder eens uitnodigen om op kantoor langs te komen. Wedden , dat moeder niet komt?

© Burro Holanda 2007

Geen speciaal onderwijs meer.

2012-01-08T02:57:00.000-08:00

Het kabinet wil een onderwijsstelsel dat de wensen van leerlingen en ouders centraal stelt.
Het onderscheid tussen reguliere en speciale scholen vervalt in 2010. Scholen moeten iedere leerling een passend onderwijsaanbod doen.

" In 2010 vervalt het onderscheid tussen reguliere en speciale scholen. De scholen voor speciaal basis- en voortgezet onderwijs worden dan reguliere scholen. In de regio kan wel worden afgesproken speciale scholen te laten bestaan."
" Voorwaarde bij het nieuwe stelsel is dat het financieel beheersbaar en budgettair neutraal is."

Bovenstaande zijn slechts twee zinnetjes geknipt uit de beschrijving van de nieuwe opzet. Ze geven m.i. ook precies aan wat er mis is met dit nieuwe stelsel. In de eerste plaats kun je vaststellen, dat de regering geen extra geld over heeft voor dit WSNS +++++ gedoe. In tegendeel het moet zelfs geld opleveren. S.B.O. scholen kosten naar verhouding immers meer geld dan het reguliere primaire onderwijs en we gaan ook al bezuinigen op die zaken die wel extra geld kosten. Het "rugzakje" staat immers ter discussie. In de tweede plaats blinkt ook dit stelsel weer uit door een gigantisch gebrek aan visie. In het kader van deregulering en vrijheid van beleid in het onderwijs, zegt de regering tegen ons als praktijkmensen: "Zoek het maar uit jongens en meisjes! Je mag het inrichten zoals je wilt! Toch handhaven van sbo voorzieningen. Mag! Geen probleem!! Maar wel even zelf betalen hè!"

En overal gaan schoolbesturen driftig op zoek naar allerlei oplossingen voor de zoveelste bak ellende, die door ambtenaren over het onderwijsveld is uitgestort. We zijn zoals gewoonlijk weer braaf en doen wat de regering (niet gehinderd door enig inzicht) in haar bezuinigingsdrift heeft bedacht.

Een paar gevolgen, die nu al waarneembaar zijn:
• het aantal leerlingen in het s.b.o. neemt snel af….resultaat: weglek van personeel en expertise.
• Het aantal zorgleerlingen in het reguliere basisonderwijs neemt toe…. resultaat: grotere klassen, minder aandacht voor de individuele leerling, meer investeringen in opleidingen voor Interne Begeleiders, Remedial Teachers . (budget neutraal !! ja, ja!)
• De verwijzing (via CLZ) naar het s.o. of s.b.o. wordt steeds moeilijker gemaakt. Resultaat: gigantische frustraties en onmacht bij directies en IB-ers. Je moet tegenwoordig een bewijs van onvermogen afgeven om iets te bereiken, dat in het belang is van een leerling.
• Ouders en scholen worden tegen elkaar opgezet . Denk daar maar eens over na.
Ik vraag me in alle oprechtheid af of er nu echt nog mensen zijn, die geloven dat dit nieuwe stelsel is opgezet om het onderwijs beter te maken in plaats van weer een flinke bezuinigingsoperatie.

Ik kan het me niet voorstellen.

© Burro Holanda 2007

Goed onderwijs bestaat niet meer!

2012-01-08T02:55:00.000-08:00

Geachte mijnheer de Inspecteur voor het basisonderwijs,

Graag reageer ik hierbij op uw inspectieverslag. Ik heb aanvankelijk samen met mijn team met veel genoegen kennis genomen van de inhoud van uw rapport.

Met name uw lovende woorden over de opbrengsten waren hartverwarmend. Onze school heeft inderdaad al meer dan 8 jaar een hoge gemiddelde score op allerlei toetsen.
Een stabiele gemiddelde score van 543 op de cito eindtoets basisonderwijs is hiervan een duidelijk voorbeeld. We komen tot dit soort resultaten door het geven van gedegen onderwijs op hoog niveau. Inderdaad heeft dit een selecterende werking op de instroom van onze leerlingen. Maar dat staat ook in onze missie en visie. En de resultaten zijn er dan ook naar. Dat ook leerlingen en ouders zeer tevreden zijn over onze school heeft u ook vermeld in uw rapport.

Het laatste blijkt ook nog eens uit onze tevredenheid-enquête. Opbrengsten goed tot zeer goed, leerlingen tevreden en dat met een gevoel van veiligheid en geborgenheid, ouders tevreden, prima resultaten in het voortgezet onderwijs en last but not least een school, die in de wijk ook nog eens zeer goed staat aangeschreven. Wat wil je nog meer?

En nu geeft u ons toch een onvoldoende op het gebied van adaptief onderwijs, inzetten van samenwerkend leren en deelname aan vernieuwende onderwijsvormen. Wat mankeert u ? Bent u nog wel helder in uw hoofd ?

Met (steeds minder) vriendelijke groet,

Burro Holanda

© Burro Holanda 2007

Geen vertrouwen in de kinderopvang !??

2012-01-08T02:54:00.000-08:00

Conclusie uit rapport SCP

Rotterdam, 27 febr. - Nederlandse vrouwen hebben weinig vertrouwen in crèches en andere formele vormen van kinderopvang. Twee op de drie moeders zouden hun kinderen liever niet hieraan toevertrouwen.
Dat concludeert het Sociaal en Cultureel Planbureau in het rapport Hoe het werkt met kinderen.

Uit het rapport, blijkt dat meer dan de helft van de moeders vindt dat een kind het beste altijd door de eigen ouders kan worden opgevangen. Driekwart van de moeders vindt dat de zorg voor een kind niet, of slechts voor maximaal één of twee dagen per week door anderen kan worden overgenomen. Liever brengen ze hun kind naar (schoon)ouders, andere familieleden of bekenden.

Nederlandse moeders willen gemiddeld niet meer dan 20 uur per week werken, zelfs als de kinderen uit huis gaan. Verder in het artikel staat nog, dat veel moeders vinden, dat de kinderopvang voornamelijk wordt aanbevolen door de overheid, omdat men vindt, dat een carrière buiten het huis voor de vrouwen zo belangrijk is.
Vandaag (22-03-06) geeft Sharon Dijksma van de PvdA nog eens duidelijk aan, dat haar partij er ook zo over denkt.

Hier blijkt toch nogmaals, dat de kloof tussen politiek en de echte wereld wel heel erg groot is geworden. Ik vraag me echt af, hoeveel moeders momenteel met tegenzin bezig zijn aan een maatschappelijke carrière, terwijl zij eigenlijk veel liever de (zeker niet gemakkelijke) baan van moeder en huisvrouw zouden willen uitoefenen.

In mijn omgeving ken ik een flink aantal moeders, die eigenlijk voornamelijk onder druk van de omgeving ( en toch ook wel onder druk van het tekort in de portemonnee) hun kind voor een aanzienlijk deel van de week afstaan aan oppas, opa en oma, dagopvang etc. Ze durven dit eigenlijk niet toe te geven. Je moet immers presteren op de arbeidsmarkt! " Je haalt jezelf als vrouw omlaag als je niet al je capaciteiten optimaal benut! " Ik vraag me dan af : "Moet dat dan? En van wie ?" Nou van de PvdA dus.

Tegelijk zie ik, als schoolmeester, in mijn dagelijkse praktijk de resultaten van dit beleid. Steeds meer kinderen kennen geen gezinsleven meer. Vanaf 's ochtends 8 uur tot 's avonds 7 zijn ze in hun eigen huis niet welkom. Ze eten snel een boterham en verdwijnen in de wereld van de "kinderdump".

Zelfs het warm eten in de gezinssfeer is steeds vaker een uitbesteed fenomeen.

Nou ja, ik hou maar op. Je maakt mij niet wijs, dat het toenemen van het geweld , het vandalisme, het gebrek aan fatsoen e.d. niet een rechtstreeks gevolg is van deze maatschappelijke insteek.

Let wel ik pleit niet voor "vrouwen terug naar huis en de man als verzorger van inkomsten." Het is wat mij betreft prima als man en vrouw de ouderzorg delen.

Bijna alle andere zoogdieren hebben een vorm van ouderlijke zorg, die verder gaat dan wat wij tegenwoordig als mens opbrengen. Een chimpansee zonder moederliefde gaat gewoon dood.

© Burro Holanda 2006

Ik heb op m'n kop gekregen.

2012-01-08T02:52:00.000-08:00

Ik heb stevig op m'n kop gekregen. Van mijn vrouw. En dat deed pijn.

"Burro!", zo zei, ze, "Vind je het gek, dat steeds minder mensen jouw blog lezen? Laat staan, dat ze nog reageren! Ze kennen jouw trucje inmiddels wel. Als je Burro leest, dan zit ie vast weer ergens over te zeuren. Het is nooit goed! Jij kraakt alles af . Je schrijft nooit eens over de leuke kanten van het onderwijs. Je beschrijft nooit eens een goede , leuke docent, die hart voor zijn vak en voor de kinderen heeft.

De overheid deugt bij jou voor geen kanten. Volgens jou doet de minister niets anders dan bezuinigen . De inspectie krijgt er van jou alleen maar van langs omdat ze meer waarde hecht aan cijfertjes, dan aan hoe het echt in school toegaat. Ouders en leerlingen worden onmogelijk vaak negatief belicht. Kortom je wordt een vreselijke oude klagende, negatieve man. Daar zitten bloglezers heus niet op te wachten!"

Na zo'n bestraffende toespraak word ik echt even stil. Ik ben dan ook na enig nadenken tot een conclusie gekomen. Mijn vrouw heeft gelijk!!
Daarom vandaag een blog, dat alleen maar positief is over ons onderwijs.
"Het is het mooiste beroep, dat er bestaat en ik ken inderdaad ook hele goeie leerkrachten!!"
Zo , dat lucht op.

© Burro Holanda 2007

Ouderliefde...

2012-01-08T02:50:00.000-08:00

Om half negen gaat de telefoon. Ik neem zelf op. "Dag" , hoor ik,"met Marjan Lieriks moeder van Jarob Zweers. Jarob is nogal ziek vandaag. Maar ik stuur hem toch naar school.

Als het nu echt niet gaat, dan moet u maar bellen hoor!" Ik vraag haar wat Jarob dan mankeert. Hij schijnt veel buikpijn te hebben en regelmatig te moeten overgeven. "Vindt u dat dan wel verstandig mevrouw, om hem naar school te sturen? Kunt u hem niet beter thuis eerst wat laten opknappen? " "Hoe komt u daar nu bij ?", is de wedervraag. "Ik ben zijn moeder hoor! Ik weet heus wel wat het beste voor hem is!"

Ik zeg haar, dat ik de laatste twee weken al drie keer een kind overgevend naar huis heb moeten sturen. Dus dat mijn advies niet zo maar uit de lucht is komen vallen.

"Wie bent u eigenlijk? "is de wedervraag. Na mijn antwoord kan ik ook nog eens zorgen voor een verlofformulier voor Jarob omdat ze binnenkort twee weken extra op vakantie willen.

Met een onaangename smaak in de mond leg ik de hoorn op de haak.
Een van de vrouwelijke collega's , die mijn telefoongesprek aan heeft gehoord zorgt er voor, dat ik heel snel even weg moet lopen. "Burro, dat is toch logisch, dat zo'n moeder haar kind naar school doet. Ze zal wel moeten werken en dan is het toch vanzelfsprekend, dat de school klaar staat!"

Een discussie over verantwoordelijk ouderschap ga ik uit de weg. Daar is het me nog te vroeg voor. Met een kop koffie in de hand zoek ik de frisse lucht van het schoolplein op.

© Burro Holanda 2007

Een ezel in het kippenhok!

2012-01-08T02:49:00.000-08:00

Eén van de echte hoogtepunten in mijn werk is de maandelijkse ouderraadvergadering. Ik mag dan, als enige man aanschuiven in een meestal gemoedelijke kring van moeders van allerlei pluimage. Het begint elke keer met een gezellig kwartiertje opnieuw kennismaken, bijpraten over de kinderen, koffie en thee inschenken en uiteraard opdrinken, het nuttigen van de meegebrachte koekjes en het roddelen over deze of gene. Ik ben dan zelf meestal nog even bezig met het wat herschikken van mijn papierwerk. Ach en je praat ook wel even mee…

Na dit kwartiertje begint de echte vergadering. De vreselijk aardige voorzitter werkt (niet al te systematisch) de agenda af. Alle punten worden onder luid door elkaar gekakel door de deelnemers van al dan niet gevleugeld commentaar voorzien en als iedereen zijn nest vol eieren heeft gelegd zijn we meestal zo'n drie uur verder! Sommige moeders zijn dan vaak al in slaap gesukkeld en komen alleen af en toe nog met een zwak gesnater uit de hoek.

Alleen bij de rondvraag lijkt het alsof Reinaard de Vos langs de ren is gelopen. Plotseling komen van alle kanten de meest bizarre vragen op mij af. Waarom het schoolplein toch elk weekend weer vol met glasscherven ligt en waarom de appelbomen op het plein niet worden gekapt. Die vallende appels zijn immers gevaarlijk voor de kindertjes onder de bomen! Ook wil men weten waarom meester P niet net als juf A beter let op de manier waarop de schriftjes in de kastjes worden opgeborgen en ook wil men kwijt, dat men de indruk heeft, dat juf C toch eigenlijk wel onredelijk streng is tegen sommige kinderen. En of ik daar niet eens wat aan kan doen?

Natuurlijk heb ik op coachende wijze wel eens een poging ondernomen om in deze verwarde volière wat meer structuur te brengen. Dat echter, moest ik veelvuldig met boze en verwijtende blikken bekopen. En , omdat dit kippenhok voor mij en de school heel, maar dan ook heel veel nuttig werk verricht , kies ik er dan maar weer voor om dit maandelijkse, gezellige theekransje voor lief te nemen.

Maar elke keer weer stel ik met grote zekerheid vast, dat vrouwen niet kunnen vergaderen!

© Burro Holanda 2007

Je hebt ouders en je hebt ouders.

2012-01-08T02:47:00.000-08:00

Ouders zijn voor een school een onmisbaar onderdeel van de organisatie. In de meest essentiële zin. Zonder ouders, geen leerlingen en dus geen school. Daarom moet je als school de ouders ook zien als klanten . En de klant is koning nietwaar? Maar soms……

Hannie is moeder van Jessica. Samen met vader Jan een leuk gezinnetje van drie. Zowel Jan als Hannie hebben een goede opleiding . VWO niveau, dus daar kan het niet aan liggen! Hannie heeft altijd veel belangstelling getoond voor de school. Ze was altijd bereid om hulpmoeder te zijn. Ze liep eigenlijk van af het moment dat Jessica in groep 1 zat , de deur van de school plat.
Natuurlijk zat ze binnen een paar maanden in de ouderraad en na twee jaar werd ze lid van de M.R. Je zou zeggen, dat de school "zijn handjes "dicht mocht knijpen met zo'n ouder. Mis, mis, mis!!
Aan het einde van elke O.R. vergadering kan de directeur er vergif op innemen, dat Hannie , minstens een vijftal punten van kritiek heeft verzameld, die breeduit in de O.R. aan de orde worden gesteld.
"Misschien kan de directeur, even uitleggen, waarom de kinderen nu eigenlijk hun schoenen uit moeten doen en sloffen aan moeten in de klas ? ", Misschien kan de directeur wel even uitleggen, waarom juf X aan Keesje extra huiswerk geeft en waarom niet aan de andere kinderen? Zo schep je toch ongelijkheid? " "Misschien kan de directeur wel even uitleggen waarom de zandbak niet elke week wordt gereinigd en waarom de juf van groep 1 het plein rondom de zandbak niet elke dag aanveegt? Kinderen kunnen immers uitglijden in dat losse zand!"

Als de directeur dan af en toe aan Hannie vraagt waarom ze deze vragen in de O.R. stelt en waarom ze niet even naar betrokken leerkracht is gegaan, is Hannie boos en beledigd.
Dus in de meeste gevallen krijgt Hannie uitgebreid uitleg . Maar echt tevreden is ze nooit. Vaak komt het voor, dat Hannie dezelfde punten ook nog even in de M.R. aan de orde stelt.
Als school wil je graag je leerlingen "binnen houden". Maar in dit geval heeft Hannie er voor gezorgd, dat het hele team argwanend begint te worden, zodra Hannie in de buurt komt. "Wat zou ze nu weer voor kritiek hebben? Wat zouden we nu weer verkeerd doen?"
Schichtige blikken van leerkrachten maken duidelijk, dat Hannie in aantocht is. In de personeelskamer wordt met openlijke haat over Hannie gesproken. Het team vraagt aan de directeur of hij eens aan Hannie kan vragen of ze niet beter naar een andere school kan gaan. Dit is immers niet prettig meer.
Het kan zijn, dat dit inderdaad gaat gebeuren. Door de voortdurend kritische houding van Hannie heeft haar dochter Jessica al meerdere keren gezegd, dat zij het op deze 'rotschool' niet leuk meer vindt.
En wat Jessica vindt is voor Hannie heilig…. Het lijkt een kwestie van tijd.

© Burro Holanda 2007

Vakantieverlof of een boete!?

2012-01-08T02:46:00.000-08:00

De man stond een beetje bedremmeld op de drempel van mijn kantoor. Hij leek duidelijk onzeker, glimlachte flauwtjes en groette mij . Ik kende hem niet zo goed. Wel een heel aardige man.
Vorig jaar had ik zijn dochter een paar dagen les gegeven en zijn jongste zoon zat nu voor het tweede jaar in groep 3. Een lief joch; wel veel moeite met leren.
Na een uitnodigend gebaar van mij kwam hij binnen. Hij wilde een verlofformulier. Want ze gingen begin april voor twee maanden naar Suriname . Familiebezoek. Of ik even wilde tekenen.

Je zag aan zijn ogen, dat hij het antwoord al wel wist. Ik legde hem het bekende verhaal nog eens uit. Leerplichtambtenaar, werkgeversverklaring, ernstige ziekte, overlijden enz., enz. Hij begreep het wel en liep weg. Hij nam het formulier niet eens mee. Over zijn schouder kijkend, mompelde hij nog een groet.

Afgelopen maandagochtend kregen we een telefoontje van een ons onbekende mevrouw. Juliano was ziek en we moesten er maar niet op rekenen, dat hij gauw beter was. Het was nogal erg.
Enfin, we kijken het maar eens een weekje aan. Ziek is ziek! Toch ??

© Burro Holanda 2007

De Rijksinspecteur moet bezuinigen.

2012-01-08T02:45:00.000-08:00

Ik schreef enige tijd geleden over de cijfertjesgekte bij de rijksinspectie. Je moet immers gigantisch veel cijfertjes en lettertjes (Cito) aanleveren voor een P.K.O. (Periodiek Kwaliteits Onderzoek).Ik schreef ook over mijn boosheid. Ik ben namelijk boos over het feit, dat de kwaliteit van een school voornamelijk op basis van die cijfertjes en lettertjes wordt vastgesteld.

Maar nu begin ik medelijden te krijgen met de rijksinspectie. Ze moeten namelijk flink bezuinigen. Dat is al een jaartje gaande en de bedoeling is, dat men toch met zo'n 20 % minder inspecteurs verder moet. Dat is sneu. Daar gaan ontslagen vallen. Hopelijk kan een en ander door middel van natuurlijke afvloeiing worden opgelost.
De minister wil echter wel gewoon haar cijfertjes en lettertjes ontvangen. Je kunt immers niet zo maar stoppen met zo'n succesvol en goedkoop beoordelingssysteem! Vandaar, dat de schooldirecteuren er nu een moderne , nieuwe taak bij hebben gekregen. Ze moeten nu regelmatig alle gegevens uit het leerlingvolgsysteem , via internet , bij de inspectie in Utrecht aanleveren. Dat is echt een enorme verbetering. Als zo'n school het een beetje goed doet, dan hoeft er immers helemaal geen inspecteur meer heen. De computer is nu inspecteur. Onbevooroordeeld, zonder emoties, zonder beïnvloed te worden door allerlei factoren die een school maken tot wat ze is, telt en deelt en vermenigvuldigt de computer een rapportje in elkaar. Even op internet zetten! Klaar!

Dat die directeuren behoorlijk wat tijd nodig hebben om die gegevens te produceren is overigens de fout van de directeuren zelf. Volgens de tijdklok van de inspectie mag je maar een uurtje on-line zijn.

Ik dacht , laat ik zo'n moderne organisatie nu eens aanspreken op haar technische knowhow. Ik had een paar weken geleden al die gegevens al aangeleverd bij de rijksinspectie in Zoetermeer. En omdat ik nu al die gegevens in de computer moest tikken voor de inspectie in Utrecht, dacht ik slim te zijn. Ik belde met Zoetermeer of zij die gegevens niet even door konden sturen naar Utrecht. Stom! Stom! Ik had toch beter moeten weten. Dat kon dus niet!
Nu begrijp ik ook waarom wij meer aandacht op de basisschool moeten besteden aan techniek!

Nu heb ik wel weer genoeg gemopperd. Ik ga gauw beginnen met het intikken van mijn cijfertjes en lettertjes. Dat moet nog voor het eind van deze week. Anders krijg ik vast straf!

© Burro Holanda 2007

Hebbie ruzie dan??

2012-01-08T02:43:00.000-08:00

Ik werd op het laatste moment gebeld! Ik was bijna op mijn fiets gestapt ! Ik was al bijna onderweg naar huis. Een collega van mijn andere school wilde mij toch nog even op de hoogte stellen. "Want anders kunnen ze je er mee overvallen."

Marjet uit groep 6 ligt er een beetje uit bij haar twee vroegere vriendinnen. Ze mag niet meespelen. Er wordt achter haar rug lelijk gedaan . Stiekem en gemeen. Geroddeld! Lean is de hoofdschuldige. Lean is de dochter van een andere collega. En Mariska doet gewoon mee. Marjet heeft er veel verdriet van.

De juf had in een rollenspel aan alle kinderen in de groep laten zien , dat het erg vervelend is als je niet mee mag doen . Ze noemde geen namen, maar iedereen in de klas wist natuurlijk over welke meisjes het ging.

Reactie nummer 1:
Moeder van Mariska belde naar de juf. "Mijn dochter pest niet! Lean doet het!"
Juf legt uit, dat zij geen namen heeft genoemd en dat het om een lesje sociale beleving ging. Best wel nuttig in deze groep.

Reactie nummer 2:
Moeder van Lean ( collega) kwam 's middags naar school en vertelde de juf, op het schoolplein, waar Marjet bij stond, dat de juf zich er niet mee te bemoeien had en dat Lean zelf wel zou uitmaken met wie zij zou spelen en dat Marjet toch een rotkind was en dat de moeder van Mariska dat ook vond en dat de school partij trok voor Marjet en dat de juf die les nooit had mogen geven en dat haar kind nu gedemoniseerd werd .

De juf nam de kinderen maar mee naar binnen en vroeg of moeder (collega) na schooltijd even wilde komen praten. Maar moeder (collega) piekerde er niet over en zou deze zaak eens aan de directie voorleggen. Want zij nam deze zaak hoog op. De goede naam van de school was in het geding !

Daarom ging bij mij om kwart over vijf de telefoon. Daarom ga ik nu maandag eerst even naar die locatie. Daarom neem ik straks een wijntje.

© Burro Holanda 2007

Dwarsligger.

2012-01-08T02:42:00.000-08:00

Een flink meningsverschil over de hoogte van de cijfers op de diverse rapporten en de manier waarop deze tot stand kwamen noopte mijn team ertoe om in een teamvergadering weer eens alle neuzen dezelfde kant op te zetten. Een constructieve vergadering, daar was men het unaniem over eens. Een fijne vergadering met heldere conclusies en afspraken. We gingen allemaal tevreden naar huis.

En dan een week later hoor ik het een beetje "rommelen" in de verte. Er bereiken mij wat opmerkingen in de zogenaamde geruchtensfeer. "Burro, weet je dat Marja, steeds zegt, dat ze de cijfers toch op haar eigen manier blijft samenstellen? Burro, Marja houd zich niet aan de afspraken hoor! Let maar op, Burro, als je straks Marja's rapporten krijgt dan zul je zien , dat het niet klopt."

Maar geen van de collega's zegt precies waar het op staat. Ze houden het vaag. "Ja , kom, ik ga me er niet mee bemoeien hoor. Ik verklik mijn collega's toch niet!"
Dus kan ik er nog niets mee. Ik krijg er wel een vieze smaak van in mijn mond. Wat een onprofessionele , kinderachtige, laffe stemmingmakerij. Ik ken Marja . De verhalen zullen ongetwijfeld helemaal waar zijn. Daar twijfel ik niet aan. Maar dat de collega's haar er niet op durven aanspreken blijft mij maar verbazen. "Nee, Burro, dat is jouw pakkie an, hoor! Daarvoor ben je directeur!" Ze hebben de competentielijst blijkbaar nog steeds niet begrepen.
Maar ik ben intussen wel benieuwd naar de rapporten van Marja. 't Zal wel een stevig gesprekje opleveren.

© Burro Holanda 2007

Een beetje AUW!!

2012-01-08T02:41:00.000-08:00

Af en toe word je in het leven geconfronteerd met mensen, die je een spiegel voor houden. Of althans een poging daartoe willen ondernemen. Dat is een goede zaak. Je moet dan zelf in staat zijn om de geleverde kritiek of opmerkingen anderszins naar waarde in te schatten. Heel belangrijk daarbij is of jouw "spiegelvoorhouder" ook hetzelfde referentiekader heeft als jijzelf. En in de meeste gevallen leer je iets van die ander of word je opmerkzaam gemaakt op een andere wijze van benaderen van het probleem.

Bovenstaande filosofische beginselen borrelen bij mij op na het lezen van een reactie op mijn blog door Betulanordica . Hij meent, dat ik in het verkeerde vak zit, dat "het onderwijs" mij op het verkeerde been zet en gelukkig geeft hij ook een paar tips, die er voor moeten zorgen, dat ik weer plezier in mijn vak krijg.

T.a.v. genoemde referentiekader denk ik, dat Betulanordica en ik op totaal verschillende wijze met onderwijs bezig zijn. In elk geval vind ik in zijn blog geen raakvlak. Maar ja, dat is ook meteen het risico van mensen beoordelen op een weblog alleen !! Blijft over het feit, dat ik toch eens kritisch heb gekeken, naar hoe mijn weblog over kan komen. En inderdaad! Het is een opsomming van allerlei misstanden , die ik in mijn dagelijkse praktijk signaleer. Ik benader ze ook veelal op cynische manier omdat ik in de praktijk ook ervaar hoe moeilijk het is om die misstanden aan de orde te stellen, laat staan 'aan te pakken'. Ik heb in mijn blog wel eens vaker gezegd, dat het ambtenarenrecht een grote persoonlijke bescherming biedt aan alle onderwijsgevenden en dat het daardoor praktisch onmogelijk is om slecht presterende docenten te ontslaan. Adriaan Kraaiennest was het hier toen niet mee eens, maar ik weet uit ervaring, dat er een groot verschil is tussen theorie en praktijk.
Er gaan in onderwijsland wel een paar smeuïge grappen rond over dit onderwerp. En kom me niet aan met de opmerking, dat je goede dossiers moet aanleggen over slecht presterende medewerkers, want die weg is een heel erg lange. Overigens is een goede bescherming van de ambtenaren natuurlijk prima!

Waarom mijn stukjes ? Omdat ik het nodig vind om duidelijk te maken, dat het met de kwaliteit van ons onderwijs niet zo heel erg goed gesteld is. Natuurlijk generaliseer ik hier sterk! Ik geef (mede) leiding aan meerdere scholen voor basisonderwijs. Er zijn er bij, waar je binnenkomt , 'als in een warm bad' ! Waar het team enthousiast is en vol vuur voor het vak en zich uit de naad werkt voor hun kinderen. Waar minder goede docenten intern worden opgevangen en geholpen. Kortom scholen, die echte scholen zijn.

Maar ik kom ook op scholen ( en dat zijn er best wel veel!) waar uitgebluste mensen hun dagelijkse "plicht" doen, zonder nog enige initiatief en zonder de gedrevenheid, die je in dit vak MOET bezitten! Daar is men al vergeten, waarom men voor het vak heeft gekozen. Daar is de bel om half vier het begin van het leven en de bel van negen uur het begin van een toneelstuk. Teams, die niet meer vooruit te branden zijn. Teams, die al lang geen teams meer zijn.

Ik kom ook steeds meer leerkrachten tegen, die de kwalificatie leraar of lerares niet verdienen. Ze beheersen de meest basale vaardigheden , die ze in de klas zouden moeten toepassen, niet. Ze hebben enorme gaten in hun eigen kennis. Ze kunnen niet goed rekenen, maken fouten in de spelling , kunnen niet ontleden enz., enz. Ik zeg niet, dat ik zelf nooit fouten maak, maar ik denk toch dat mijn vooropleiding garant staat voor enig niveau.

Mensen , die ontkennen dat het kennis- en vaardigheidsniveau van de nieuwe generatie docenten sterk dalende is, hebben daar m.i. nog niet serieus naar gekeken. Overigens heeft Martin Sommer hier in zijn columns in de Volkskrant al een paar mooie stukjes over geschreven.

Uit het voorgaande moge blijken, dat ik het onderwijs zeker niet over één kam scheer. De juweeltjes signaleer ik wel degelijk. Reden tot vreugde is er genoeg. Maar er is evenzeer erg veel reden tot zorg!. Vandaar dat ik mijn Don Quichotte helm nog niet afzet en nog even wat molens blijf aanvallen.

De onmacht gaat het winnen!

2012-01-08T02:39:00.000-08:00

Ik ben heus wel wat gewend, maar ook ik schrok me echt lam. Dat zeggen ze zo bij ons in het dorp. Ik schrok me lam, toen ik onlangs die beelden zag van die snotapen van zo'n 8 ,9 , 10 jaar, die zonder enig respect voor wie of wat dan ook, alle regels, normen en waarden aan hun laars lappend, de volwassenen om hen heen schoffeerden.

Een zeer zorgelijke zaak. Gaat het om een incident? Is het een stelletje straatschoffies, die opgejut door de camera even lekker stoer staan te doen? Dat lijkt toch niet het geval te zijn. In een ander programma kwamen andere mannetjes op dezelfde manier in beeld.
Mijn eerste reactie bij iets dergelijks is er altijd één van machteloze boosheid. Ik zou ze het liefste meteen een draai om de oren gaan geven. Volgens mij zouden die politiemensen, die er bij staan, dat ook graag doen. Maar ja, dat mag niet, hè! Dat mogen ouders immers zelf niet eens meer doen. Voor dat je het weet heb je een proces aan je broek wegens kindermishandeling.
En toch vraag ik me af of die treiterkoppies niet heel anders in het leven hadden gestaan als ze in hun inprentingfase niet af en toe eens op duidelijke manier tegen de grenzen van het toelaatbare waren aangelopen. Een puppy moet je toch ook af en toe eens stevig door elkaar schudden?

En wat te verwachten was, geschiedde. Meteen stond ons landje weer eens bol van de kritiek op de hulpverlening. Waar was jeugdzorg? Waar zijn de straatwerkers? Waar is het maatschappelijk werk?
Net of die hulpverlening nog iets kan doen aan deze totaal verziekte mormels. Dat geloof ik echt niet. Een veel betere vraag is volgens mij:" Waar waren en waar zijn de ouders?" Was het ooit niet eens bij wet geregeld, dat ouders verantwoordelijk zijn voor hun kroost tot aan hun meerderjarig worden? Of vergis ik me weer eens? Verantwoordelijk betekent in dit geval toch ook aansprakelijk?
Ergens is er daar iets misgegaan. En justitie staat er bij en kijkt er naar. Vroeger, ja vroeger, toen werd je als kind een hele woensdagmiddag op het politiebureau in de gang gezet als je ergens een appel bij de groenteboer had gejat. Tegenwoordig krijg je nog net geen excuses van oom agent als je een MP3 speler achterover drukt. Bovendien, maakt de heilige Hermandad er liever geen werk van, want die ouders zouden de ruiten van jouw politieauto eens in kunnen gooien en al dat papierwerk zit je toch ook niet op te wachten.

Waar moet nu eigenlijk de oorzaak gezocht worden? Ik denk, dat de huidige maatschappijvisie van velen van ons de oorzaak is. Ouders bestaan niet meer! (Even chargeren!) Opvoedende ouders nemen in aantal snel af. De maatschappij verheerlijkt het hebben van de eigen carrière . Beide ouders moeten zo veel mogelijk gestimuleerd worden om zo veel mogelijk te werken. En als je twee keer op vakantie wilt en ook nog een mooie auto en ook nog een LCD tv en ook nog…. , dan moet je wel allebei werken , niet?
Kinderen horen ook bij dat ideaalbeeld, dus die neem je ook nog even . Opvoeden, dat doet de kinderdump wel. Prima toch, dat de overheid buitenschoolse opvang, tussenschoolse opvang, kinderdagopvang etc. stimuleert. Prima toch, dat je daar vanaf 8 uur 's ochtends tot 6 uur 's avonds je 4 maanden oude kind al kwijt kunt. Dan hoef je er eigenlijk alleen nog maar wat eten in te proppen en het in bed te duwen.
Opvoeden dat doen die meiden van de dagopvang wel . Daar leren ze tenminste met andere kinderen omgaan. Dat is goed voor de sociale vorming. Eigenlijk alleen wat lastig, dat je in de weekenden nog op ze moet passen.

En wat het ergste is! De overheid gaat hier in mee. Dat is weer zo'n nadeel van de democratie. Zo praat je nog over: "Het gezin is de hoeksteen van de samenleving!" en het volgende ogenblik moeten alle scholen ook nog eens de B.S.O. gaan regelen. Tja, Bredero had gelijk. Het kan verkeren. Maar het kan ook verkeerd gaan.

© Burro Holanda 2007

Angst.

2012-01-08T02:37:00.000-08:00

"Burro! Heb je wel in de gaten wat er gebeurt?"

Een beetje verbaasd kijk ik op vanachter mijn monitor. Ik zit net de tientallen ongewenste mailtjes van uitgevers, would-be schoolbegeleiders en andere op mijn geld beluste lastpakken weg te werken.

Een van de oudere collega's staat in de deuropening. Zij is momenteel onze IB-er en RT-er. Iemand, die weet waar zij het over heeft. Iemand, waarvan je zou mogen verwachten, dat zij na al die jaren in het onderwijs wel het klappen van de zweep kent.

Met een vragende blik in de ogen wacht zij mijn reactie af. Ik vraag haar wat ze bedoelt.
"Nou je ziet toch wel wat er aan de hand is? Het gaat weer net als de voorgaande jaren! Janny en Ria zijn al weer bezig iedereen over te halen naar hun standpunt. Straks krijgen we weer al die ruzies.! "

Ik vraag door. En nog eens. Het blijkt, dat de twee genoemde collega's aan het lobbyen zijn geslagen om een bepaalde leesmethode in de school ingevoerd te krijgen.
"Mogen ze dat dan niet? ", vraag ik. "Waarom zouden ze geen medestanders mogen zoeken? . Hoe meer mensen het met ze eens zijn, hoe gemakkelijker de keuze straks wordt! Of maken ze volgens jou een verkeerde keuze? "

Het antwoord luidt:" Nee dat weet ik niet. Ik heb zelf de methoden nog niet bestudeerd!."

"Nou , ga dan eerst maar eens kijken of je het met Janny en Ria eens bent. En over een poosje, mag iedereen in de teamvergadering zijn zegje doen. En dan kiezen we gewoon bij meerderheid van stemmen. Niks aan de hand. Gewoon zakelijk blijven. Of heb je aandelen in één van de uitgeverijen?" Mijn IB-er kijkt verongelijkt en maakt aanstalten om weer aan het werk te gaan.

"Ik voorspel je , Burro, we krijgen hier vast weer ruzie over. Let maar op!" Ik kijk haar een beetje verbaasd na . Soms zijn leerkrachten net kinderen.

© Burro Holanda 2007

Dat is toch jouw werk!

2012-01-07T08:03:00.000-08:00

Ze werkt al heel wat jaartjes in het onderwijs. Een kleuterjuf van de oude stempel. Ze weet waar ze het over heeft. In de loop van de jaren heel wat bijgeleerd en "bijgestudeerd" en daarna een kei van een IB-er.

Alles zag ze. Maar, het team werkte niet mee. En van een blije juf werd ze een verdrietige juf, die elke keer achter de collega's aan moest lopen, omdat de handelingsplannen nog niet af waren of de RT niet werd uitgevoerd. Ik moest op den duur voor haar de boeman spelen naar de collega's toe. Op de één of andere manier werd ze niet als IB-er geaccepteerd. Of het nu de toch wel wat directe manier van overkomen was (andere collega's noemden het drammerig of zeurderig) of dat het nu het toch wel vaak wat verwijtende toontje was?

Feit was dat het niet liep. Ik zag al aankomen, dat ze overspannen werd. De signalen waren er genoeg. In een paar stevige gesprekken bood ik allerlei ondersteuning aan. Zij zou de afspraken maken en ik zou controleren of ze werden nagekomen. Het werkte wel, maar haar gevoel voor eigenwaarde was natuurlijk stuk.

Nu is ze weer gewoon juf. Ze geeft weer les aan kleuters. Dat vindt ze heerlijk, zegt ze.

En nu… Nu heb ik van haar het meeste last. Om de haverklap komt ze bij me: "Burro, weet je wel, dat het in die groep helemaal niet goed gaat? Die leerkracht laat heel veel leerstof liggen!"

En dan :"Burro weet je wel, dat die groep steeds naar buiten gaat als jij er niet bent? Daar moet je toch wat aan doen?"

Ik vraag dan steevast :"Wat heb jij er van gezegd? Heb je jouw collega al aangesproken op dit onprofessionele gedrag? Dat hoort toch bij jouw taakomschrijving! Van professioneel leraar basisonderwijs? " Het antwoord is steevast: "Nee hoor, dat doe ik niet. Ik ga niet klikken! Dat is toch jouw werk!"

© Burro Holanda 2007

Leraren ontevreden over het "nieuwe leren" .

2012-01-07T08:02:00.000-08:00

Uitgegeven: 10 maart 2007 13:27

Laatst gewijzigd: 10 maart 2007 17:17
HILVERSUM -
Bijna 70 procent van de leraren ziet niets in het 'nieuwe leren'. Dit blijkt uit onderzoek van dagblad Trouw en EénVandaag onder het opiniepanel van dat tv-programma. Aan de enquête deden 21.000 respondenten mee, waaronder 900 leraren in het voortgezet onderwijs. 80 Procent van de leraren vindt dat het onderwijs de laatste twintig jaar achteruit is gegaan.

Ja, maar die leraren hebben er toch geen verstand van! Daar gaan we toch niet naar luisteren! We zijn toch niet gek?

© Burro Holanda 2007

Goede leraren. Ze bestaan echt nog!

2012-01-07T08:00:00.000-08:00

Zo maar een VWO-klas. Lawaaierig komen ze binnen. Tassen vliegen her en der onder de tafels, stoelen worden heen en weer geschoven. Veel lawaai en veel drukte. De biologieleraar is er nog niet. Een spel kaarten komt op tafel. Een andere leraar kijkt om de hoek van de deur en maakt dat ie wegkomt.
Na nog eens vijf minuten komt de docent het lokaal binnenstormen. Twee tassen onder de arm.
Hij geeft een brul door de klas:" Hij heeft gepoept! Mijn zoon heeft gepoept. Het is geel en het stinkt verschrikkelijk! Kom maar kijken! " Hij pakt een grote luier uit een van zijn tassen en spreidt het volgepoepte ding op zijn bureau uit. De klas is in één klap stil. Totale verbijstering vermengd met ongeloof en afgrijzen.

Handig maakt de leraar gebruik van dit moment van verwarring. Hij heeft ze meteen te pakken. Hij geeft een 'spetterende' les over de spijsvertering van zijn pasgeboren zoon. Van alles tovert hij uit zijn tassen. Van flesjes melk tot potjes Olvarit. In hoog tempo komt er van alles ter sprake. Toevallig had hij ook nog net een schema van de spijsverteringsorganen opgehangen. Het lesuur is voorbij voordat ze er erg in hebben. Als de bel gaat roept hij de klas nog na: "Volgende keer leg ik jullie uit hoe ik mijn zoon gemaakt heb!"

© Burro Holanda 2007

Een op de drie onderwijzers is ontevreden.

2012-01-07T07:58:00.000-08:00

Vandaag hoorde ik op het nieuws de uitspraak, dat een onderzoek had uitgewezen, dat 1 op de drie leraren in het basisonderwijs ontevreden zou zijn over een of meerdere aspecten van hun werk. Dat soort onderzoeken wekt altijd mijn nieuwsgierigheid en ik zal dan ook zeker een verslag hiervan opzoeken. Ik ben erg nieuwsgierig naar de wijze waarop dit onderzoek is opgezet en hoop enig inzicht te verwerven in de validiteit van het onderzoek en de getrokken conclusies.
Onlangs las ik op Klasse.be (erg goede site voor en door onze Belgische collega's!) dat daar juist 86 % van de onderwijsgevende zeer content is over het werk. Hoe is het toch mogelijk, dat binnen hetzelfde vakgebied er zulke enorme verschillen in 'jobsatisfaction' optreden?

In het blog van "B" kwam deze zelfde vraag weer naar voren. In haar dagelijkse werkomgeving loopt zij aan tegen het fenomeen van de altijd mopperende leraar. Collega's, die al jaren balend van hun werk door het leven gaan en dit balen veelvuldig en in allerlei vormen uiten op en buiten de werkvloer. "B" vraagt zich af waarom deze notoire mopperaars al die jaren op hun mopperkont blijven zitten en niet driftig op zoek gaan naar een nieuwe baan met nieuwe uitdagingen, nieuwe perspectieven en nieuwe horizonten. Daar is m.i. geen eenduidig antwoord op te geven. Er zullen er veel zijn, die behorend bij de grumpy categorie, zeer goed beseffen, dat ze het nergens gemakkelijker krijgen dan in het onderwijs. Hier kun je immers, mopperend, scheldend en tierend, gewoon heel weinig uitvoeren en er toch, als direct gevolg van je ijzersterke rechtspositie mee wegkomen. Het is niet voor niets, dat we bezig zijn om leerkrachten middels de POP contractueel te verplichten om hun werk goed te doen. En kom mij er nu niet mee aan, dat die POP's zo geweldig goed zijn voor de kwaliteit van het onderwijs. Dat is alleen maar de presentatie en de verpakking. (Bah! Wat ben ik weer cynisch!) "B" vraagt zich af waarom die mopperende collega's , zelfs na mediation blijven mopperen.
Wel, dat komt volgens mij omdat mediation niet werkt voor mopperende collega's . Die mopperen toch wel. Zo zijn ze nu eenmaal geworden. Het mopperen is hun manier om de opgelopen frustraties te uiten. Mopperen is therapie om te overleven in een omgeving, die jij niet meer aankunt. Inderdaad kun je dit alleen oplossen door te vertrekken, de pijp aan Maarten te geven, de viool in de wilgen te hangen of door de kuierlatten te nemen. (excuus voor de wat vrije interpretaties en bewerkingen).Dat is ook veel beter voor de achterblijvers, die zich dan niet meer aan die mopperaar hoeven te ergeren. Misschien, dat zo'n restgroep dan weer een team kan worden. Dat zou ook goed voor het onderwijs zijn.
Maar weggaan vereist moed! Je moet een moedig mens zijn om, ook op wat oudere leeftijd, de stap te zetten iets anders te gaan doen. En dan loop je als onderwijsgevende in het basisonderwijs toch wel mooi tegen de eigen grenzen aan. Want, wat kun jij nou eigenlijk verder nog? Je weet (als je echt iets hebt geleerd) van alles een heel klein beetje. Je kunt niks, maar je kunt er wel over praten. Wel bedrijf zit er nu op jou te wachten? Ja, je kunt misschien magazijnwerk gaan doen of reclamefolders bezorgen, maar dat betaalt waardeloos slecht ten opzichte van jouw huidige mooie loontje (inclusief de vakanties natuurlijk).
Dus dan blijf je ( misschien een beetje laf) maar gewoon mopperend op je relatief veilige plekje en blijf je schelden op de collega's met andere inzichten, directieleden, die het allemaal willen veranderen, ouders, die zich veel te veel met het onderwijs bemoeien en leerlingen, die met de dag stommer worden.

Maar "B" moet zich wel realiseren, dat het onderwijs hierbij helemaal geen uitzondering is. Die mopperaars kom je in net zulke grote aantallen overal in alle bedrijven tegen. Het is namelijk meer een sociaal-maatschappelijk fenomeen dan een specifiek onderwijsprobleem. Daarom schrok ik ook van die uitkomst van dat onderzoek. Daarom ook moet ik dat onderzoek dringend bestuderen. Want misschien heb ik het voor een deel toch nog mis.

Verder wil "B" graag weten waarom er leidinggevenden zijn, die geen leiding willen geven. Ze vraagt zichzelf dat zelfs twee keer, in verschillende bewoordingen, af. Dan zit het je hoog!
Ook hier is natuurlijk geen eenduidig antwoord op te geven. Een verklaring kan worden gevonden in het algemeen bekende "Peter principle" , dat uitlegt hoe iemand als gevolg van voortdurende promotie uiteindelijk op een voor hem of haar totaal ongeschikte plaats terechtkomt.
In mijn omgeving kom ik ook vaak de leidinggevende tegen, die nog vastzit in het in de jaren 70 van de vorige eeuw ontstane " eerste onder zijns gelijken" idee. Dit type leidinggevende zal in de meeste gevallen blijven streven naar consensus en in paniek raken als niet alle medewerkers het met hem of haar eens blijken te zijn. Uiteindelijk moet je immers als leidinggevende durven confronteren. En niet iedereen is in staat om te leven met de daaruit voortvloeiende conflicten. Het gevolg…. Zachte heelmeesters en stinkende wonden.
En ook hierbij geldt weer, dat het moeilijk is een relatief comfortabele zetel op te geven voor een misschien wat minder pluche zitting. Het zijn toch weer de echt dapperen onder hen, die de stap durven te nemen om echt iets anders te gaan doen.

Maar, toch wil ik het nogmaals benadrukken; ook in alle andere bedrijfstakken komen leidinggevenden van allerlei kwaliteiten voor. Niet alleen in het onderwijs. En iets, dat ook echt zeker is….Zo lang we het al niet eens worden over wat perfectie is, zal het ook niet voor iedereen perfect worden. Dus "Grumpy For Ever!!"

© Burro Holanda 2007

De onderwijzer (leraar basisonderwijs) is een zeldzaam "dier" geworden.

2012-01-07T07:57:00.000-08:00

Als ik in mijn scholen om me heen kijk,dan zie ik bij de personeelsleden bijna geen mannen meer. Op een gemiddelde teamgrootte van 12 leerkrachten loopt er meestal slechts één leerkracht van het mannelijke geslacht rond. Soms twee, maar dan heb je het wel gehad. Het beroep is inderdaad al lang niet meer een aantrekkelijk vak voor mannen. Redenen en oorzaken zijn er legio. Te beginnen bij de geringe betaling, de nog steeds afnemende maatschappelijke status tot weet ik al niet wat voor persoonlijke redenen. De PABO's kunnen er over " meepraten" .

Ten aanzien van de schoolleidingen valt te melden, dat het aantal vrouwen in de schoolleiding nog steeds aan de lage kant is. Maar er is een verandering gaande. Er komen steeds meer vrouwelijke directeuren en adjunct-directeuren . Dat vind ik een goede ontwikkeling.
Maar dat het leraarschap basisonderwijs een meer en meer vrouwenberoep wordt vind ik een uitermate slechte ontwikkeling. En dan heb ik het niet eens over het ontbreken van zogenaamde 'rollmodels' voor de jongetjes op onze basisscholen. Nee , ik heb het over het ontstaan van een ongezond sociaal klimaat binnen de teams van de scholen. De teams zijn geen afspiegeling meer van de echte wereld. De grote overmacht van de vrouwen in de teams heeft onmiskenbaar een sterke invloed op de wijze waarop de teams functioneren. En dat is zeker niet altijd een positieve invloed!

Toen ik jaren geleden als schoolmeester begon was de verhouding vrouwen - mannen ongeveer een verhouding van 60% tot 40%. Ja de mannen waren ook toen al in de minderheid. Het betekende, dat er in de teamvergaderingen anders met elkaar omgegaan werd. We argumenteerden zakelijker en er werd beter geluisterd! De vergaderingen waren meer 'to the point' .

Tegenwoordig maak ik de meest idiote situaties mee. Kliekjesvorming binnen een team is aan de orde van de dag. Zakelijk argumenteren schijnt moeilijk te zijn, want 'als jij het niet met mij eens bent, dan vind ik jou een…..' . Ik maak mee, dat de ene groep dames een paar weken niet met een ander clubje wil praten , omdat ze een andere methode wensen! Op de gang, bij het voorbijlopen, draaien ze hun hoofd de andere kant op. Als ik personeelskamers binnenloop, dan vang ik de laatste flarden van , soms echt gemene, roddelgesprekken op. Ik zie vrouwen, die elkaar letterlijk ziek maken.

Ach, ik besef heus wel, dat ook bepaalde mannen, zich schuldig maken aan dit soort gedrag. Maar toch minder. Ik schreef al eens over een mannelijke collega, die een geheel eigen strategie had ontwikkeld om niet partij te worden in de diverse intriges. Hij zweeg. Hij gaf nooit zijn mening. Hij begon pas te praten (gelukkig!!) als hij voor de klas stond.

Als schoolleider heb ik mijn handen vol aan al dat gedonder tussen die vrouwen. Om de haverklap moet je weer een brandje blussen. Elke maand is er wel weer iemand, die huilend aan je bureau zit omdat die ander zo lelijk doet! En geen idee, waarom natuurlijk! Regelmatig vallen diezelfde vrouwen elkaar een paar dagen later , huilend van blijdschap , weer in de verzoenende armen. Meestal kijken ze jou dan verwijtend aan, want die schoolleider heeft er toch maar weer niks van begrepen. Maar ja, dat is dan ook een man hè!

© Burro Holanda 2006

Bestaan ze nog, die jonge honden ?

2012-01-07T07:54:00.000-08:00

Ik krijg meer reacties op mijn blog, dan ik had verwacht. Deze reacties zijn zeer verschillend van aard. De toon van mijn "stukjes" is overwegend mild kritisch tot cynisch. Dat heeft alles te maken met de ontwikkelingen, die ik in de loop van 30 jaren in dit mooie beroep (onderwijs dus!) heb meegemaakt.
De leukste reactie was er één, waarin ik werd aangezien voor een jonge, pas beginnende leraar.

Dat zette mij aan tot het denken over hoe ik in 1978 als startende onderwijzer "in dit vak stond". Het team waarin ik begon bestond uit een zeer gevarieerde club mensen, geleid door een m.i. zeer goed "hoofd der school". Deze laatste had veel , zeer veel over voor zijn school en voor zijn mensen. Hij stond er wel boven. In die zin was het een echte leider.

Wij , een clubje collega's van rond de 20 jaar oud, waren bloedfanatiek. Nu terugkijkend, kun je zeggen, dat we te fanatiek waren. Het werken in dit prachtige vak , het lesgeven en goed voorbereiden en evalueren beheerste een groot deel van onze dag. We waren weliswaar niet geheel kluizenaars. Uitgaan en vriendenkring waren natuurlijk ook van groot belang. Maar toch presteerden we het regelmatig om ongevraagd vele extra uren ( ook 's avonds!) op school door te brengen om allerlei zaken te regelen en voor te bereiden.

Ik kan me nog goed herinneren, dat we eens met 4 man om half twaalf 's avonds nog een systeem zaten te bedenken voor de goede inzet van schoolstempels in ons onderwijs!! We hadden geen enkel benul van tijd, totdat we heel zachtjes de buitendeur van de school hoorden opengaan. Daar stond ons hoofd van de school, die al honduitlatend had gezien, dat er nog licht brandde in zijn school.
Toen hij ons zag, bleef hij heel even stil, maar riep toen opeens: "Zijn jullie nu helemaal gek geworden!!. Jonge gasten van jullie leeftijd horen om deze tijd in de kroeg!! Wegwezen hier! " .

Wij beseften op dat moment heel goed, dat ook hier geldt, dat TE nooit goed is. Ons fanatisme bleef echter onveranderd .

Nu vele jaren later, zie ik dit soort fanatisme bij het jongere personeel nog maar zeer zelden. Ik zie jonge mensen de school binnen komen, die 15 minuten voor de les de handleiding uit de kast nemen om te bekijken welke les ze vandaag moeten geven. Ik zie jonge jongens ( wel weinig) en meisjes regelmatig voor de klas met hun mobiele telefoon bezig. Ik zie ze sms-sen, telefoneren en zelfs tijdens de verwerking van hun klas op de computer chatten met een bekende. Je wilt niet weten welke sites er verder in schooltijd worden bezocht.

Ik zie veel jonge collega's binnen 10 minuten na schooltijd met een lege tas naar huis gaan. De correctie is immers al in schooltijd gedaan. Hoezo adaptief onderwijs? Hoezo ontwikkelingsgericht onderwijs? Hoezo differentiëren, instructietafel, individuele hulp???

Ik zie veel klaslokalen van diezelfde jonge collega's, die in het geheel niet voldoen aan de eisen van "de uitdagende leeromgeving", laat staan dat het gezellig en prettig , kindgericht is ingericht.

En mijn taak is het dan om die jonge gasten een spiegel voor te houden en in veel gevallen te vragen of ze eigenlijk wel het goede beroep hebben gekozen. Soms begrijpen ze die vraag niet eens.

Ik wil hier niet generaliseren. Tussen het kaf bevindt zich ook koren. Op de mestvaalt bloeien ook prachtige orchideeën .

Maar ze lijken zo vreselijk zeldzaam te worden.
Zijn ze er nog , die jonge honden ?
© Burro Holanda 2006

Al weer een groot probleem!

2012-01-07T07:53:00.000-08:00

Ik kwam in de middagpauze het schoolplein opgelopen. Een boos kijkende overblijfmoeder sprak mij meteen aan. "Het gaat hier echt niet goed hoor, meester Burro! We hebben nu al weer een groot probleem. Een groot probleem met hondenpoep op het plein!"

Haar boze blik bezorgde mij visioenen van grote lawines van hondenpoep, die veroorzaakt door vele tientallen honden al dan niet vergezeld van hun meer dan asociale eigenaars, een niet te bevatten , afgrijselijke bedreiging vormden voor leerlingen en leerkrachten. Onwillekeurig keek ik al om me heen opzoek naar B.H.V-ers en bijbehorende reddingsmiddelen.

Maar ja, als professional blijf je natuurlijk kalm . Een leider, verliest nooit het overzicht en vanuit deze visie uitte ik de voor de hand liggende vraag: "Een groot probleem? Leg uit! Misschien kan ik helpen!"
De overblijfmevrouw bleef boos kijken. Ik kwam blijkbaar niet serieus genoeg over. Zwijgend wees zij mij naar twee bakstenen op het plein. Bovenop de bakstenen was een oranje pylon neergezet. Een eenzaam baken op een verder leeg schoolplein. Natuurlijk ging ik meteen kijken. "Tjonge!" , bracht ik uit. "wat een kanjer! Inderdaad een flink probleem!" Tussen de beide bakstenen en onder het oranje hoedje lag een hondenbolus van zeer gering formaat. De betreffende hond moet haast wel uit schaamte met de staart tussen de poten het plein hebben verlaten. "
En dat er zulke asociale baasjes zijn, die hun hond op het plein van een school laten poepen , hè. Onbegrijpelijk!", riep ik naar de moeder. "Maar ik doe er wat aan hoor! Ik ga het meteen opruimen. " Vijf minuten later lag de bron van het probleem na te dampen tussen de struiken en had een emmer heet water de restanten doen verdwijnen.

Ik was de zaak al weer vergeten, toen een collega tijdens de teamvergadering mij trots vertelde, dat zij 's ochtends om half 9 een hondendrol op het plein had zien liggen.
Zij had er voor alle zekerheid maar een paar bakstenen naast gelegd en er een oranje pylon op gezet. Er zou eens een kind in stappen. Dan kreeg je maar weer gezeur met ouders.
Ik kon echt even niets uitbrengen…

© Burro Holanda 2007

Beste Collega

2012-01-07T07:46:00.000-08:00

Waarom moet ik vaststellen, dat je elke dag pas 5 minuten voor tijd op school ben?
Waarom zie ik je elke dag 5 minuten over tijd al weer naar huis gaan?
Waarom zie ik je elke middag in lestijd bezig met correctie?
Waarom vergeet je elke keer dat je pleinwacht moet lopen?
Waarom heb je nu halverwege het jaar de methode biologie al uit?
Waarom scoren jouw kinderen nu zo veel minder op de CITO dan vorig jaar?
Waarom ben je nog niet begonnen met die nieuwe methode?
Waarom , zie ik de kinderen bij jou niet bezig met zelfstandig werken?
Waarom heb jij nooit tijd om een sporttoernooi te leiden?
Waarom zit jij niet in één van onze commissies?
Waarom wil je niet mee als leiding op ons schoolkamp?
Waarom geef je jouw klas nooit eens op voor een leuke excursie?
Waarom ga je nooit eens met het team mee uit eten?
Waarom heb je elke keer weer een excuus als ik je vraag voor een OR vergadering?
Waarom heb je altijd een excuus als er een teamvergadering is op woensdagmiddag?
Waarom heb je geen leuke posters en tekeningen in jouw klas opgehangen?
Waarom zie ik nooit eens een stukje toneel in jouw groep?
Waarom hoor ik jouw groep nooit een liedje zingen?
Waarom zijn jouw kinderen wel bijna elke middag een poos aan het tekenen?
Waarom ruim je nooit eens jouw klas en kasten op?
Waarom moeten jouw leerlingen nooit eens hun troep opruimen?
Waarom …..noem ik jou eigenlijk nog Beste Collega?

© Burro Holanda 2007

Burro, ik ben zwanger!!

2012-01-07T07:44:00.000-08:00

"Burro, ik ben zwanger!" Blij kijkt het hoofd van één van mijn collega's om de hoek mijn kantoortje in. Ze glundert helemaal. Wat een enorme vreugde straalt er toch uit die ogen!

Ik recht mijn rug en tel even tot 10 alvorens te reageren. Dan breng ik met gespeeld enthousiasme een aantal "vrolijke en spontane" felicitaties uit. Door mijn hoofd dwarrelen tegelijkertijd een groot aantal verschillende emoties. Natuurlijk ben ik blij voor haar . Wat het is om een kind te mogen opvoeden is mij genoegzaam bekend. Het kan je immers, naast de grote zorg, ook heel veel vreugde geven. Natuurlijk weet ik, dat zonder kinderen mijn beroep ten dode opgeschreven is. Ik moet blij zijn met elke geboorte!

Maar ik weet ook, dat deze collega nog maar net weer drie weken aan het werk is. Zij was bijna het hele vorige schooljaar niet inzetbaar. Ook toen was zij zwanger en het zwangerschapsverlof werd meteen gevolgd door ouderschapsverlof en daarna door onbetaald ouderschapsverlof. We hebben het nog maar niet over de periode waarin zij zich elke dag afzonderde voor het "kolven" .

En de ellende was, dat er bijna geen vervanging te regelen was. Daarbij kwam, dat het ook nog onmogelijk was om met haar afspraken te maken over een flexibel rooster. Ze had nu eenmaal recht op…..

En nu gaat die hele ellende weer opnieuw beginnen. Mijn glimlach heeft inderdaad iets krampachtigs.

En ik weet zeker, dat er nog twee collega's graag zwanger willen worden. Zoiets werkt blijkbaar aanstekelijk. Ik hou m'n hart vast….Gatver, wat ben ik toch af en toe een vervelend mens!
© Burro Holanda 2006

Burro is homo!!

2012-01-07T07:42:00.000-08:00

"Burro is homo!", zo schettert mij in felle spuitbusletters vanaf een schoolraam tegemoet. Deze mededeling verrast mij volkomen.
Uit de kast komen is één ding, maar het op zo'n manier meteen aan de rest van Nederland te vertellen is weer iets anders. Bovendien , ben ik het er zelf niet mee eens. Dus blijft er niets anders over, dan op de vrije zaterdag maar weer eens een paar werkhandschoenen en een pot graffitiverwijderaar uit de kast te halen .
Ik moet daarbij overigens wel uitkijken, want het heeft iemand behaagd om alle putdeksels uit de afvoerkolken weg te halen. Ze zijn spoorloos en dus waarschijnlijk weer eens in de singel bij de school verdwenen. Nou ja, daar bel ik maandag de gemeente wel weer over. Het schijnt niet mogelijk te zijn om die dingen vast te lassen.
Gelukkig hebben ze ze deze keer niet door de ramen gekegeld!

Zuchtend begin ik dat smerige goedje op de graffiti te smeren. Het is echt troep, want binnen een minuut lost de spuitbusellende op en word ik weer hetero. Zal mijn vrouw blij mee zijn. Ik loop al opruimend nog te overwegen of ik nu wel of niet aangifte zal doen bij de politie. Ik besluit maar om het niet te doen. Van de meer dan 20 aangiftes van de afgelopen drie jaar heb ik immers ook niks meer gehoord.
De politie heeft het vast veel te druk. Die heeft geen tijd om aandacht te besteden aan de schadeposten van mijn schooltje. Ik heb het pas nog uitgerekend. Meer dan 10 000 euro per jaar is wel zo'n beetje de standaard.

Ach die mannetjes, die die schade veroorzaken komen later allemaal heus wel op hun pootjes terecht. Brave huisvaders worden het , die alleen iets te hoge verzekeringspremies betalen.
Maar hoe dat komt snappen ze toch niet. Ik ben wel benieuwd of ik nu maandagochtend weer een leuke titel heb gekregen.

© Burro Holanda 2007

Wie wil er nog het onderwijs in ?

2012-01-05T02:30:00.000-08:00

Het is de meeste mensen wel opgevallen. De animo om meester of juf te worden is aan stevige wisselingen onderhevig. Het lijkt momenteel weer even in de lift te zitten. In een tijd van recessie lijken veel mensen toch maar voor de zekerheid van een overheidsbaantje te kiezen. Maar gedurende de jaren van economische groei (nog niet zo lang geleden ! ) wilde bijna niemand voor de klas gaan staan.

Onze ministers waarschuwden zelfs voor lerarentekorten van wel 10.000 docenten.
Er was sprake van een ernstig imagoprobleem ten aanzien van het meester en juf zijn.
De oorzaken voor dat imagoprobleem waren en zijn legio. Natuurlijk speelt de betaling van het werk een rol. Het is buiten kijf, dat de meester en juf gemiddeld minder geld op de bankrekening krijgt, dan iemand met een vergelijkbare opleiding in het bedrijfsleven. Toch is dit een foutieve reden. Als je al die vrije dagen en vakanties van onderwijsgevenden ziet als salaris, dan komt de docent niets te kort. Sterker nog, dan heeft hij of zij een zeer goed betaalde baan !

Ook speelt het gebrek aan aanzien voor het vak een grote rol. Was je vroeger in de ogen van de ouders en leerlingen een autoriteit, nu ben je iemand, die volgens velen , maar klaar moet staan om het kind alles te leren, wat er maar te leren valt en ook nog meteen even moet opvoeden. En als je dan met een mening over een kind komt, die wat minder aangenaam is of het kind kan niet zo goed leren als de ouders zouden willen, dan is het wel mooi jouw schuld. Dan ben je een slechte juf of meester en dan is het ook een slechte school.

Dat gebrek aan aanzien is ook terug te vinden in de regelmatig voorkomende ordeproblemen van leerkrachten. Als je als leerkracht een leerling moet corrigeren, omdat het de orde verstoort of iets doet wat niet tot de regels van fatsoen gerekend kan worden, dan heeft dat corrigeren alleen zin, als de ouders van betrokken leerling daar achter staan. In veel gevallen voelen de ouders er echter niets voor om die leerkracht te steunen. "Stel je voor !', die man of vrouw durft iets slechts over mijn kind te zeggen ! Ik ga wel even naar school om verhaal te halen."

In dit soort gevallen kun je als leerkracht maar beter de handdoek in de ring gooien. Overigens zijn dit soort problemen meestal niet aan de orde als de school van te voren heel duidelijk heeft gemaakt, wat wel en niet wordt geaccepteerd binnen de school. Als de schoolleiding, dan ook nog consequent achter de eigen docent gaat staan, dan rest ouders, die echt niet willen inzien, dat hun eigen kind misschien fout was, niets anders dan hun heil elders te gaan zoeken.

Toch hebben wij als vakmensen ook op zeer vakkundige wijze ons eigen imago om zeep geholpen. Dit is begonnen in de jaren 70 van de vorige eeuw. De meester of juf moest de grootste vriend worden van het kind. Het kind stond centraal. Alles draaide om het kind. Bij vriendschap hoorde ook ; het verkleinen van de afstand. En dat doe je o.a. door elkaar te tutoyeren. Meneer, meester, mevrouw, juf, werd ouderwets. Het werd "Hee, Piet , ik snap mijn sommen niet !"

Veel collega's zijn het tegenwoordig over dit punt nog steeds niet met mij eens . Zij hebben standaard de wijze opmerking paraat: "Gezag en respect hebben niets te maken met hoe kinderen jou mogen aanspreken. Gezag en respect dwing je af door je houding en de manier waarop jij als mens in het leven staat."

Ik zelf ervaar nog steeds een vreselijk gevoel van ongenoegen als ik over het winkelcentrum lopend, brullend met mijn voornaam wordt aangesproken. Ik weet, dat zo'n kind het niet respectloos bedoelt. Zo'n spontane schreeuw kun je van een kind verwachten. Maar toch…

Overigens is dit niet de enige manier waarop wij ons imago hebben afgebroken. Een paar andere puntjes zijn: Vermindering van regels in de groepen. Je mag naar de wc als jou dat uitkomt. We beoordelen de kinderen niet meer met cijfers, maar met balletjes , lettertjes of kleurtjes. Dat komt wat minder hard over en is kindvriendelijker. (Dat het ook de waarheid verdoezelt werd even vergeten.) En als laatste punt, we zijn volgens mij bezig onze eisen voortdurend naar beneden bij te stellen. De hele middenschoolgedachte , resulterend in het VMBO als nu al mislukt product van nivellerend denken, is daarvan een prachtig bewijs.

Is het dan allemaal kommer en kwel in dat onderwijs ? Nee hoor, gelukkig niet. Het blijft een fantastisch , afwisselend en boeiend vak. En al die imagoproblemen , die zijn we heel langzaamaan aan het bestrijden. Nog twintig jaar en de kinderen noemen ons weer mevrouw en meneer !

© Burro Holanda 2004

We hebben het voor elkaar !!

2012-01-05T02:29:00.000-08:00

Het is ons gelukt. Zelfs de MINISTER en de ONDERWIJS-INSPECTIE vinden het !
Om leraar te worden hoef je niet meer te studeren. Je hoeft geen opleiding meer te volgen. Je hoeft geen diploma's meer te overleggen. Het volstaat als je twee jaar ouder bent dan je leerlingen.

Waarom 4 jaar lang een lerarenopleiding volgen ? Waarom nog de moeite doen om aan de universiteit je te specialiseren in een vakgebied? Waarom ? Je wordt immers links en rechts ingehaald door "aanstormend talent".

Die aanstormende lichting nieuwe leraren en leraressen zit zelf nog op school en is nu blijkbaar al beter dan menig langdurig opgeleid en ervaren leerkracht.

Ook de directie van de school waar deze veelbelovende jongelui zijn aangesteld is van mening, dat het niet nodig is om een goed opgeleid persoon voor de klas te zetten. Het maakt allemaal niets meer uit. De nivellering slaat in alle hevigheid toe.
Leuk is dat, als je baas zegt, dat hij voor jou zo een ander uit de vijfde klas kan plukken. Zo voel je je nog eens gewaardeerd. Dit is pas een mooi staaltje van Integraal Personeels beleid !

Overigens wil ik niet beweren, dat de betreffende aanstormende talenten niet goed kunnen lesgeven. Ik ken ze niet. Misschien zijn ze wel toptalenten. Wie weet. Ik hoop het.
Jammer, dat ook de leraren in het voortgezet onderwijs het accepteren. In feite vinden ook zij dus, dat het niet nodig is om goed opgeleide collega's naast zich op school te hebben.
Of zouden ze het wel "best" vinden omdat zij in een tijd van lerarentekorten bij ziekte van collega's niet zelf extra voor de klas hoeven ? Als je het zo bekijkt, dan kan ik het nog wel begrijpen.

De volgende stap is zo gezet. Kleuters krijgen les van leerlingen in groep 3, groep 3 en 4 krijgen les van groep 5, groep 5 en 6 krijgen les van groep 7 en 8 .
Zie hier ! het lerarentekort op de basisschool is opgelost !
We hebben het echt voor elkaar !

Overschot aan brandweerlieden is funest voor het onderwijs!!

2012-01-05T02:27:00.000-08:00

Het is opvallend, dat we sinds het afschaffen van het functioneel leeftijdsontslag bij de brandweer steeds meer brandweerlieden in onze scholen zien. Regelmatig lopen er weer een paar van die heren op leeftijd, in uniform, gewapend met een notitieblokje ( want een brandslang mogen ze niet meer vasthouden) speurend door mijn schoolgebouwen.

Alles wat maar enigszins brandbaar is wordt besprongen en met grote argwaan bestudeerd en beschreven. Deuren worden gecontroleerd op brandwerendheid, muren idem dito. Dat gebouwen zeer recentelijk nog geheel zijn goedgekeurd volgens de nieuwste normen telt niet mee, want de normen veranderen elke week. (tenminste volgens de controleurs).

Na afloop van de inspectie volgt telkenmale een vernietigend rapport. De school is zo onveilig. Hij zou eigenlijk geheel moeten worden herbouwd. Dat het gebouw nog niet eerder is afgefikt is een Godswonder! En dan volgt er een onafzienbare lijst met verplicht door te voeren aanpassingen. Alle tekeningen, die niet aan de muur, maar aan een lijn door de klassen hangen dienen meteen te worden verwijderd.
(Die lijnen moesten overigens na de Volendam-ramp al van een metalen kern zijn voorzien). Alle gordijnen moeten meteen worden verwijderd en mogen pas weer worden opgehangen als zij zijn geïmpregneerd en hier een certificaat van kan worden overhandigd. Boven alle blusapparaten moeten plastic(!) transparantjes worden bevestigd, die in een rokerige school toch nog enigszins aangeven waar de hulpverlener zo'n blusgeval kan vinden.

Overigens hebben alle personeelsleden van mij de opdracht gekregen om het gebouw zo snel mogelijk (uiteraard volgens protocol) te verlaten en het blussen altijd over te laten aan de brandweer. De personeelsleden moeten de kinderen redden, niet het gebouw!

Verder moet ik delen van de wanden vuurwerend laten maken en een flink aantal deuren vervangen en/of van drangers voorzien. Kosten : vele duizenden euro's. De rekening gaat naar het bestuur. Oh , ja lumpsum… dus waar geven we nu weer minder geld aan uit ?

Het ergste vind ik nog, dat ik echte kerstbomen moet vervangen door plastic bomen. Want geïmpregneerde echte bomen zijn ook al niet meer toegestaan.

Steeds minder regeltjes , had onze regering toch beloofd? Zou het helpen om dat functioneel leeftijdsontslag weer in te voeren? Waarschijnlijk ook te duur !!

© Burro Holanda 2007

Normjaartaak.

2012-01-05T02:26:00.000-08:00

Het blijft een onduidelijke materie, die normjaartaak. Veel directeuren en leerkrachten liggen er regelmatig met elkaar over in de clinch. We weten, hoeveel uur we moeten werken. We weten, dat de lesgebonden uren bij lange na niet in de buurt van de 38 uur komen. We weten, dat we om de 8 werkuren per dag te halen, we echt elke dag tijd moeten besteden aan voorbereiding, nakijken, oudergesprekken, teamvergaderingen, ouderavonden en niet te vergeten de nascholing .

En toch presteren veel docenten het om, om 10 over half 4 's middags in de startblokken te staan voor de reis naar huis. In de meeste gevallen ligt dan het werk al nagekeken in de kast. Werk mee naar huis nemen is al helemaal uit de tijd. Ik snap niet hoe ze het doen!
Nee, dat laatste is eigenlijk een leugentje ! Natuurlijk weet ik wel hoe ze het doen! Je ziet ze immers in schooltijd al nakijken tijdens de les. Vooral 's middags is er opeens tijd over om de groep nog even wat te laten tekenen of zoiets . En dan wordt de stapel correctie weggewerkt. Er zijn zelfs collega's die dat nog normaal vinden ook !!

Volgens mij betekent "lesgebonden" iets anders ! Maar je krijgt het maar niet aan ze uitgelegd. Het is net of ze te stom zijn om het te begrijpen. Je wijst ze erop, dat die tijd misschien gebruikt kan worden voor individuele hulp of voor echte tekenles !
Ik ken het verhaal van een collega, die van haar directeur tot 5 uur op school moest blijven werken. Deze maatregel was genomen omdat de betrokkene niet kon aangeven of zij wel aan de normjaartaak voldeed. De betrokken docente ging vervolgens een drietal maanden lang elke dag vanaf half vier tot vijf uur demonstratief in de hal van de school zitten . Recht tegenover de de klok ! Om klokslag vijf uur vertrok ze dan naar huis . De directeur wist niet hoe daar mee om te gaan . Hoe de sfeer daar was is wel te raden.

Een andere collega haalde het in haar hoofd om bij elke teamvergadering , steeds opnieuw te vragen of het wel nodig was, dat zij er bij zou zijn. Zij had immers geen eigen groep! Ook bleef ze consequent weg van teamvergaderingen op de woensdagmiddag. Haar meest gehoorde argument was, dat ze andere verplichtingen had op deze immers vrije middag !! Het is niet gelukt haar het systeem van de normjaartaak uit te leggen. En iemand met zo'n beperkte intelligentie moet kinderen iets leren!
Ik kan zo nog wel een boek vol schrijven over gebrek aan inzet en de bijbehorende drogredenen. Zulke leerkrachten wil ik eigenlijk geen collega meer noemen. Zeker is wel, dat zij het aanzien van ons mooie vak heel ernstige schade toebrengen.
Voor dit soort mensen is het systeem van de normjaartaak echt te moeilijk. Ze snappen het niet. Ze hebben per ongeluk hun akte gekregen.

(C) Burro Holanda 2005.

Kwaliteit

2012-01-05T02:25:00.001-08:00

Kwaliteit is een prachtig woord. Als iemand spreekt van een goede kwaliteit, dan bedoelt hij of zij daarmee, dat iets goed is. Je kunt het rustig kopen of je kunt er gerust mee in zee gaan. Goede kwaliteit … daar straalt een soort van rustgevendheid uit.
Daarom was het ook schrikken geblazen, toen onze rijksinspectie een flink aantal jaren geleden een flink aantal PABO's stevig onder uit de zak gaf. De opleidingen voor leerkrachten in het basisonderwijs deugden voor geen meter. Er werd geen kwaliteit geboden en ook geen kwaliteit afgeleverd. De afgestudeerden waren bij wijze van spreken nog niet eens in staat hun eigen naam goed te spellen.

De PABO's haastten zich om beterschap te beloven en inderdaad bij de controles door de inspectie bleek , dat het al veel beter ging. Gelukkig maar, want stel je voor, dat we in een tijd van tekorten aan leerkrachten ook nog eens de opleidingen hadden moeten sluiten. Gruwel.

Tegelijk met die verbeteringen in de PABO's deden zij-instromers en LIO-ers hun intrede in het onderwijs, op korte afstand gevolg door de onderwijsassistenten met een opleiding op niveau 4.

Zij-instromers mogen meteen voor de klas, mits zij door een soort van toelatingstoets komen. Daarna moet er nog wel wat les gevolgd worden en ook moet er het een en ander aan coaching worden geregeld, maar dan heb je als school toch voor een aantal dagen weer een man of vrouw voor de klas. Meestal een vrouw, maar dat terzijde.

Dat de zij-instromers in de praktijk niet echt oorspronkelijk gekozen hebben voor een baan in het onderwijs en dus niet zo heel erg veel ervaring hebben met effectief lesgeven aan (jongere) kinderen is niet zo vreselijk erg. Dat leer je in de praktijk wel, toch ? Het is toch niet erg als daardoor een groep een jaar lang wat minder goed onderwijs krijgt, er misschien wat ordeproblemen ontstaan en er wat ontevredenheid ontstaat bij de andere leerkrachten over de ongelijkheid in beloning. Als er maar iemand voor de groep staat !! Dat telt.

LIO-ers behoren tot een andere categorie. In principe hebben zij een drietal jaren gerichte opleiding achter de rug. In het vierde jaar kunnen zij , met een arbeidsovereenkomst, een groot deel van een schooljaar in de praktijk ervaren wat lesgeven nu echt inhoudt. Waar ik een beetje problemen mee heb is het fenomeen van de "zelfevaluatie" en de "reflectie op het eigen handelen". Op zich is het zeer belangrijk, dat alle docenten kritisch kijken naar hun eigen werk, hun instelling, planning e.d. Maar in veel gevallen krijgen de LIO-ers geen feedback op hun zelfevaluatie. Veel PABO's staan toe , dat een LIO-er zelf bepaalt welke punten nog zwak zijn. Vervolgens mag hij of zij daar zelf een les over samenstellen, die hij of zij dan ook weer zelf beoordeelt. Natuurlijk mag hij of zij zichzelf daarna belonen met een mooie voldoende of zelfs een "goed" of beter nog een "uitmuntend "!! De leerkrachten van de PABO's lijken een beetje uit beeld bij de beoordeling van hun studenten.
Resultaat is wel, dat ik in de praktijk "collega's "voor de klas zie staan , die of geen orde hebben, of zelf de leerstof niet beheersen of allebei.
Overigens is dat punt van leerstof niet beheersen niet erg. Docenten van de PABO adviseren hun studenten om er voor te zorgen , dat zij minstens een lesje voorliggen op hun leerlingen.

De laatste categorie medewerkers, die we tegenwoordig zelfstandig voor de groep zien staan, zijn de onderwijsassistenten. In het kader van "meer handen in de klas", bedacht het ministerie, dat we een groep mensen de school in moesten halen, die de leerkrachten in de groep konden ondersteunen in de dagelijkse praktijk. Omdat dit soort mensen met een HBO opleiding ( zoals leerkrachten) niet te vinden waren , mochten dit mensen zijn met minimaal een M.B.O. opleiding.
Ik heb me laten vertellen dat met deze eis in de beginjaren nogal eens de hand is gelicht. Tja , dan is de volgende stap in het kader van het tekort aan leerkrachten snel gezet. De Minister vindt het nu ook goed , dat deze minder opgeleide mensen gewoon zelf een klas " draaien". Ja er moet wel een bevoegd leerkracht in de buurt zijn.
Ik generaliseer niet. Er zullen onder deze onderwijsassistenten echt wel mensen met kwaliteit zijn, maar er zullen er ook …..

Toch is het niet gek hoor, dat we met dit beleid opeens een enorme afname aan vacatures hebben. Een nu maar hopen, dat de inspecties niet gaan controleren op kwaliteit in het basisonderwijs.
© 12-2003 Burro Holanda

Ik heb een probleem. Een heel groot probleem!

2012-01-05T02:23:00.002-08:00

Volgend schooljaar heb ik op één van onze scholen geen enkele leerkracht meer, die gymnastiekles kan of mag geven. Gelukkig heb ik wel voor een halve dag een vakleerkracht gym. Maar ja , die kan natuurlijk op die halve dag niet alle verplichte lessen aan alle groepen geven. Dat is toch wel een nadeeltje van dat nieuwe beleid van onze minister. Het team bestaat uit een aantal 'starters' zonder bevoegdheid en een aantal 'vergrijsde routiniers' met bevoegdheid, die het echter fysiek niet meer kunnen. (gymles geven , bedoel ik dus!). De ARBO arts heeft hen verboden nog gymlessen te geven.

Tja ouderdom komt met gebreken en dat vindt de arts ook. Overigens , komt gedeeltelijk afkeuren hierbij niet om de hoek kijken. Het probleem ligt bij de schoolleiding en die lost het maar op.

Nu heb ik dus echt een probleem. Er is m.i. geen andere oplossing, dan een paar collega's binnen ons bestuur over te plaatsen. Zo zorgt mijn probleem, dus ook voor problemen in andere teams. Ik heb namelijk geen geld (lumpsum) om extra uren vakleerkracht in te huren. Ik kom al geld tekort.

En ik heb een nieuw beleidspunt. Vanaf nu neem ik bij een eventuele vacature alleen nog maar geschikte kandidaten aan, die WEL beschikken over een bevoegdheid om gym te geven.
Zo komt er toch ook geen klap terecht van al die mooie , achter het bureau in Den Haag bedachte, beleidsplannen.

© Burro Holanda 2007

Ik ben nogal laf!!

2012-01-05T02:23:00.001-08:00

Als schoolleider heb je wel eens te maken met leerkrachten, die niet deugen! Dat niet deugen kan op allerlei gebieden manifest worden. Zo heb je leerkrachten, die nooit hun diploma hadden mogen krijgen, omdat ze niet over de kennis en vaardigheden beschikken, die je nodig hebt voor dit mooie vak. Er zijn ook leerkrachten, die vroeger heel goed waren en ook veel inzet toonden, maar die nu eigenlijk niet meer willen. Ze hebben het wel gezien en daarom lopen ze niet meer mee! En natuurlijk zijn er ook leerkrachten, die gehandicapt zijn door een combinatie van genoemde "kwaliteiten".

Als schoolleider heb je vaak je handen vol aan deze leerkrachten. Je moet ze namelijk in het kader van het Integraal Personeelsbeleid allerlei hulp bieden. Dat is maar goed ook, want het is een fatsoenlijk iets om te doen! En vaak helpt het ook nog! En dan heb je er toch weer een goede kracht bij in het team.

Vaak helpt het ook niet. En dan heb je een andere kracht in jouw team. Een negatieve kracht. Een kracht, die ook de rest van het team kan besmetten. Dus dan moet je als schoolleider ingrijpen. Je moet gesprekken voeren, nog een keer gesprekken voeren, beloven, dreigen en uiteindelijk sanctioneren.

Die gesprekken en die beloftes, die krijg ik meestal nog wel voor elkaar. Maar in het dreigen en sanctioneren ben ik minder sterk. Ik wil dan altijd graag de steun van een bestuur . Ik wil dan graag zeker weten, dat ik mijn dreigement of sanctie ook echt kan uitvoeren. Als dat namelijk niet het geval is, dan sta je zo in je hemd als schoollijder (sic!)
In de praktijk ervaar ik steeds meer, dat besturen zich op afstand opstellen. Ze laten de dagelijkse leiding over aan de algemeen directeur. Dus…. dan moet die algemeen directeur mij steunen, toch ? En dan kom ik toch vaak tot de conclusie, dat die algemeen directeur geen personeelsfunctionaris is. Hij of zij beschikt dan vaak over weinig kennis op "rechtspositioneel" gebied. Bovendien wil je als algemeen directeur niet graag jouw vingers branden aan arbeidsconflicten. Dat roept maar weer vragen op bij dat verre bestuur. Hij hoopt dus dan stiekem, dat het conflict vanzelf weg gaat of dat de locatiedirecteur het conflict wel uitvecht.

Dan ligt de bal dus weer bij de schoolleider, bij mij…
En ik ben laf!
Ik ga het conflict liever niet aan, want de teamsfeer wordt zo op scherp gezet, teamleden gaan zich ziekmelden, het heeft een negatieve uitstraling naar de ouders en naar potentiële ouders. Mijn algemeen directeur steunt mij niet , zodat ik de Kop van Jut word.
Maar wat het allerergste is….. ? Er zijn veel te weinig invallers! Dan moet ik verdorie zelf voor de klas! Kom nou ! Daar ben ik toch geen schoolleider voor geworden?!!

Tja, er zijn dus ook slechte schoolleiders.

Collega, jij moet weg !

2012-01-05T02:21:00.000-08:00

Beste collega's. Zoals jullie al een paar maanden weten, loopt het leerlingenaantal van onze school momenteel terug. Ik heb jullie al in een vroeg stadium verteld, dat de uitkomst van de teldatum heeft opgeleverd, dat er met ingang van het komende schooljaar twee volledige banen aan onze school moeten verdwijnen.

Ik vertelde jullie toen, dat de collega's met de kortste diensttijd hiervoor het eerste in aanmerking kwamen. Natuurlijk zouden mensen, die vrijwillig wilden weggaan, hierbij te allen tijde voorrang hebben. Helaas moest ik jullie een weekje daarna vertellen, dat onze algemene directie hierover een ander besluit had genomen. Toen werd het zo, dat we de nieuwe overheidsvoorstellen m.b.t. de leeftijdscategorieën gingen hanteren. Er werd nog een poosje gediscussieerd of we binnen die leeftijdsgroepen zouden selecteren op leeftijd of op diensttijd, maar dat werd uiteindelijk het laatste.

Zoals jullie je nog kunt herinneren, moest ik een week of twee daarna jullie vertellen, dat er ook heel sterk gekeken zou worden naar jullie capaciteiten, mogelijkheden en beperkingen en de voorkeuren van eventueel ontvangende scholen. We hadden toen nog zo'n stevige discussie op basis waarvan ik jullie dan ging beoordelen. Weten jullie nog? Een paar van jullie waren toen erg blij, dat ze wellicht nog een poosje bij ons konden blijven.
De week daarna moest ik jullie vertellen, dat de GMR alles had afgekeurd. De directie moest met een nieuw en rechtvaardiger plan komen. Dat plan is er gelukkig inmiddels gekomen.

Ik ben blij , dat ik jullie kan mededelen, dat we uitgaan van diensttijd. We weten alleen helaas nog niet of we beginnen in de leeftijdscategorie waarbinnen we de meeste collega's hebben of dat we beginnen bij de jongste groep. Even afwachten dus.
Zo half mei komt de GMR weer bij elkaar. Oh ! Ja! Herberekeningen hebben opgeleverd, dat we helaas toch drie formatieplaatsen zullen moeten inleveren.
Heeft iemand nog vragen ?

© Burro Holanda 2006

Brief aan de Wethouder.

2012-01-05T02:18:00.000-08:00

Geachte mijnheer de Wethouder ,

Ik schrijf u deze brief uit pure onmacht. Zoals u weet klagen uw ambtenaren voortdurend over de grote hoeveelheid schadeclaims als gevolg van vandalisme aan onze scholen. Het is inderdaad zo, dat ik elke week minimaal één keer aangifte moet doen wegens het ingooien van ruiten van mijn scholen.

De kosten van het tijdelijk afdichten en vervolgens opnieuw zetten van ramen, bedragen op jaarbasis in onze gemeente momenteel inderdaad meer dan honderdduizend euro. En dan heb ik het nog niet over de vele andere moedwillig toegebrachte vernielingen aan de schoolgebouwen, zoals de pogingen tot brandstichting, aanbrengen van kunstzinnige uitingen in de vorm van spuitbusellende en de schade aan vloeren en wanden als gevolg van het met een zwaar en hard voorwerp uitoefenen van zwaar geweld.

Mijn onmacht wordt gevoed door het gevoel, dat we er met z'n allen niets aan doen! De politie zegt, dat zij de jongeren niet van onze pleinen mag verwijderen. Er staat immers geen bordje 'verboden toegang" . De politie is ook niet in staat om preventief wat vaker langs te rijden. Zij schijnt wat onderbezet te zijn . Bovendien ligt de prioriteit meer bij het bekeuren van fietsers , die te hard rijden en automobilisten , die zonder licht rijden. Of zoiets.

Mijn onmacht wordt ook gevoed door het feit, dat ik geen hek om mijn pleinen mag laten zetten, omdat u en uw partij vinden, dat dan het vriendelijke 'open' karakter van de pleinen verloren gaat. Maar tegelijkertijd laat u mij wel opdraaien voor de onkosten , die ontstaan als gevolg van het voortdurend opruimen van de door de hangjongeren veroorzaakte puinhoop op de pleinen. Als ik u vraag om de gemeente wat mensen met een bezem te laten komen, dan stuurt u mij vervolgens de rekening!!? Zo draai ik op voor het volkomen mislukken van uw beleid.

Mijn onmacht wordt verder gevoed door een totaal gebrek aan coördinatie tussen de verschillende afdelingen van uw gemeentelijk apparaat. Als er weer een gevaarlijke hoeveelheid glas op het plein ligt en ik bel met de gemeente, dan word ik van gemeentewerken naar de afdeling onderwijs verwezen , die mij dan op hun beurt weer naar de afdeling Groen verwijzen. Uiteindelijk zijn die van mening, dat ik toch het wijkteam moet bellen. En die vertellen mij dan weer, dat ze van u, meneer de wethouder, opdracht hebben gekregen om niets te doen!

Ik ben door mijn algemeen directeur erop gewezen, dat ik nu zelf het plein moet vegen, omdat hij er ook niet met u uitkomt. Hij heeft ook liever niet, dat ik deze brief aan u schrijf. Kan me niet schelen! Ik doe het toch!

Kunt u a.u.b. een oplossing bedenken voor deze problemen? En kom anders alstublieft zelf elke maandagochtend even meevegen. Ik heb nog wel een bezem staan.

Hoogachtend,

Burro Holanda

© Burro Holanda 2007

Onderwijsvernieuwingen

2012-01-04T03:11:00.000-08:00

Onderstaande tekst vond ik op het internet. Ik vind de tekst wel passen binnen de opzet van deze site !
Toch ? Niet dan ??

Onderwijshervorming

1960 Een boer verkoopt een zak aardappelen voor f 10,-. Zijn productiekosten bedragen 4/5 van de verkoopprijs. Hoe groot is zijn winst?

1970 Een boer verkoopt een zak aardappelen voor f 10,-. Zijn productiekosten bedragen 4/5 van de verkoopprijs, dat wil zeggen f 8,- Hoe groot is zijn winst?

1980 (modern) Een boer ruilt een verzameling A van aardappelen tegen een verzameling G van geld. Het kardinaalgetal van G is gelijk aan 100 en ieder element van G bestaat uit 1 dubbeltje. Teken 100 dikke punten die de verzameling G vertegenwoordigen. De verzameling van de productiekosten heet P en bevat 80 punten uit de verzameling G. Geef in een Venn-diagram de verzameling P aan als deelverzameling van G. Geef ook het antwoord op de volgende vraag: wat is het kardinaalgetal van de verzameling W die de winst voorstelt en arceer die verzameling met rood.

1980 (vernieuwend) Een agrariër verkoopt een zak aardappelen voor f 10,-. De productiekosten lopen op tot f 8,- en de winst is dus f 2,-. Opdracht: Onderstreep het woord aardappelen en discussieer hierover met je buurman/vrouw.

1980 (hervormend) Un bevoerregte kappitalistiese boer verreikt zich onregtmatig met f 2,- aan nun zak aardappulu. Analyseer de tekst, zoek de taalfouten en zet, zo nodig, op de juiste plaatsen komma's en punten. Geef vervolgens je mening over de manier van verrijken afgezet tegen de rechten van de mens.

1990 (computerondersteund) Een producent in een agrarische omgeving heeft een on-line verbinding waarmee hij de dagprijs van aardappelen kan bekijken. Hij start zijn belastingaangifte diskette en onderzoekt de cashflow in een spreadsheet. Teken met je muis de contouren van een zak aardappelen. Log vervolgens in op het schoolnetwerk met de code 3615 ZA (zak aardappelen) en volg de instructies op het scherm.

2000 Ga vanuit je werknis naar de mediatheek. Zoek op Internet op: Wat is een boer? Maak een verslag van deze praktische opdracht (met logboek)

We zijn toch eigenlijk een zielig zootje!

2012-01-04T03:10:00.000-08:00

In 2006 publiceerde ik op mijn website onderstaand blog. Nu zo veel jaren later zijn we al volop bezig met de hier beschreven weging. De voorspellingen van toen zijn helaas helemaal uitgekomen. Scholen komen momenteel in ernstige financiële problemen als gevolg van de oneerlijke verdeling van de wegingsgelden. Deze zijn in onderwijsland ook wel bekend als “postcodegelden” . In de praktijk is het zo, dat bovenschoolse managers die gelden inpikken en uitgeven aan hun eigen hobby’s.
In elk geval vond ik een plaatsing op dit blog nuttig. Ter lering ende vermaak.

In het kader van de voortdurende vereenvoudiging van de regelgeving en het alsmaar terugdringen van het aantal bepalingen, voorschriften en verplichtingen heeft het onze regering in haar oneindige wijsheid behaagd om opnieuw een tweetal maatregelen los te laten op het onderwijsveld.
En nee ! criticasters aller landen. Nee, driewerf nee! Het gaat hier niet om verkapte bezuinigingsmaatregelen en ook niet om oneigenlijk gebruik maken van de schooladministraties.

Ik heb het natuurlijk over de geleidelijke invoering van het nieuwe stelsel van leerlingweging. Niet de etnische achtergrond is vanaf nu bepalend voor het leerlingengewicht, maar het niveau van de opleiding van de ouders.

De redenering is blijkbaar als volgt. We hebben inmiddels te maken met de derde generatie leerlingen van allochtone afkomt. Die zijn opgevoed door de tweede generatie. Die laatste is ook al grotendeels in Nederland geboren en spreekt uiteraard vloeiend Nederlands zodat de derde generatie langzaamaan beter Nederlands spreekt dan de gemiddelde Nederlandse leerkracht. Dit verklaart ook het steeds verder terugdringen van de financiering van OVB projecten e.d. Maar dit terzijde.

Iedereen in onderwijsland weet dat deze argumentatie grote flauwekul is. Alleen de Minister weet het in haar ( zoals reeds gezegd) oneindige wijsheid beter. Bovendien is de nieuwe weging op basis van opleidingsniveau minder discriminerend !!?? Is dit nu dom of heel erg slim? Ik denk het laatste. En we pikken het ook nog.

Het is overigens inmiddels duidelijk, dat deze nieuwe weging behoorlijk wat arbeidsplaatsen gaat kosten op met name onze kwetsbare "zwarte" scholen. Maar dat is volgens de ambtenaren niet zo erg omdat de vergrijzinggolf in het onderwijs immers binnenkort voor een gigantisch tekort aan leerkrachten gaat zorgen. We vergeten gemakshalve maar even, dat er steeds minder kinderen worden geboren, zodat ook daardoor het aantal arbeidsplaatsen af zal nemen. ( Al zijn er rekenaars, die dit weer zullen tegenspreken.)

De tweede maatregel, die ons door de strot is geduwd, is de invoering van het persoonsgebonden nummer of leerling-nummer. We moeten massaal sofi-nummers gaan verzamelen en registreren. We moeten massaal kopieën van ID kaarten, paspoorten , zorgpasjes enz., gaan verzamelen. En o wee, als de accountant op zijn controleronde er dan achter komt dat Ali of Souraya geen sofi-nummer heeft. Dan zwaait er wat. Dan komt de bekostiging van de school ernstig in gevaar. Wat gaan we dan nu doen?

Illegale kindertjes de toegang tot de school weigeren? Dat mocht toch niet van de minister? Moeten we ze melden bij de vreemdelingenpolitie? We waren toch onderwijsinstellingen? We zijn toch geen Gestapo?! En we pikken het allemaal maar!
We zijn (schoolleiders , besturen, vakbonden en onderwijskoepels) toch eigenlijk een zielig zootje.

© Burro Holanda 2006
Repost: 3 januari 2012

Onderwijskundige RUIS.

2012-01-04T03:06:00.000-08:00

Onlangs kreeg ik van een collega een mailtje toegezonden . Hij vertelde daarin, dat zijn directeur hem had gezegd, dat het veel te stil was in zijn groep. De leerlingen werkten zonder te praten en als zij moesten samenwerken, dan was er, volgens die directeur, te weinig sprake van een spontane verbale interactie. Kinderen leren immers beter van elkaar, dan van de leerkracht ! Dat vond , die directeur , tenminste. In de klas van mijn collega was veel te weinig effectieve onderwijskundige ruis.

Het maakte niet uit, dat mijn collega zijn directeur erop wees, dat er ook wel eens sprake van stilte en concentratie nodig was om een werkje goed te kunnen maken. Zijn directeur bleef bij zijn oorspronkelijke standpunt. Er moest meer "onderwijskundige ruis"in deze groep komen!!
Ten einde raad heeft mijn collega het woordenboek er maar eens bijgehaald. Wat is nu eigenlijk onderwijskundige ruis ??

Hij mailde mij het volgende:

Willen wij de betekenis van onderwijskundige ruis weten, dan duiken we in het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal om eerst de betekenis van ruis te zoeken.

Ruis is dan: "een rietvoorn", maar ook een "diffuse klank waarin geen Elementen met een eigen betekenis zijn te onderscheiden" of "betekenisloos geklets,waarnaar men eigenlijk niet wil luisteren."

Het is helder:
Onderwijskundige ruis is dan
of: in de klassensituatie een diffuse klank waarin men geen elementen met een eigen betekenis kan onderscheiden. (De kinderen spreken dus zo zachtjes, dat zij elkaar al helpend niet kunnen verstaan!)

of in de klas wordt betekenisloos gekletst en het heeft geen zin om daar naar te luisteren!
En dat laatste kom je immers vaker tegen in andere vormen van onderwijsoverleg??
(2005)

Managers BABBEL.

2012-01-04T03:04:00.000-08:00

Ik had vorige week een stevig meningsverschil met mijn baas. Ook bij ons is er uiteraard een zogenaamde 'bovenschoolse directie'. Lezers, die wel eens vaker een stukje van mij lezen, weten, dat ik bepaald geen voorstander ben van bovenschoolse directies.

Het gaat vaak om voormalige directeuren van een basisschool, die inmiddels vergeten zijn wanneer zij voor het laatst een kind hebben gezien. Laat staan, dat zij zich nog herinneren wanneer zij zelf voor het laatst les gaven.

De zogenaamde " helikopterview " is een favoriet standje bij dit soort lieden en ik kan dan meestal ook niet nalaten hen te waarschuwen voor de harde wind daarboven. Ze mochten immers eens wegdrijven.

Een zeer irritant bijverschijnsel van het fenomeen 'bovenschools directeur' is het gemak waarmee men de directeuren op de werkvloer opzadelt met moeilijke opdrachten. Met name die opdrachten, waarbij de directeur op de werkvloer , rechtstreeks het conflict met een collega aan moet gaan zijn hierbij favoriet.

Zo kreeg ik van mijn B.D. de opdracht om een wat minder goed presterende collega eens "keihard aan te pakken." De inspecteur had namelijk , tijdens een bezoek van ca. 15 minuten, geconstateerd, dat deze collega zeer zwak les gaf , niet inspirerend op de leerlingen overkwam , geen gebruik maakte van werkvormen als zelfstandig werken en samenwerkend leren en als gevolg daarvan dus eigenlijk onacceptabel en dramatisch slecht was. Vandaar, dat ik van mijn B.D. aan de gang moest.

Ik heb geweigerd. Nou ja, niet zo maar, natuurlijk. Maar met redenen omkleed. Dat heet zo! Dat klinkt ook nog professioneel. Ik heb eerst gewezen op een aantal beoordelingsrapporten over deze docent, die al 12 jaar op het bureau van de B.D. lagen. Rapporten van twee van mijn voorgangers en natuurlijk ook van mijn hand. Rapporten waarin telkenmale is geadviseerd om de collega in kwestie over te plaatsen of hem in elk geval een coach toe te wijzen. En al die tijd was er niets met die aanbevelingen gebeurd.

En nu, na dat inspectiebezoekje moest ik opeens de man 'aanpakken'! Ik heb uitgelegd, dat ik de man helemaal niet over de hele lijn een slechte beoordeling geef. Ik heb proberen uit te leggen, dat deze collega juist een positieve ontwikkeling doormaakt. Hij neemt initiatieven, trekt vergaderingen naar zich toe, maakt brieven, organiseert sporttoernooien enz. Ja hij geeft nog wel vaak klassikaal les. Maar ik zie ook andere lessen van hem. Juweeltjes van interactie. Dus ik heb geweigerd. Ik heb gezegd, dat mijn weg de weg van geleidelijkheid is.

Ik heb gekozen voor het bouwen aan een vertrouwensband en op basis daarvan de man voortdurend uit te dagen tot verbeteren.

Mijn B.D. kon zich daarin niet vinden. " Meteen een groepsbezoek. Meteen een beoordelingsgesprek. Breek maar af. Leg alle punten van kritiek maar open en bloot neer!
En dan verplicht een coach. En als hij dat niet wil, dan … Dan zal ie eens wat meemaken!" Waarop ik toen uiteraard vroeg , wat die collega dan wel zou meemaken.

Dat was tegen het zere been. Toen ik ook mijn B.D. nog eens wees op een paar andere, beduidend slechter presterende collega's, die ook nog steeds niets hadden "meegemaakt" , werd hij pas echt nijdig. "Of ik wel de goede man op de goede plaats was", vroeg hij zich af. "Of ik wel uit het goede hout gesneden was, om dit soort lastige zaken aan te pakken?"

Ik heb het daarna nog erger gemaakt, door te vragen of de B.D. zou komen invallen als betrokken collega zich als gevolg van de plotselinge stress zou gaan ziekmelden.
"Dat is jouw probleem!", brieste de B.D. En ik zou maar zorgen, dat ik het zo snel mogelijk uitvoerde , want anders……

© Burro Holanda 2007 (repost: 02-01-2012)

Omdat we al jaren zulke goeie collega's zijn.

2012-01-04T03:02:00.000-08:00

Burro! Ik wil je graag even bijpraten. Mijn collega van de Christelijke school bij ons in de buurt spreekt me aan , net op het moment, dat ik op de fiets naar huis wil.
We hebben niet zo vaak contact met elkaar. Alleen als we iets van elkaar moeten lenen of we de gymzaal willen gebruiken als de ander daar een groep heeft.

Hij kijkt ernstig. "Joh, ik kan er echt niks aan doen. Maar ik word links en rechts ingehaald door mijn bestuur. Je weet, dat ik er persoonlijk een regenstander van ben, maar ja als simpel schoolleidertje kun je nu eenmaal niet opboksen tegen je bestuur, hè ! "

Ik voel de bui al hangen. Hier komt weer een onverwacht konijn uit de hoge hoed. Een meestal gaat het om een konijn met flinke myxomatose. Hij gaat verder.

"We moeten van ons bestuur na de kerstvakantie starten met een soort van voorschools traject.
We openen een peuterklas. Een soort van peuterspeelzaal. De ouders mogen dan bijna gratis hun 2 jarigen en 3 jarigen bij mij op school brengen. Tja, we worden zo wel de concurrent van de peuterspeelzaal hier in de straat. Ja, het is wel de bedoeling, dat de kinderen dan ook bij mij op school blijven natuurlijk.

Het kost mijn bestuur wel wat, maar dat hebben we er graag voor over. Bovendien rekenen we er op, dat ons bestuur een evenredig aandeel van de kosten terugkrijgt van de gemeente. Dat zou toch eerlijk zijn, niet? Je snapt, dat ik je dit nieuws graag even vooraf wil vertellen.

We zijn immers al jaren zulke goede collega's….."

© Burro Holanda 2007
Repost: 01-01-2012

Heb jij al een profiel op jouw school?

2011-12-31T04:17:00.001-08:00

Het is momenteel een modeverschijnsel om de scholen te voorzien van een profiel.
Zo zijn er een flink aantal profielen erg populair bij mijn collega's. Wat te denken van het profiel "Techniek"? Zwaar gesubsidieerd, mag je van de minister dan een schoolplannetje schrijven over de manier waarop jij het (niet bestaande) vak techniek in jouw school vorm geeft.
Die schoolplannetjes zijn overigens inmiddels al van het internet af te plukken, zodat dat niet al te veel tijd hoeft te kosten. Je mag dan verder voor een flink kapitaal extra spulletjes kopen en je moet dan je leerkrachten nog zo ver krijgen om er ook af en toe wel iets mee te doen.
Maar dan heb je wel iets waarmee je de potentiële klanten (oh, pardon , ouders) naar jouw school kunt lokken.

Als jouw buurman nu net het profiel techniek heeft gekozen, dan moet jij zelf natuurlijk een ander profiel kiezen. Bijvoorbeeld: "de dansende school" of "de Muzikale School" of : "De Sportieve School" . En wat te denken van : "De Creatieve School" of "De School met de naschoolse Clubs"? En tegenwoordig hebben we ook nog de “Vreedzame school” en de “Early Bird” school.
Als alle scholen in het dorp dan al één van die profielen hebben gekozen, dan wordt het voor jou wel steeds lastiger om nog een origineel idee te bedenken. Maar met een beetje creativiteit kom je een heel eind. Bovendien zou je ook nog kunnen teruggrijpen op al bestaande profielen, zoals Jenaplan of Dalton . Dat is wel even wat meer werk en je moet je dan helaas ook nog inhoudelijk bezig houden met het veranderen van het onderwijskundig profiel. Maar daar komen we ook wel weer doorheen. Niet dan? Ja toch?

Er gaat natuurlijk wel veel energie in zitten. In dat bedenken van een profiel , bedoel ik. Maar je moet wel. De anderen doen het immers ook. En we moeten nu eenmaal concurreren met elkaar. Anders gaan de kindertjes naar de buurman. Jammer toch, dat we intussen al lang niet meer praten over kwaliteit van het onderwijs, maar denken in marketing termen zoals marktaandeel en PR- Profielen.
Zonde van de tijd. Waarom kiezen ouders tegenwoordig niet meer gewoon voor de dichtstbijzijnde school? ((-; .
Een goede vriend van mij zegt het als volgt:"Het draait tegenwoordig alleen nog maar om de presentatie en de verpakking! "

© Burro Holanda 2007( repost: 30-12-2011)

Opnieuw klachten ! (slot)

2011-12-31T04:14:00.000-08:00

“Burro ik wil even met je praten. “ Willeke zakt in de stoel tegenover me. “ Ik maak me ernstig zorgen over mijn groep. De resultaten kelderen en het gedrag van de kinderen zakt weer terug naar kleuterniveau. “

“Hoe kan dat nu Willeke? Waar ligt dat aan? Ik heb nog nooit eerder zoiets gehoord. Wat is er zo apart aan deze groep?”

“Tja, Burro. Dat komt omdat jij me niet vertelt wie die klagende ouders zijn. Ik hou me nu de hele dag in tegen die kinderen, want ik wil natuurlijk niet nog meer klachten krijgen . Ik ben er vreselijk door geremd. Ik kan mijn werk zo niet goed doen. En het resultaat zien we nu.”

“O.K. Willeke. Dus als ik het goed begrijp, moet jij om goede resultaten te halen met deze groep zo bozig tegen de kinderen doen, dat ze niet meer naar school durven en weer in bed gaan plassen? Dat vind ik toch wel een beetje zorgwekkend. “

“En , vertel eens Willeke, als je nu wel weet, wie die klagende ouders zijn, ga je dan alleen tegen hun kinderen je anders opstellen? Je moet je wel realiseren, dat ik dan weer andere klagende ouders krijg. Wat is nu eigenlijk echt de oorzaak? Moet je daar niet iets aan doen?”

Ik heb van Willeke geen kerstkaart gekregen.

26-12-2011

Vuurwerkplezier!

2011-12-31T04:11:00.000-08:00

Ze staan op een afstandje van zo'n vijftig meter naar mij te kijken. Ongeveer 15 jongens en twee meisjes. Rugzakjes om, pet achterstevoren op het hoofd, sigaretje (hoop ik) in de hand. Ik zie er een aantal oud-leerlingen tussen staan. "Weet iemand van jullie soms, wie dit heeft gedaan?", vraag ik tegen beter weten in. Ik wijs op de 10 kapotte ramen in mijn schoolgebouw.

De vandaaltjes hebben vuurwerk tegen de ramen geplakt en het vervolgens laten knallen. Het resultaat is hartverscheurend. De glasscherven liggen tot in de verste hoeken van de lokalen. De materialen zijn voorlopig niet te gebruiken omdat er overal van die hele fijne glassplinters in terecht zijn gekomen Ik weet uit ervaring, dat we heel wat kosten moeten maken om alles weer schoon te krijgen. Het is ook niet de eerste keer, dat ik hier mee te maken heb.
Alleen al in de eerste week van deze kerstvakantie heb ik al drie keer aangifte gedaan wegens vernielingen. En het gaat maar door.

Het clubje jongelui antwoordt uiteraard ontkennend op mijn vraag. Er wordt wat gegiecheld en een mij onbekend mannetje van een jaar of 14 roept nog iets van "teringschool" . Daarna gaan ze weg.

Ik ga verder met het organiseren van de noodhulp. Glaszetter bellen, schoonmaakbedrijf bellen en de conciërge vragen of hij even mee komt helpen om de ergste puinhoop op te ruimen. Voor alle zekerheid maak ik eerst even wat foto's . Dat kan immers altijd handig zijn bij het doen van aangifte.
Vervolgens neem ik contact op met de politie. Dat 0900 nummer bevalt me niet zo. Het blijkt, dat de buurtagent er niet is. "Nee , we sturen ook geen wagen! Die hebben het veel te druk! Doet u maar aangifte via internet. " Zuchtend leg ik de hoorn neer.

Op weg naar huis word ik opeens laaiend. Langs de kant van de weg staan 6 politieagenten fietsers aan te houden. Ze zijn bezig met controle op verlichting en andere technische gebreken! En dat terwijl het vuurwerk , bij wijze van spreken, bijna onder hun auto's wordt afgestoken! Ik begrijp hun prioriteiten niet zo goed.

Overal, zie ik groepjes jongelui rondlopen. Ze kijken met lege ogen in het rond en gooien haast automatisch hun rotjes, strijkers en weet ik veel wat verder nog voor ellende naar elkaar en naar anderen. De standaard rugzakken puilen uit van het "knalspul" . Een jongetje van een jaar of 10 komt langs op de fiets. Om de tien meter gooit hij een rotje naar de wandelaars op de stoep. En dan gauw doorfietsen. Ook hij heeft een nietszeggende blik in de ogen. Geen emotie! Geen plezier bij elke knal!

Ik ben te oud. Ik snap het niet meer. Onwillekeurig moet ik weer denken aan de beelden van de huilende Amerikaanse soldaten in Irak. Huilend van angst en wanhoop omdat het schieten en knallen om hen heen te veel was geworden. Ik vraag me af of het niet goed zou zijn om die kereltjes met hun rugzakjes eens een dagje in Bagdad mee te laten knallen. Misschien zouden ze er wijzer van worden? Maar ja, dit soort gedachten moet ik maar gauw van me afzetten. Die zijn taboe. Bovendien hoor ik mijn vrienden zeggen: "Jij bent toch ook jong geweest , Burro. Laat die mannetjes toch hun lolletje!"

Ik ben bijna thuis als mijn mobieltje afgaat. Het is de alarmcentrale. Op één van mijn scholen gaat het alarm af. Er zijn ruiten ingegooid. Of ik even langs kan komen.

Prettige Kerstvakantie!

© Burro Holanda 2007( repost:26-12-2011)

Opnieuw klachten! (1)

2011-12-31T04:08:00.000-08:00

Collega Maartje werkt zelf op een andere school, maar heeft haar kinderen bij mij op school. De oudste dochter zit in groep 3 bij Willeke. Ik heb haar net een stoel aangeboden als ze met een diepe zucht aan haar verhaal begint.

“Ik vind het heel vervelend om zo bij jou te komen klagen Burro. Maar ik wil liever niet naar Willeke toestappen. Ik vind dat heel lastig. Ik heb nota bene nog bij haar stage gelopen! Maar Liselotte heeft heel veel moeite met naar school gaan als Willeke voor de klas staat. Ze is echt bang voor Willeke. Ze roept zo hard in de klas en is bijna elke dag heel boos op een aantal van die mannetjes in die groep.
Het gevolg is dat Liselotte weer in bed plast en alleen naar school wil als Jantiene les geeft. En ik heb van andere ouders gehoord, dat zij er ook zo over denken.”

Ze zucht opnieuw. “ En ik ben zo bang, dat als ik haar zelf aanspreek, ze dat op mijn kind afreageert.”

Ik vertel haar, dat ik heel erg schrik van dit verhaal. Maar tegelijkertijd herinner ik me, dat er met Willeke in het vorige schooljaar precies hetzelfde speelde. Toen waren er ouders, die hun kind zelfs van school af wilden halen vanwege het bitse gedrag van Willeke. Ik heb Willeke daar toen uitgebreid over gesproken. Het heeft dus niet geholpen.

“Ik zal met Willeke hierover spreken, Maartje. Ik begrijp uit jouw woorden, dat er nog meer ouders zijn, die er zo over denken. Wees gerust ik noem geen namen en we lossen het op. Ik vraag je over een paar weken of het beter gaat. En als het nodig is…eerder komen!”

Maartje vertrekt en ik zit met een grote aap op mijn schouder me voor te bereiden op het gesprek met Willeke. Ik ken haar. Ze gaat meteen vragen wie die klagers dan wel zijn. En ik ben in dit soort situaties ook altijd geneigd om ouders eerst rechtstreeks naar de leerkracht zelf te sturen. Maar als ze dat niet durven…

Dit wordt weer een erg onaangename situatie.
25-12-2011

Sluiting kleine scholen . Er valt niet aan te ontkomen!

2011-12-31T04:07:00.000-08:00

Het is natuurlijk volstrekt belachelijk, dat er gemeentebesturen zijn, die hele kleine schooltjes met minder dan 20 leerlingen nog in stand houden. Het is een grote angst van dorpsbewoners, dat met de sluiting van de laatste school de leefbaarheid en het toekomstperspectief van het dorp en daarmee gepaard gaande, de waardeontwikkeling van hun huis ten gronde gaat.

Tja, dat is een reële angst. Maar als je die mensen vraagt er actief iets tegen te doen, meer kinderen produceren bijvoorbeeld, dan geven ze niet thuis. Een gevalletje “eigen schuld, dikke bult!” , lijkt mij zo.

Uit onderzoek voor de provincie Zeeland blijkt, dat sluiting van de laatste school in een dorp niet altijd de leefbaarheid aantast. In sommige dorpen zonder school waarderen bewoners hun woonomgeving meer dan in sommige dorpen mét school. ( nrc <20-dec.2011>)

In het geval van dit onderzoek ga ik er toch maar even vanuit, dat er in het dorp waar dit is geconstateerd alleen nog maar kinderhatende, bejaarde mopperkonten wonen, die zelf al geen kinderen hebben en dus ook geen vooruitzicht hebben op kleinkinderen. Lijkt me weer zo’n typisch flutafstudeeronderzoekje van de één of andere promovendus. Tja je moet toch wat onderzoeken, nietwaar?

Feit is en blijft, dat we steeds minder kinderen op de Nederlandse bodem zetten en, dat het aantal scholen nog steeds is gebaseerd op de babyboom periode. Ergo. Het mes erin.
Op naar een gezonde situatie.
20-12-2011

De “IK” boodschap.

2011-12-31T04:03:00.000-08:00

“Dag mevrouw Veldermans. Fijn, dat u even op dit rapportgesprek kon komen. U heeft de werkjes van Jochem al bekeken? Mooi, dan gaan we het nu over zijn rapport hebben. Daar valt eigenlijk niet zo veel op aan te merken. Het is, zoals u ziet een prachtig rapport. Jochem haalt eigenlijk alleen maar tienen en A-tjes op de citotoetsen. Geen vuiltje aan de lucht dus!

Wat zegt u ? Heeft Jochem het helemaal niet naar zijn zin? En hij gaat u nota bene vertellen, dat hij zich verveelt in de klas? Nou, hij heeft anders werk genoeg hoor! Hij heeft zijn werk bijna nooit af. Dus dat verhaal van ‘zich vervelen’ moet u maar met een korreltje zout nemen.

Ja, natuurlijk is hij erg slim. Maar ik heb een dochter, die ook heel slim is en nu op het gymnasium zit en die heeft zich hier ook echt nooit verveeld hoor.

Wat zegt u nu. Jochem is misschien hoogbegaafd? En daardoor zou hij zich zo gauw vervelen? Nou, mevrouw Veldermans, ik heb een dochter en die is zeker hoogbegaafd en die verveelde zich nooit en ze haalde hogere cijfers dan Jochem.

Hoe komt u er eigenlijk bij, dat Jochem misschien hoogbegaafd is? Oh, dat zei zijn vorige juf. Tja, die werkt hier nog niet zo lang hè! Ze moet nog leren hoe dat bij ons op school gaat.

Nou ja, de tien minuten zijn om. Tot het volgende gesprek. Dag mevrouw Veldermans.”
19-12-2011

Niet alle leerkrachten zijn dom!

2011-12-31T04:01:00.000-08:00

Tijdens de pauze hebben ook onderwijsgevenden het wel eens over iets anders, dan hun leerlingen en hoe slecht ze tegenwoordig wel niet opletten. Afgelopen dinsdag zat ik lekker te genieten van een bakkie toen er een aardige discussie ontstond over de stelling van de AOB ( onze vakbond) , dat het ministerie meteen moet stoppen met het experiment met de prestatiebeloning.

De theorie van de minister is, dat als je een leerkracht een worstje voor zijn neus houdt , hij of zij begint te kwijlen en dan verder vreselijk hard gaat kwispelen. Daar zijn natuurlijk al allerlei onderzoeken naar gedaan. Ik las hierover gisteren nog een leuk artikeltje. Met name het effect op de mensen, die niet beloond worden is daarbij wel iets om in de gaten te houden. Die schijnen namelijk massaal minder te gaan presteren.

Meerle vond , terwijl ze een zakje thee in haar kopje zat te dippen, dat die hele prestatiebeloning een belachelijk onverantwoordelijk experiment was. De regering had zich totaal niet op de hoogte gesteld van de resultaten van iets dergelijks in het buitenland en bovendien stond het LB- functietraject immers nog maar net in de kinderschoenen. En dat bleek ook al geen vetpot op te leveren voor de betrokkenen. Dus terug in het witte busje met die minister.

Sjors, een liefhebber van de speculaas, die door onze conciërge op tafel was gezet, kauwde Meerle na en voegde eraan toe: “En wie gaat die beoordelingen geven? Dat zal wel weer erg objectief gaan. Gaat Burro natuurlijk zijn vriendjes als eerste een goeie beoordeling geven!” Ik kreeg een vette knipoog van hem, maar de strekking van zijn opmerking was duidelijk.

“Iedereen werkt hier even hard. Ik ga voor zo’n mogelijke beloning heus niet harder werken. Als ik dan toch overspannen moet worden, dan van mijn kinderen en niet van mijn werk!”, was de mening van Jannie. “ Ze proberen ons gewoon tegen elkaar uit te spelen!”

De club was het er eigenlijk unaniem over eens, dat de minister dit onzalige plan beter kon opdoeken en het geld besteden aan de werkgelegenheid in het onderwijs. Die vijfduizend banen, die in het s.o. en s.b.o. verloren gaan komen heus niet terug in de reguliere scholen. Zeker niet als je beseft, dat al zo 60 % van de besturen in ons land met structurele begrotingstekorten zit.

Toen ik op de bel drukte, was ik eigenlijk wel tevreden over het discussieniveau van mijn team. Of zou het komen doordat ze het nu eens een keertje wel met mij eens waren?
17-12-2011

Bezuinigingen treffen het onderwijs dubbel!!

2011-12-31T03:59:00.000-08:00

Los van het bezuinigen van 300 miljoen euro op “Passend Onderwijs” wordt het onderwijs in ons land ook indirect op vele manieren getroffen door de bezuinigingsidioterie van deze ultra rechtse , asociale regering. Een paar voorbeelden. De gemeenten krijgen minder geld van de overheid. Dus worden zaken zoals lokale belastingen ozb, rioollasten, reinigingslasten e.d. in de meeste gemeenten flink verhoogd.

Aangezien de diverse onderwijsbesturen hun terreinen in eigendom hebben of “huren” van de gemeente worden deze besturen dus ook extra belast. En dan moet je natuurlijk niet denken, dat de lumpsumvergoeding per leerling automatisch ook omhoog gaat. Nee hoor. Kregen we vorig jaar nog 4500 euro per leerling, dat is in het komende jaar al teruggebracht naar ca. 3600 euro per leerling.

In veel gemeenten wordt er bezuinigd op de zwemlessen voor de leerlingen. Afgezien van het gevolg voor de zwembaden zoals leegstand, ontslagen van docenten, minder busritten voor het transportbedrijf en dus ook daar ontslagen, moeten die kindertjes nu dus opeens uiteraard meer gymnastiekles krijgen. De wettelijke verplichting om een bepaald aantal uren lichamelijke opvoeding te geven blijft bestaan nietwaar.

Daar ontstaat dan meteen weer een probleem. De gymnastiekzalen moeten nu extra worden gebruikt. Dat levert extra onderhoudskosten, schoonmaakkosten, verwarmingskosten, waterverbruikskosten en elektriciteitskosten op. Dat wordt dus een hogere huurprijs voor de besturen. En die hadden al minder geld per leerling te besteden. Ook moeten veel besturen nu de vakleerkrachten gymnastiek een uitbreiding van hun aanstelling geven. Kassa!

Het is geen wonder, dat veel besturen ( in elk geval al 40 % van de besturen in Nederland!) met een structureel tekort van enkele tonnen tot een miljoen euro op hun jaarbegroting zitten.

Het is wachten op de eerste faillissementen in het onderwijs. Ze komen eraan! Let maar op!

Dat Wilders wil bezuinigen op ontwikkelingshulp wordt een probleem. Ons land is hard op weg om een ontwikkelingsland te worden.
12-12-2011

Vernieuwende scholen scoren lager!!

2011-12-31T03:57:00.000-08:00

Het laatste onderzoek door TROUW wijst het overduidelijk uit. Scholen, die de gebaande onderwijskundige paden durven te verlaten en hun onderwijs durven te vernieuwen, leveren leerlingen af, die door de bank genomen lagere cijfers hebben.

Baanbrekend onderzoek. Ik kan het niet anders zeggen. Trouw vertelt ons hiermee zaken, die wij absoluut niet hadden verwacht. Heel onderwijs managend Nederland , de rijksinspectie incluis is namelijk van mening, dat je voortdurend moet blijven vernieuwen. Stilstand is achteruitgang, zo vertelt iedere inspecteur mij al jaren.

Je moet je leerlingen zelfstandigheid bijbrengen door hen heel veel zelfstandig werk momenten aan te bieden. Klassikaal onderwijs is uit den boze. Overal in de school moet je werken met instructietafels. Hoe meer zelfstandig werkgroepjes door het gebouw dwalen, hoe beter. Maatjeswerk is intussen verheven tot religie. Lawaai in school heet tegenwoordig functionele onderwijsruis en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nee, aan dit onderzoek van Trouw hebben we dus echt even helemaal niets. Dat is vast en zeker volkomen verkeerd uitgevoerd. Wat een klungels!

Ik ga morgen meteen weer verder differentiëren, individualiseren en opbrengsten manipuleren. Tja. Dat laatste is nu eenmaal onmogelijk te vermijden in het moderne onderwijs. Anders vindt de inspecteur mijn school een slechte school.
11-12-2011

Het niveau daalt. Heel erg snel!

2011-12-31T03:55:00.000-08:00

Een kort gesprekje tussen twee moeders op het schoolplein bevestigde opnieuw mijn vermoeden, dat de gemiddelde intelligentie van ons volk drastisch aan het afnemen is. Allebei voorzien van een prettig gevulde kinderwagen , ( nieuwe toekomstige leerlingen, nietwaar!) hadden tijd voor een diepgaande conversatie over Nutricia baby- en peutervoeding. De ene moeder vond, dat haar kind de meeste Nutricia producten niet zo goed wist binnen te houden, maar dat spul met die immunofortis erin was werkelijk super.

De andere moeder beaamde dit en vond de babyprut met immunofortis baby een geweldig product. “En” , zo voegde zij eraan toe, “Gelukkig hebben ze nu ook al immunofortis progress! Dit is weer geweldig voor de peuters!” .

Ik stond met open mond te luisteren naar zo veel onnozelheid. Hele volksstammen van die jonge moedertjes schijnen niet het ongelooflijke raffinement van de Nutricia reclamejongens door te hebben. Ze tuinen er massaal in. Ze nemen nog niet eens de moeite om na te gaan of dat spul eigenlijk wel echt bestaat.

Toen ik dit fenomeen met een mannelijke collega besprak, zei hij:” Ach Burro! Je weet toch ook wel, dat vrouwen vanaf de zwangerschap volledig gedreven worden door het moederinstinct. En dat gaat nu eenmaal gepaard met een serieus verlies aan intelligentie.”

Gedurfde uitspraak. Hij is dan ook nog steeds vrijgezel.
09-12-2011

Totaler Krieg!

2011-12-31T03:50:00.000-08:00

Het is echt oorlog tussen de basisscholen op ons dorp. De Katholieken tegen de Protestanten en tegen de Openbaren en vice versa en andersom gekeerd.
De valse geruchtenstromen vliegen door de straten. Hele wijkdelen kiezen voor de ene of voor de andere school maar niet voor mij! Opeens is mijn school een ‘vergaarbak van asociale ouders’ . De week daarna ben ik opeens een elitaire studiebollenschool en nog geen drie dagen daarna is mijn school plotseling een zwarte school geworden.

Ik kom er nauwelijks achter waar die geruchtenstroom vandaan komt. Het enige, dat ik merk is, dat dit soort geruchten blijkbaar allemaal gelden voor de openbare school en niet voor die religieuzen, die overigens al lang niet meer weten, dat ze op zo’n bijzondere school les geven. Maar inschrijven van nieuwe leerlingen doen ze als gekken. En op mijn school komen steeds minder ouders een kijkje nemen.
Het is een Godsgeklaagde schande!

Intussen wordt steeds vaker duidelijk , dat die geruchten ook nog wel gevoed worden door mijn Katholieke en Christelijke collega’s . Een paar van de, overigens zeer tevreden leden van ons ouderpanel kon dat overduidelijk bewijzen. Maar ja. Spreek daar zo’n gladjakker van een Christelijke buurdirecteur nou eens op aan. Dat verlies je bijna altijd. En bovendien heeft hij ‘God on his side’ . Dus wat begint zo’n openbaar minkukeltje daar nu tegen?

Welnu. Als ze oorlog willen. Dan kan dat. Het geschut gaat in stelling. Ik heb een serie uitzonderlijk zware geruchten over mijn gelovige opponenten verzameld. Ze worden in de komende dagen via pers, via mond op mond informatie en via internetsites verspreid. Let maar op bij ons barst de bom. Kon ik tot op heden nog een anonieme Burro blijven, dan is dat vanaf nu wel voorbij. Ik geef u alleen maar de tip om de pers te volgen want Burro gaat knallen!
Als eerste roddel komt de volgende uitspraak in het geruchtencircuit. “Ouders van kinderen op Christelijke scholen zijn oneindig stom! God bestaat immers al lang niet meer! Daar wil je als nadenkend mens dus absoluut niet bij horen!”

Een tweede roddel wordt momenteel door mijn PR commissie verder uitgewerkt. Een klein tipje van de sluier opgelicht? Normen en waarden zijn op Christelijke en Katholieke scholen helemaal niet belangrijk. Die scholen nemen iedereen aan, die ze maar willen hebben en ze weigeren botweg iedereen, die hen niet aanstaat. “Bent u Moslim? Tja , da’s jammer. Wij zijn katholiek. Dus probeer het eens bij de buren. Of. Bent u Moslim? Mooi! Kom binnen. Wie zijn wij, dat wij iemand van een ander geloof op onze christelijke school mogen weigeren?”

We zijn ook nog bezig met het onderzoeken van de rechtspositionele consequenties van de volgende roddel. “Aan leerkrachten van Christelijke scholen moet je je kind niet toevertrouwen. Ze geloven zelf al lang niet meer, gaan niet naar de kerk en zuipen als ketters!” Kijk met name , dat laatste stukje over zuipen is tricky. Dat doen openbare leerkrachten namelijk ook.

U begrijpt het. “Es ist Totaler Krieg!”

07-12-2011

Vuile techniekjes.

2011-12-31T03:47:00.000-08:00

In het algemeen sta ik mezelf er op voor, dat ik wel mijn best doe als ik aan het werk ben. Dat krijg ik ook vaak terug van personeelsleden en ouders. Zonder de eigen beperkingen uit het oog te verliezen en met de nodige zelfkritiek denk ik van mijzelf, dat ik mijn salaris wel verdien. (!)

En dan komen die zogenaamde vakbladen weer binnen. Je krijgt er op school per maand gemiddeld zo’n stuk of vier gratis en als je er geld voor over hebt , dan kun je er zo nog wel een paar op de mat krijgen. Ik moet in mijn vak bijblijven. Dus ik lees die ellende ook nog.

Uit ervaring weet ik, dat er meestal niet veel nieuws in staat. En toch krijg ik elke keer , na het lezen van zo’n blad een groeiend gevoel van onrust en “tekort komen” . In al die bladen staan namelijk steevast succesverhalen van succesvolle schoolleiders, die met succes, de meest succesvolle veranderings- en verbeteringsprocessen tot een succesvol eind hebben gebracht. Meestal natuurlijk met behulp van de ondersteuning van één of ander begeleidingsbureau. Al die hobbels die je als schoolleider elke dag weer tegenkomt, nemen deze succesvolle collega’s blijkbaar met de minste moeite. Ik krijg er keer op keer weer een gigantisch minderwaardigheidscomplex van. ‘Bloody frustrating!!’

Als je er wat langer over nadenkt, dan zie je natuurlijk wel de commercie erachter. Zo’n blad krijg je niet zo maar voor niks. Feit blijft, dat ik er vaak onzeker van word. “Doe ik het wel goed? Doe ik wel genoeg?”

Ook de mannen en vrouwen van de schoolbegeleidingsdiensten hebben er een handje van. Zo af en toe krijg je zo’n gast op bezoek. Het gaat namelijk wat minder goed met die bedrijfstak. Bezuinigingen hè. Dus dan moeten ze wel op de acquisitie toer. Hun accountmanagers trainen hen daar ook extra op.

Vroeger toen die OBD’s of hoe ze ook mochten heten, nog werden gesubsidieerd, was de band met zo’n schoolbegeleider er één van vertrouwen. Je kon als directeur open kaart spelen en de problemen van jouw school met een gerust hart aan die begeleider voorleggen. Je wist, dat er geen misbruik van werd gemaakt. Ze hadden jou immers al als klant. Dus extra inspanningen om jouw klandizie binnen te halen was niet nodig.

Maar dat gaat tegenwoordig wel een beetje anders. Schoolleider pas op je tellen, want voordat je er erg in hebt, heeft zo’n figuur bij jou een nieuwe behoefte gecreëerd. En even later zit je met een contract waar je niks aan hebt, maar wel voor een paar jaar aan vast zit.

“Vertel eens Burro, hoe gaat het met jouw schooltje? Waar loop je tegenaan? Een moeizaam te motiveren leerkracht? Wat dacht je van een coaching traject? En wat vervelend, dat jij als directeur dat proces alsmaar niet op de rails krijgt. Misschien een persoonlijke begeleiding? Of een extra cursus managementtechnieken? En opnieuw wordt mij een minderwaardigheidscomplex aangepraat. Als ik niet uitkijk dan word ik er &%$##!! nog overspannen van!

Maar voordat dat gebeurt knikker ik die gasten eerst allemaal de school uit. Laten we wel wezen. Echt nodig heb je ze als schoolleider al lang niet meer. Nu mijn baas er nog van overtuigen, dat al die schoolbegeleiding weggegooid geld is. Voor het bedrag, dat ik nu per jaar aan dat gedoe uitgeef zou ik een extra leerkracht een dag per week kunnen inzetten.

En dat is een aanzienlijk betere besteding.

27-11-2011

Scholen worden afgebroken op de rand van de zandbak.

2011-12-31T03:46:00.000-08:00

“Weet je Miep. Ik ben met Marilou op die school geweest. Je weet wel de Pantarijn. Da’s zo’n openbare school. Ik zag op het schoolplein al drie van die hoofddoekjes rondlopen. Die directeur zei me nog, dat hij een afspiegeling van de wijk wil de zijn. Nou hij bekijkt het maar. Marilou gaat naar de Katholieke school ernaast. Ik ben niet eens meer mee naar binnen gegaan! “

“Ja , Jannie, je hebt gelijk hoor. Onze Gijs, wordt volgende maand vier. Ik ben niet eens op die Pantarijn wezen kijken. Gijs! Hou op met dat zand gooien! Anders krijg je een lel!”

“Trouwens, Miep. Ik had het er vorige week nog met Anja over. Die heeft haar dochter ook niet op die Pantarijn gedaan. Zij had van Mirna gehoord, dat die school veel te aandacht heeft voor prestaties. Als je kind niet goed meekan, dan pesten ze het weg. Ze willen alleen maar intelligente kinderen vanwege de Cito uitslag, zegt ze. Wat een kakkers, daar.”

“Heb je trouwens het verhaal van Joke al gehoord? Die was hier gisteren nog met haar Gladys. Zij hoorde van Dorry, dat die leerkrachten op de Pantarijn helemaal geen aandacht voor ouders hebben. En ze laten kinderen niet eens psychologisch onderzoeken als je daarom vraagt. Nou, dat doet die directeur van de katholiek school wel. Dat zei ze echt. Marilou hou eens op met Gijsje te slaan. Doe effe normaal, ja!”

“Nou ik weet het wel. Die Pantarijn zal ik echt nooit iemand aanraden. Waardeloze school!”
26-11-2011

Beoordelen in het onderwijs.

2011-12-31T03:44:00.000-08:00

“Wanda, we hebben dit gesprekje naar aanleiding van het klassenbezoek, dat ik bij jou mocht beleven. Je weet, dat ik alle collega’s één keer per jaar inde groep bezoek en je weet, dat ik daarna een beoordeling moet maken over jullie. Dus mijn bevindingen staan niet ter discussie. Het gaat om mijn oordeel over jullie als professional. Begrijp je de status van dit gesprek?”

“Mooi. Nou wil ik beginnen met jou een compliment te geven. Wat heb jij jouw lokaal leuk ingericht zeg. De ramen zijn mooi versierd. Er staan veel plantjes overal. De kasten zijn netjes en er hangen leuke posters aan de muur. Echt gezellig! Knap hoor, dat je daar zoveel aandacht voor hebt. Ik vraag me werkelijk af wanneer je dat inrichten en zo allemaal doet. Ik bedoel, je bent immers vaak al een kwartier na schooltijd naar huis. “

“ Ook de schriftjes zagen er prima verzorgd uit. Maar je moet wel meer zelf nakijken hoor! De kinderen laten veel fouten zitten en vaak is het werk ook niet verbeterd. Ja. Ik begrijp, dat je het druk hebt en na schooltijd ook nog moeder en huisvrouw bent. Maar dat kan toch niet betekenen , dat je het werk daardoor minder goed doet? Je krijgt er toch een salaris voor? “

“In de lessen, die ik van jou zag, miste ik een beetje een duidelijke opbouw. Je herhaalde niet eerst wat er al eerder was behandeld. Ook was het wel een beetje erg saai . Je deed alles gewoon uit het boekje. Er zaten tijdens de uitleg echt wel een paar kinderen iets anders te doen. Zag je dat niet?”

“ Uiteindelijk kom ik voor jou tot een matige beoordeling. Je moet echt nog wel het een en ander aan jouw performance doen. Wat? Nee natuurlijk heb je het niet dertig jaar verkeerd gedaan! Maar nu gaat het toch duidelijk bergafwaarts. Ik neem het in elk geval mee in jouw dossier.”

“Wat dat betekent? Nou , dat weet ik niet zo goed. Tja. Jij moet jezelf dus verbeteren. Maar ik weet ook niet hoe. We hebben geen geld voor nascholing. Je moet dus gewoon beter je best doen. Nee natuurlijk word je niet ontslagen! Dat kan toch helemaal niet in het onderwijs. Je moet gewoon zorgen, dat het de volgende keer een voldoende wordt. En als het weer matig is? Wat vraag je toch naar de bekende weg. Dan gebeurt er gewoon weer niks, natuurlijk. “

20-11-2011

Ik heb gefaald!

2011-12-31T03:33:00.000-08:00

Ik kan niet anders, dan het volmondig toegeven. Ik ben datgene, wat een aantal van mijn lezers en lezeressen in het verleden mij al meermalen toevoegden, namelijk een waardeloze schoolleider.
Bijna dagelijks schrijf ik hier mijn veelal negatieve ervaringen op. Negatieve ervaringen over sommige van mijn collega’s. Negatieve ervaringen over de regelgeving en bezuinigingsdrift vanuit ministerie en besturen en niet te vergeten, negatieve ervaringen over het gedrag van ouders en leerlingen.

Waldorf en Statler kunnen bij mij in de leer. Het is de trieste waarheid.

Natuurlijk kom ik regelmatig op andere scholen en spreek met de collega-directeuren aldaar. Vaak krijg ik dezelfde litanieën te horen, die ik zelf ook produceer.
Maar er is een kentering gaande. Ik zie in de praktijk op veel andere scholen een soort onderwijsgevende rondlopen, die ik bij mij op school zo ernstig mis. Een meester of juf, die helemaal uit zichzelf met een voorstel in de teamvergadering komt. En dan ook nog meteen er achteraan roept: " Ik regel het ook voor jullie hoor! Morgen heb je het plan in je postbakje!”

Ik zag vorige week een juf, die helemaal uit eigen initiatief een serie lessen zat te ontwerpen. Niet klakkeloos uit het methodeboekje. Nee, echt zelf materiaal opzoeken, ordenen en opbouwen tot een serie leuke, originele lessen. Het kostte haar wel een paar uurtjes, maar dat vond zij normaal.

Ik zag een meester, die elke dag na schooltijd met zijn klas op het plein ging voetballen. Die kinderen hadden het verschrikkelijk naar hun zin. Het plezier spatte er vanaf. En die meester gaf op zijn “vrije” woensdagmiddag ook nog schaakles aan een aantal leerlingen uit verschillende groepen.

Ik sprak een juf, die elke maand een speciale dans- en muziekvoorstelling ontwerpt en dat na schooltijd met de leerlingen inoefent. Zij gaat meestal pas na vijf uur naar huis.

Tot overmaat van ramp kom ik al surfend op internet de meest fantastische initiatieven van allerlei leerkrachten tegen. Initiatieven, die mij zo enthousiast maken, dat ik mijn collega’s wel voor hun groep weg wil trekken om zelf die leuke lessen te gaan geven.

En dan kom ik weer op mijn eigen schooltje en merk, dat dit soort initiatieven totaal ontbreekt. Dan kun je toch alleen maar tot de conclusie komen, dat je als schoolleider helemaal, totaal en volledig bent mislukt.

Er zit niets anders op dan mij op mijn positie te gaan beraden.

15-11-2011

“Ik ben welkom!”

2011-12-31T03:30:00.000-08:00

In week 12 van 2012 gaat het bijzonder onderwijs staan schudden op zijn grondvesten. Angst zal heersen in de teams van de Christelijke, Protestants-Christelijke , Katholieke, Gereformeerde, Islamitische, extra bijzonder gereformeerde en bijzonder extra, afgescheiden gereformeerde schoolteams! De angst zal groter zijn dan hun Vreze des Heerens.

Wat is namelijk het geval? In deze 12e week van het nieuwe jaar gaat het Openbaar Onderwijs in de tegenaanval! Een gezamenlijk initiatief van de Vereniging voor Openbaar Onderwijs en de VOS-ABB wordt over ons land uitgestort. Een zee aan flyers, posters, informatiespotjes, discussies en andere nog te verzinnen activiteiten zal het land en dus ook de scholen in zijn greep houden. En dat alles onder de wervende titel: “Ik ben welkom!” .

En wat is nu eigenlijk het doel van deze actie? Nou, ja, dat is evident. Leerlingen werven voor het openbaar onderwijs natuurlijk. En gaat dat lukken? Nou, nee, ook dat is evident. Natuurlijk niet. De actie gaat zich richten op het bijzondere van het openbaar onderwijs. Het feit, dat iedereen op zo’n openbare school welkom is. Ongeacht rang, stand, geestelijke en / of politieke overtuiging, opleidingsniveau, culturele afkomst en natuurlijk ongeacht huidskleur.

En sinds de nieuwe wet op passend onderwijs maakt het IQ of de mate van geestelijke en/of lichamelijke beperking ook al niet zo veel meer uit. Kortom; heel Nederland is welkom.

Gek toch, dat het openbaar onderwijs in ons land door de meeste ouders gezien wordt als het afvalputje van het onderwijs genietende deel van onze maatschappij.
14-11-2011

Het knapt er echt van op.

2011-12-31T03:28:00.000-08:00

Het schoolplein wordt opgehoogd en opnieuw ingericht. Het moet echt fantastisch worden. Een prijzig ontwerpbureau, ik zal het maar Groeneboom noemen heeft zo’n vier jaar geleden een ontwerp gemaakt. Dat is uitgebreid besproken met allerlei gemeenteambtenaren, daarna herzien, weer besproken, opnieuw herzien en wederom besproken en herzien. En nu na vier jaar is men met de uitvoering bezig.

Grote vrachtwagens vol zand, shovels, meestal drie tegelijk, enorme graafmachines stormen met brullende motoren af en aan. Dat kon niet in de zomervakantie. Dat moet nu. Tijdens de les . Dat kan niet anders. Zelfs de burgemeester schudde zijn hoofd, toen hij probeerde voor te lezen aan de kleuters. Het lukte hem niet boven het lawaai van de graafmachines uit te komen. Maar ja, hij kon er ook niks aan doen. Hij had wel met de leerkrachten te doen.

Al die plannen voor de herinrichting heb ik nooit mogen bekijken. Het ging om herinrichting van de openbare ruimte. Dus wat heeft zo’n schooldirecteurtje daar nu mee te maken? Die heeft er toch geen verstand van. En dus zit ik nu met de gebakken peren. Elke dag mag ik tegelzetters en ander soort grondverplaatsers aanspreken op de meest belachelijke zaken.

Deze week zat er één vlak onder het raam van een klas luidkeels roepend naar zijn maten, ontzettende harde dreunen uit te delen met zij rubberhamer op de zich blijkbaar hevig verzettende trottoirtegels. Dat laatste concludeer ik uit het feit, dat de man zich voortdurend uitte door middel van een toch blijkbaar zeer beperkte woordenschat aan krachttermen. Zij stoere werkradio brulde intussen zo’n 120 decibel de wijk in.

Mijn collega , die de klas ernaast in bedwang probeerde te houden kwam met een rood hoofd naar mij toe. Of ik er iets van kon zeggen.

Natuurlijk spoedde ik mij, uit hoofde van mijn belangrijke functie , als reddende engel op de onverlaat af. “Meneer!, meneer!”, riep ik. Hij hoorde me niet. Natuurlijk niet. Ik herinnerde me mijn diensttijd, toen ik een keihard “Oiiii” over het plein brulde. Dat brullen van commando’s was ik nog niet verleerd. De man keek verbaasd in mijn richting. Een paar holle ogen, die een I.Q. van toch zeker wel 30 verrieden , keken mij enigszins verbolgen aan.

Ik vroeg hem op mijn meest vriendelijke manier of zijn radio uit mocht. Hij vroeg waarom dat moest. Daarop antwoordde ik hem, dat er een klas les kreeg en die hadden last van hem. Waarop hij weer vroeg waar die klas dan wel zat. Ik wees hem op het raam waar hij pal onder zat.

Met een ophalen van zijn schouders zette hij de radio een heel klein beetje zachter. “Nog iets meer of uit? “ was mijn smeekbede. Dat was te veel gevraagd. Liplezend zag ik dat onze Lieve Heer hem mocht verdoemen. De radio werd nog een fractie zachter gezet, opgepakt en vervolgens in de vensterbank van het bewuste klaslokaal geplaatst.
Ik zag aan zijn ogen, dat de rek er verder uit was.

Ik durfde hem niet te vragen of hij zelf kinderen had. Moge zijn smeekbede uitkomen.
Hij wil het immers zelf!

12-11-2011

Goed gedaan, politie!

2011-12-31T03:26:00.000-08:00

Ik ben het niet snel oneens met de vakbonden. Ik heb ook niet vaak moeite met de door directies van scholen ingenomen standpunten. Maar vandaag is dat anders. Ik doel op de arrestatie van die adjunct directeur in Nieuwegein. Die man, die willens en wetens, misbruik makend van zijn machtspositie zijn toevlucht nam tot het fysiek verwijderen van een onwillige leerling van slechts 13 jaar uit de klas. En dat alleen omdat die jongen voor de zoveelste keer in een conflict en vechtpartij met een medeleerling was beland. En dat alleen omdat die jongen na meerdere aanmaningen van leraar en adjunct-directeur weigerde het lokaal te verlaten.

Wat een ongelooflijke verkeerde aanpak van die man. Goed, dat de ouders aangifte deden. Natuurlijk kennen zij hun kind beter, dan de leraren. Goed, dat die ouders geen verhaal haalden bij de adjunct zelf. Prima, dat ze meteen de politie inschakelden. Als je je eigen kind al niet meer onvoorwaardelijk gelooft, dan is het eind toch zoek?

Goed, dat de politie de man ook meteen op school, ten overstaande van leerlingen en docentenkorps arresteerde. Goed, dat de man meteen in de cel belandde. Daar horen kindermishandelaars toch ook thuis. Hij had immers beter moeten weten. In deze maatschappij, waar o.a. minister Donner hemzelf het geven van een corrigerende tik door de ouders zelf al strafbaar stelt, kun je toch niet zo dom zijn om als leraar überhaupt nog een leerling te willen aanraken!?

Nee, hoor. Het is m.i. gewoon jammer, dat ze die man zelfs al weer hebben vrijgelaten. Weg met dit soort gevaarlijk betrokken, normen en waarden aanhangende , zichzelf met opvoeding bezig houdende vakbroeders. Aan de schandpaal er mee!

11-11-2011

In het land der blinden..

2011-12-31T03:24:00.000-08:00

In een blog van Rob Alberts las ik onlangs over een leerling, die voor hem een prettige vraagbaak en helpdesk op computergebied is. Ik herken dat heel goed. In mijn school werken veel leerkrachten van 45 plus. Je zou zeggen, dat die mensen het computergebruik met de paplepel moeten hebben binnengekregen. Vanaf ca. 1984 is de zogenaamde homecomputer immers al een begrip.

Niets is minder waar! Ik heb in die club van ca. 25 leerkrachten er slechts één, die goed handig is met de computer. De rest werkt er mee omdat het moet en kan er eigenlijk ook niet zo veel mee. Die ene met veel kennis vindt er trouwens geen barst aan. Hij gaat liever winkelen met zijn vriendinnenclubje. Nou ja. Ieder zijn meug.

Maar lastig is het wel. Ik moest die collega’s een cursus computergebruik en een cursus digitale schoolbordgebruik ‘door de strot rammen’ . Met frisse tegenzin moesten zij een aantal “vrije” woensdagmiddagen opdraven om hun noodzakelijke basisvaardigheden op te vijzelen.

Dat was overigens bij voorbaat gedoemd te mislukken. Iedere lesgever weet, dat je tegen de klippen op kunt lesgeven, maar dat het geen enkel nut heeft als de intrinsieke motivatie ontbreekt.

Als je die gasten in de klas met hun computers bezig ziet, dan krijg je spontaan last van plaatsvervangende schaamte. Hun leerlingen halen de meester en de juf met twee vingers in de neus, links en rechts in en er ontstaat een steeds groter wordende kloof op dit gebied tussen de leerkracht en het kind.

Als de meester het niet meer weet , ( en dat komt dagelijks meermalen voor), moeten de leerlingen steevast de oplossing brengen. “Nee, mees. U moet op control drukken en daarna op de knop MUTE . En weet u nu nog niet, dat eerst alle pennen in het bakje moeten liggen voordat u met uw vinger dat Smart board kunt bedienen? “

Het vervelende is, dat je in veel gevallen niet eens meer kwaad kunt worden op die leerkrachten. Ze vergeten hun sleutelbos, onthouden de pincode van het alarm niet meer, laten overal de stapels schriftjes slingeren en komen mij vragen waar ze hun auto geparkeerd hebben. Die computers zijn echt veel te gecompliceerd voor ons vergrijzend docentenkorps.

Het is maar goed, dat onze leerlingen eigenlijk geen les nodig hebben op dit gebied. Jammer, dat die leerkrachten het tempo er dan weer uithalen.
Op naar de 67!
09-11-2011

Stilstaan bij de dood.

2011-12-31T03:16:00.000-08:00

Het was een rare week. Een week met rare gebeurtenissen, rare uitspraken en rare gedachten. Zo’n week, die je er toe dwingt om af en toe eens op de plek te krabben, waar zich vroeger nog een haardos bevond en je vervolgens af te vragen of je nu boos , verdrietig of alleen maar teleurgesteld bent in alles en iedereen om je heen.

Het was deze week al weer een jaar geleden, dat onze collega Marja plotseling overleed. Ik ben op dit soort gebieden een sociale ramp, maar gelukkig kwamen andere collega’s met het idee om een paar kaarsjes te branden en bij de aanvang van de vergadering even stil te staan bij dit trieste feit.

De sfeer in de vergadering was meteen anders. Men was wat opener naar elkaar en het leek alsof men ook wat meer luisterde naar de ander. Het was slechts schijn.

De lokale overheden, in samenwerking met de begraafplaatsen en de kerken organiseerden in deze week een dag van de herdenking en bezinning. De bedoeling was, dat er op scholen en ook ’s avonds op diverse begraafplaatsen en bij monumenten aandacht werd besteed aan de overledenen en rouwverwerking in het algemeen. Mijn Christelijke en Katholieke collega’s zouden met hun teams en leerlingen ook acte de presence geven .
Mijn team was snel, onverbiddelijk en keihard. “Nee Burro. Dat maakt van alles los bij die kinderen. Je krijgt zo een hoop onverwerkt verdriet op je bordje. Laat de ouders dat maar zelf doen! We kunnen als school wel overal aan mee doen.”
Ik heb niet eens een poging gedaan om hen er nog van te overtuigen, dat…. Nou ja. U weet wel.

Het tweede punt op de agenda stond los van het vorige, maar had wel raakvlakken. Er wordt een nieuw hospice gebouwd. Het komt midden in de wijk waar mijn schooltje staat. De leiding is geheel in handen van vrijwilligers en die waren druk op zoek naar extra inkomsten. Ze hadden aan mij gevraagd of ik met de school misschien ook een actie op wilde zetten voor het goede doel.
Een sponsorloop of zo.

Mijn team was snel, onverbiddelijk en keihard. “ Nee Burro. Dat is heel lastig om uit te leggen aan kinderen. Je maakt van alles los. Daar zitten onze ouders echt niet op te wachten. En verder is het onverantwoord om kinderen met geld over straat te laten gaan. Er wordt al zoveel geroofd in onze wijk.” Collega Willeke sloot de discussie af met het volgende: “ Ja , jullie moeten je ook realiseren, dat dat hospice op een erg aantrekkelijke plek komt. De mensen, die daar wonen zijn er fel tegen. Dat zijn wel onze klanten! Die zijn er echt niet voor als wij als school juist iets voor dat hospice doen.” De rest knikte instemmend.

Ik had zin om de kaarsjes op tafel uit te blazen.
2-11-2011

Raad van Toezicht . Wat blieft??

2011-12-31T03:14:00.000-08:00

We ontkwamen er niet aan. Ook mijn oude bestuur leeft niet meer en is sinds enige maanden een echte heuse Raad van Toezicht geworden. De vroegere Algemeen Directeur werd automatisch ook nog eens Bestuurder en heet nu in zijn eentje “Bestuurder-Algemeen Directeur” . Verzin het maar eens. De man schoot meteen met duizelingwekkende snelheid enige trappen in zijn salariëring omhoog, zodat de ‘overheadkosten’ voor onze Stichting opnieuw onverantwoord hoog zijn geworden. En nou niet denken, dat daarvoor adequate financiering komt van onze Minister. Nee hoor. Het salaris komt keurig netjes uit de toch al veel te krappe lumpsum.

Op het directiekantoor moesten door zijn banenverandering nog een paar wijzigingen in de personele bezetting worden doorgevoerd, zodat de kosten van dat kantoor intussen ook met de helft zijn toegenomen. Drie keer raden waar dat geld vandaan wordt gehaald. Juist! Bij onze kindertjes. Opnieuw een totaal overbodige klassenvergroting dus. Het loopt echt overal, bij alle besturen gigantisch uit de klauw. Minister , jouw beleid is desastreus! En nee! Ik zeg geen U meer tegen jou.

En wat gaat dan die “Raad van Toezicht “ doen? Ze hebben besloten om maximaal vier keer per jaar bij elkaar te komen. “Eén keer over de financiën, één keer over de personeelszaken, één keer over de opbrengsten van het onderwijs en één keer over …. Nou ja, dat wisten ze nog niet. Zal wel huisvesting o.i.d. worden. Over betrokkenheid en motivatie gesproken. Nee, van deze structuur zal het echt allemaal veel beter worden.

Onze nieuwe Bestuurder- Directeur heeft ook geen tijd voor zijn werk. Die brengt zijn tijd door met het bellen met collega Bestuurder-Directeuren. “ Zeg Jaques, vertel eens. Wat verdient een Bestuurder – Directeur bij jullie nou eigenlijk? Wat? Hebben jullie geen vacature?”

30-10-2011

Wij gaan aan ge O.H. ten onder.

2011-10-29T04:14:00.000-07:00

Bij sommige van mijn lezers sta ik erom bekend, dat ik de schuld van de afkalving van de kwaliteit van ons onderwijs , graag bij de regelneven en managers in de hogere echelons leg. Ook onze minister krijgt regelmatig een virtuele “veeg uit de pan”.

Maar de eerlijkheid gebiedt mij toch te zeggen, dat wij gewone schoolleiers , de mannetjes en vrouwtjes op de werkvloer er toch ook wat van kunnen. Ik heb mezelf de laatste weken eens even een spiegel voorgehouden aan de hand van mijn agenda.

Zo blijkt, dat ik in vier weken tijd wel 10 uur heb (moeten) besteden aan overleg over de P.R. van mijn school. Mijn baas wil, dat ik meer leerlingen inschrijf en hij denkt, dat ik dat ga bereiken door mijn team er voortdurend op te wijzen, dat ze goed moeten communiceren, vriendelijk moeten zijn naar ouders en naar elkaar, geweldig boeiend en interessant les moeten geven en ruim voldoende inzet moeten tonen bij de buitenschoolse activiteiten.

Dat vertelt mijn baas mij elke week minstens drie keer. De week daarop krijg ik dus weer drie keer hetzelfde verhaal en zo voort. Het levert niets op, want ik heb die thema’s met regelmaat op de vergaderingen aan de orde gesteld. Mijn team weet het zo langzamerhand wel. Sterker nog. Mijn team begint zich af te vragen wanneer we het weer eens over onderwijs gaan hebben.

Ik probeer mijn baas aan het verstand te peuteren, dat hij niet echt met iets nieuws komt. Jammer. Lukt niet. Onze communicatie verloopt wat minder vlot. Vervolgens wordt hij boos op mij. Daarvan zeg ik dan, dat ik dat niet professioneel vind. Dan wordt hij nog bozer, denkt, dat ik hem niet begrijp om alles vervolgens nog eens opnieuw aan mij uit te leggen. Hij heeft veel geduld. Dan word ik natuurlijk boos, omdat ik dan denk, dat mijn baas mij voor debiel aanziet. Mijn baas pareert mijn boosheid met het opnieuw op een andere manier uitleggen.

Dat kost dus veel tijd. Tijd, die ik liever aan mijn leerlingen zou besteden. Misschien moeten mijn baas en ik eens naar een communicatietraining.

Verdorie. Nu geef ik al weer iemand uit het hogere echelon de schuld. Nou, ja. Dat moet dan maar. Ik zelf doe immers alles gewoon heel erg goed.

Criminelen richten hun pijlen ook op scholen.

2011-10-29T04:12:00.001-07:00

Ik kreeg deze week een factuur toegezonden van een bedrijf, dat zich Office Zakelijk noemt. Keurig netjes voorzien van een KvK nummer en een BTW nummer. Dat schept vertrouwen nietwaar? Ik moest een bedrag van € 267,75 betalen , liefst binnen 14 dagen . Maar ik kende het bedrijf niet. Op de rekening stond: “Voor u bemiddeld ten behoeve van uw bedrijfspresentatie. “

Hele kleine lettertjes onthulden de opzet. “S.V.P. betaling binnen 14 dagen na document datum wij bieden u tegen gereduceerd tarief een advertentieplaatsing aan met een superkorting van 50% in vergelijking met het standaardtarief, dit betreft daarom geen factuur maar een aanbieding. Indien u vragen heeft verzoeken wij u binnen 14 dagen kenbaar te maken aan bovengenoemd postadres en/ of email adres.”

Volgens mij hebben we hier ook nog eens te maken met laagopgeleiden. De stijl van de factuur, die geen factuur is, rammelt aan alle kanten . Op de site van deze club criminelen staat hun echte naam gelukkig ook vermeld. “Office zakkelijk. “

Collega directeuren, opgelet! Trap er niet in! Je krijgt echt bijna wekelijks dit soort smerige opzetjes. Dus blijf alert!

20 oktober 2011

Minister Van Bijsterveld brengt het onderwijs om zeep!

2011-10-29T04:10:00.000-07:00

Vandaag werd bekend, dat de vakbond AOB niet meer van plan is om verder met de minister te praten. De minister is immers van plan om 300 miljoen euro te bezuinigen op “passend onderwijs” .

Enerzijds wel een nieuwe wet invoeren, die een onevenredig groot beroep doet op de inzet van de meesters en juffen in het veld en anderzijds door het bezuinigen er voor zorg dragen, dat het ernstig verzwaarde takenpakket moet worden uitgevoerd door minder mensen. Als je daar de logica in kunt ontdekken , ben je in mijn ogen een genie.

De vakbond kwam met een aantal constructieve ideeën om de effecten van de bezuinigingen te verzachten. Met name, het volstrekt achterlijke plan voor beloningsdifferentiatie , in het onderwijs , dat handenvol geld kost , zou volgens de vakbond prima ingewisseld kunnen worden tegen de evenzo belachelijke bezuinigingen op “passend onderwijs’ .

De minister heeft , zoals altijd , heel erg veel last van haar oren en dat wat ze dan al wel hoort kan ze met haar totaal inadequate verstandelijke vermogens echt niet beoordelen op zijn merites. Kortom de vakbond geeft het maar op. Een m.i. begrijpelijke stap. Ik leg aan een kind met een IQ van 70 ook geen staartdelingen uit. Ik kan mijn tijd wel beter besteden.

Minister Van Verbijsteringsveld. Doe wat nodig is. Stap op! Maak plaats voor iemand met verstand en echt hart voor het onderwijs!

17 oktober 2011

Minister Van Bijsterveld brengt openbaar onderwijs om zeep.

2011-10-29T04:08:00.000-07:00

De nieuwe insteek van Marja van Bijsterveld begint zijn eerste wrange vruchten af te werpen. Bij ons buurdorp groeien de Christelijke scholen de pan uit. In één wijk staat nog één openbare pikzwarte school, die momenteel van ruim vierhonderd leerlingen is teruggezakt naar net boven de tweehonderd . En dat in twee jaar tijd! De witte ouders lopen de school massaal voorbij.

In diezelfde wijk staan twee compleet witte Christelijke basisscholen van elk meer dan vierhonderd kinderen. Je maakt mij niet wijs, dat die in een tijd van totale ontkerkelijking niet eigenlijk voor het overgrote deel op de openbare school thuis horen. Ouders vinden het verplicht zingen van religieuze liedjes en het dagelijks bidden tot een God waar ze niet in geloven, minder erg dan dat hun kind bij Turkse of Marokkaanse kinderen in de groep zit.

Integratie is uit! Segregatie is in! Wat een zootje, die regering van ons. Visie? Welnee!!

De bezuinigingen op het onderwijs doen de rest van het afbraakwerk in het openbaar onderwijs. Er is absoluut niet genoeg geld beschikbaar om een gewone school zonder problemen fatsoenlijk te bekostigen. Dat geldt overigens ook voor onze Christenvrienden. Maar, die hebben nog de financiering van de kerkgenootschappen als steuntje in de rug. Dat moet het openbaar onderwijs helaas ook ontberen.

Dus gaan de besturen zeer kritisch met de stofkam door hun begrotingen. En het resultaat? We gaan maar wat locaties opheffen . We gaan maar wat scholen laten fuseren.

Dat gaat in ons buurdorpje nu ook in een andere wijk gebeuren. Een schooltje met ca. 30 % gekleurde kindertjes, gaat in één gebouw komen met een 100% zwarte school en een 100% witte school. Alleen een regelrechte debiel bedenkt zoiets. Of iemand, die willens en wetend het openbaar onderwijs om zeep wil helpen. Nou, dat laatste lukt al aardig.

Bij het uitlekken van deze plannen vertrokken er van de witte school al 10 leerlingen naar de Christelijke buurman.

Een instelling als het V.O.O. ten spijt, durf ik te beweren, dat het openbaar onderwijs binnen nu en twintig jaar is gedecimeerd.

Gelukkig ben ik, als de Heere mij het leven gunt, tegen die tijd met pensioen.

15 oktober 2011

Soms zou je ze achter het behang plakken.

2011-10-29T04:07:00.000-07:00

Een collegaatje moest invallen voor een pittige groep. Zo’n groep lieverdjes, die elke invalkracht even een ongelooflijk, onaangename dag bezorgt. Ze zat huilend aan mijn bureau te vertellen wat die grapjassen allemaal hadden uitgehaald. Dat betekende natuurlijk, dat de directeur moest ingrijpen. Ik hield in de klas een donderpreek . De jeugd, kreeg te horen, dat het gedrag onacceptabel was, de juf echt niet weg zou gaan en dat ze haar dankbaar moesten zijn, dat ze haar best wilde doen om hen, ondanks hun beperkte sociale intelligentie toch enige kennis wilde bijbrengen. Het werkte. Er werd die dag hard gewerkt en de juf vertrok met een blij gezicht naar huis.

De dag erna zat de moeder van Janna bij mij in het kantoor. Janna was een van de hoofdaanstichters van het “juffie pesten” . Een meestal lief meiske, dat echter feilloos kon inschatten welke invalkracht ze op de knieën kon krijgen. De puberteit was volop ingetreden en het bijbehorende gedrag helaas ook.

Moeder was verbolgen over mijn toespraak. Haar dochter was totaal overstuur thuisgekomen en had de afgelopen nacht er niet van kunnen slapen. Ze was gewoon angstig om naar school te gaan. Meester Burro had zulke vervelende dingen gezegd en zelfs met straf gedreigd!

Moeder wilde graag dat ik mijn excuses aan de groep ging aanbieden. Mijn mond viel open van verbazing. Ook enige uitleg van mijn kant mocht er niet toe leiden, dat moeder tot het inzicht kwam, dat er misschien toch ook bij haar dochter wel enigszins sprake kon zijn van stevig rattengedrag. Het was praten tegen een betonnen muur. Ze moet mijn onprofessionele boosheid wel hebben gezien.

Dat kan haast niet anders.

Zulk soort ouders kom ik de laatste jaren steeds meer tegen. Zelf kunnen ze niet opvoeden. Dat moet de school voor hen doen. Maar als de school dan regels stelt, dan hoort de school zich opeens niet meer met de opvoeding bezig te houden. Dit type ouders, dat zich voor het karretje van kindlief laat spannen is bezig een hele generatie naar de bliksem te helpen.

12 oktober 2011

Fijn, die nieuwe bestuurscultuur!

2011-10-29T03:53:00.000-07:00

Hij werkte al 33 jaar als directeur bij hetzelfde bestuur. In totaal stond hij op vier scholen. Altijd naar volle tevredenheid van ouders, personeel en het bestuur. Ook de inspectie had geen problemen met de manier waarop hij samen met zijn team de kwaliteit in zijn scholen vorm gaf.

Dag en nacht met je schooltje bezig zijn eist zijn tol. Het is een zwaar en veeleisend beroep. Dat merkte Jacob ook. Maar wel te laat. Zijn hoge bloeddruk werd pas bekend, nadat hij met een flinke hersenbloeding in het ziekenhuis was terechtgekomen. Zijn arm en een deel van zijn voet zouden hun functies niet terugkrijgen.

Hij vocht zich terug. Gesteund door vrouw en kinderen en niet te vergeten door zijn team kwam hij weer voldoende op de been om zijn oude werk weer op te pakken. Maar de week voordat hij weer aan het werk zou gaan moest hij bij zijn bestuur komen. “Jacob, dit werk is echt nu te zwaar voor jou geworden. Wij vinden, dat je beter op de Violierschool als leerkracht aan de slag kunt gaan. Wij willen niet, dat je nog eens zo’n klap te verwerken krijgt.”

Daar kon hij het mee doen. Hij kon per direct zijn kantoor uitruimen.

In de ellendige periode, die hierop volgde wist zijn advocaat een bestuurslid een opmerkelijke uitspraak te ontfutselen. “ Tja, slechte P.R., hè zo’n directeur met maar één armpje. Hoe denk je, dat ouders en kleine kinderen hierop zullen reageren? Die schrijven dan echt niet meer in.”

Oh, ja. Ik vind het altijd leuk om te vermelden, dat het hier om een héél, héél Christelijk bestuur ging. Openbare besturen, zouden zoiets noooooit doen! Toch?

6 oktober 2011

Oorlog op het schoolplein.

2011-10-29T03:52:00.000-07:00

De overblijfmoeder kijkt mij met grote verwijtende ogen aan. “Ik begrijp er niets van Burro. Waarom zeg je er niets van? Grijp toch in!” Ik luister naar haar betoog. Het blijkt, dat er tijdens het buiten spelen van de overblijfkinderen, regelmatig andere kinderen , die net naar school komen, met hun fiets dwars door alles en iedereen heen crossen. Met als gevolg toch wel erg gevaarlijke situaties.

Ik beaam, dat het een slechte zaak is en zeg, dat ik het zeker in de groepen zal bespreken en dat ik er ook in de nieuwsbrief aandacht aan zal bespreken. Ze wordt wat rustiger. Maar als ik haar vraag waarom ze die dissidente fietsers niet zelf even aanspreekt, schieten de ogen weer vol vuur.

“Ja, hoor Burro! Dat heb ik al een paar keer gedaan. En dan kun je een grote mond krijgen. Ik kreeg zelfs al opmerkingen van de ouders van die kinderen. Waar of ik me mee bemoeide? En dat ik de opvoeding van hun kind maar aan hun moest overlaten. “

Ik begreep de frustratie. Ze schijnen er tegenwoordig zelfs al cursussen voor te geven. “Hoe corrigeer ik het kind van een ander? “

30 september 2011.

De school als slaaf van de ouders.

2011-10-29T03:48:00.000-07:00

Ik moest onlangs deelnemen aan een op marketing gerichte training. Want het moge inmiddels alom bekend zijn, dat de scholen van tegenwoordig geen onderwijsinstituten meer zijn, maar brede kindcentra, die naast het opvangen van pasgeboren baby’s, peuters, kleuters, al dan niet lichamelijk en/of geestelijk gehandicapte jongeren van 4 tot 12 jaar en natuurlijk , niet te vergeten de doorsnee leerlingen ook hier en daar nog tijd kunnen vinden om les te geven.

Mijn algemeen directeur was van mening, dat zijn scholen te weinig marktaandeel hebben in het dorp. Vandaar de training. En als hij minder leerlingen op zijn schooltjes krijg, dan wordt de raad van toezicht zenuwachtig en dan loopt zijn baantje gevaar.

Ik mocht aan de aanwezigen laten zien hoe ik ouders, die op zoek zijn naar een nieuwe school, begroet, ontvang, pamper en rondleid. Ik deed echt serieus mijn best. De acteurs, die oudertje speelden deden kritisch mee.

De nabespreking was voor mij een koude douche. “Burro!”, zo begon de cursusleidster, “Je hebt de zwaarste fout gemaakt, die je als directeur maar kunt maken!” Het zweet brak me uit. Vijfendertig jaar in het vak en dan zo worden neergesabeld. Ik kreeg last van flapperende hartkleppen en mijn hoofd voelde aan alsof ik net uit de sauna was gekomen.

“Je hebt helemaal vergeten om aan die ouders te vragen wat voor school ze nu eigenlijk zoeken!”

Ik schaamde me kapot. Natuurlijk! Dat ik hier al niet veel eerder op was gekomen? Wat had me dat een gigantische hoeveelheid tijd kunnen schelen.

“Wat voor school zoekt u voor uw kind mevrouw? Een Daltonschool? Nee, dat heb ik niet. Aan die flauwekul doen we hier niet. Dag mevrouw”. “Een school zoals een Jenaplan school? Nee hoor, dat zijn wij niet van plan. Dag meneer!”

Natuurlijk ging ik, eigenwijs als ik ben, nog in de verdediging ook . Ik probeerde uit te leggen, dat ouders meestal al zeer goed voorbereid naar school komen. Op de internetsites van de scholen kunnen ze immers heel goed al bepalen of het een school betreft, die in hun straatje past. En de meeste informatie horen ouders van al dan niet tevreden kennissen in de buurt.

Het was praten tegen dovemans oren. `Nee, Burro. Die ouder is jouw klant. Jij moet je zoveel mogelijk aanpassen aan hun wensen. Anders gaan ze naar de concurrent.”

Ik ben een waardeloze directeur. HBO opgeleid. Pedagogiek MO-A gestudeerd. En nog te stom voor het vak.

21 september 2011

De politie. Daar heb je wat aan!

2011-10-29T03:43:00.000-07:00

Ik sprak deze week een collega. In haar school is onlangs ingebroken. De dieven waren zeer methodisch te werk gegaan. Keurig netjes schroefden ze apparatuur los en zonder rommel achter te laten, behoudens hier en daar wat doorgeknipte kabeltjes, namen ze voor meer dan 7000 euro aan goederen mee.

De lessen konden gelukkig gewoon doorgaan. Dat was ook het voornaamste. Ze kon niet eens boos worden op die klerelijers , die haar schooltje hadden ‘aangerand’ . Het was nu eenmaal hun professie. Maar laaiend was ze over de manier waarop de politie met de zaak omging.

Het bureau in hun stad was per telefoon niet bereikbaar. Ze moest eerst inbellen via een hightech belcentrum. Die vonden het nodig om te betwijfelen of het wel nodig was om een wagen ‘ter plaatse’ te sturen. Toen mijn collega aandrong kreeg ze te horen, dat de collega’s in de loop van de dag langs zouden komen. Tot zo lang moesten de kinderen echt de school niet binnenlopen . Ze zouden de sporen vernietigen. Toen mijn collega opperde, dat het toch wel lastig was om tweehonderd kinderen buiten in de regen zoet te houden, vond de tut aan de telefoon het opeens wel goed.

De agenten kwamen gelukkig binnen een uur. Dat was prima. Ze waren heel vriendelijke mensen, die belangstellend mee liepen langs de lege plekken. Ze vonden het allemaal ook heel vervelend.
Ze zouden de forensische dienst sturen. Er werd meteen een telefonische afspraak gemaakt. Die dienst bleek niet zo groot te zijn. De agent in kwestie kon misschien die middag of anders de dag erna komen. Tot die tijd mocht er niets worden aangeraakt en niet worden verplaatst.

Mijn collega heeft toen lang en hard gelachen.

De dag erna was er nog geen forensische meneer of mevrouw geweest. Sporen waren er sowieso al niet meer. Mijn collega belde opnieuw met het politionele callcenter. “Waar bleef de forensische dienst? “ De callgirl van dienst zocht hoorbaar zuchtend in de database. Na enige minuten kwam het vermoeid over de lijn: “ Er staat helemaal niets voor uw school in hun opdrachtenlijst. En ik zie ook helemaal niets over uw school in het systeem staan. Wat is er dan precies gebeurd?”

16 september 2011