zaterdag 3 juli 2021

Slachtoffers..

 


De gebeurtenissen rond mijn vroegere school maakten bij mij weer een aantal frustraties los, die ik hier nog even kwijt wil. Ik had mij niet gerealiseerd, dat het nog zo diep zat.

 Ook het onderwijs is het slachtoffer geworden van een ernstige, nog steeds voortwoekerende ziekte. Nee ik bedoel niet Covid, Ik bedoel de managementcultuur. Sinds de opkomst van de besturen in het onderwijs hebben de managers veelvuldig hun best gedaan om hun scholen en personeelsleden op een bedrijfsmatige manier aan te sturen. In Vlaardingen koos het bestuur van de openbare scholen bewust voor het zogenaamde Angelsaksische model, waarbij niet de mens belangrijk is, maar geld en opbrengsten. De personeelsleden zijn vervangbare productie-eenheden, die je zo veel mogelijk in een keurslijf moet drukken. En lastige personeelsleden, die moet je verwijderen.

 Daartoe staan de manager een groot aantal middelen ter beschikking.  In de eerste plaats zorg je voor een stevige ‘angstcultuur’. “Als jij niet doet wat ik wil, dan maak ik een afspraak met jouw opvolger!”  In de tweede plaats is het heel belangrijk, dat je als bestuur ervoor zorgt, dat jouw directeuren er net zo over denken als jij. Daarvoor is het nodig, dat je de meer ervaren directeuren, die vaak ook nog meer verstand hebben van wat werkt en wat niet, zo snel mogelijk elimineert.

 Dat is ook in Vlaardingen gebeurd. De ene na de andere directeur en locatiedirecteur, soms met een staat van dienst van tientallen jaren, kreeg een onvoldoende beoordeling, vervolgens werd er een coach op gezet en daarna werd er over ontslag gesproken. Op die manier werden in de afgelopen tien jaar toch zeker 5 directeuren weg gefilterd. Met alle persoonlijke drama’s van dien.

 De opvolgers werden door een recruiter aangezocht en bleken na aanstelling in alle gevallen vier handen op één buik te zijn met het bestuur.  De invloed van benoemingsadviescommissies was vaak ver te zoeken. Ze hadden meestal de keuze uit maximaal twee kandidaten, waarvan er één dan zo duidelijk niet geschikt was, dat de ander vanzelf overbleef.

 Die nieuwe directeuren kregen in elk geval de opdracht om “vernieuwingsmanager” te zijn. Dat hield in, dat men sowieso de school moest veranderen. Een nieuw onderwijssysteem invoeren of dat nu wel of niet gewenst was. Personeelsleden, die dit niet wilden of kritische opmerkingen hadden, werden gezien als de treinwagonnetjes, die zo snel mogelijk afgehaakt moesten worden. De trein moest koste wat kost door. Dat dit een flinke aantasting was van het ‘veiligheidsgevoel’ van de werknemers en een behoorlijke verhoging van de werkdruk is wel evident. Ook werd op deze manier alle eigen initiatief en creativiteit van de individuele leerkracht onderdrukt. En dat laatste is nu juist een van de hoofdredenen voor docenten om voor het onderwijs te kiezen. Het laatste wat een leerkracht wil is ‘methodeslaaf’ en slaaf van de directie te zijn.

 Dat er ook nog heel veel geld verspild wordt in het onderwijs, door bijvoorbeeld totaal overbodige schilderbeurten, vervanging van nog lang niet afgeschreven meubilair en het om de haverklap dure bedrijven in te huren om de website weer eens te veranderen is een onderwerp voor een volgend blog.

 Het is echt niet zo gek hoor, dat er een leerkrachtentekort is. Echt niet.

maandag 28 juni 2021

Wat is hier mis?

 


In mijn vorige leven was ik directeur van een basisschool. Toen ik met pensioen ging, had ik veelvuldig problemen met de overkoepelende directrice. Zij bewees dagelijks, dat zij niet kon omgaan met mensen en hun gevoelens en dat zij geen enkel inzicht had in wat het alsmaar loslaten van vernieuwingsplannen heeft op werknemers. Het leek wel sterk op een vorm van autistisch gedrag. Zij presteerde het om binnen 6 maanden een goed samenwerkend, gemotiveerd team totaal te demotiveren. 

Intussen heb ik als gevolg van de pandemie al vanaf mijn pensionering nauwelijks nog contact kunnen hebben met de school en de oud-collega’s.

De afgelopen weken bereikten mij echter heel veel verontrustende berichten. De overkoepelende directeur van de school en de locatie directeur werden met onmiddellijke ingang overgeplaatst en er werd een dure interim benoemd. Uitleg naar team en ouders?? Nee hoor.

En vanaf dat moment hoorde ik ook, dat op twee na alle teamleden op zoek waren gegaan naar een andere werkplek. Natuurlijk sprak ik met een paar van die collega’s en de verhalen die zij vertelden, kon ik haast niet geloven. De vertrokken directie had met groot enthousiasme allerlei vernieuwingsplannen in de school losgelaten. De teamleden moesten op cursus, moesten worden gecoacht en moesten heel anders gaan werken. Het bleek, dat daar ook nog geen consistente lijn in zat. De directie veranderde nogal eens van koers. En de teamleden werden daar uiteraard niet vrolijk van. Daarnaast werden de collega’s ook op hun manier van lesgeven veelvuldig bekritiseerd. En bepaald niet altijd terecht. Ik ken het team heel goed. Ik mocht zo’n twintig jaar met hen werken. Zeker geen slechte leerkrachten.

En nu lopen ze dus massaal weg. Weg van de school waar zij ooit dag en nacht voor klaarstonden. Het werkklimaat is er blijkbaar onverdraaglijk slecht geworden.

Dat wordt nog een flinke klus om daar op zo’n korte termijn een totaal nieuw team neer te zetten. Mocht je een kandidaat weten, dan kun je daarvoor een premie van duizend euro krijgen! Over bestuursbeleid gesproken. Meer paniekvoetbal.

Jarenlang blunderen directie en bestuur maar door. En niemand, die hen erop aanspreekt of bestraft. Dat laatste hoort een Raad van Toezicht te doen. Maar blijkbaar zien die alleen maar toe..

En de inspectie voor het basisonderwijs?? Mag ik even lachen?

 Het is intussen de vierde school, die dit bestuur om zeep heeft geholpen. Wordt vervolgd. Men noemt het zelf beleid. Het woordje "afbraak" voeg ik er dan zelf wel aan toe.

zondag 20 juni 2021

Hypocriet!

 


Momenteel staat de helft van de onderwijswereld op z’n kop over het feit, dat twee schooldirecteuren het hebben aangedurfd om leerlingen te wijzen op een aantal regels van fatsoen met betrekking tot de kleding, die zij dragen op school. Zelfs psychologen en ook nog eens de Rutgers stichting veroordelen deze scholen. Men komt met opmerkingen zoals, “Die kinderen, vaak meisjes, worden in de hoek gedrukt van seksueel uitdagend gedrag!” en “Je moet de jeugd op die leeftijd laten experimenteren en laten zoeken naar hun eigen identiteit.”

Wat een waanzin en wat een hypocrisie. Toen ik nog lesgaf kwam het in warme zomers en op tropische dagen regelmatig voor, dat er kinderen naar school kwamen in kleding waar mijn ouders meteen van hadden gezegd, dat hun kind zo de deur niet uitkwam, laat staan naar school zou mogen. Er bestonden fatsoensnormen, die niet eens perse in het seksuele werden getrokken, maar te maken hadden met het collectieve gevoel van dit kan en dat kan niet. Die normen waren al behoorlijk aan het vervagen toen ik zelf voor de klas kwam te staan.

En wat ook nogal hypocriet is? Niemand durft het erover te hebben, dat een leerkracht ook best wel gevoelig kan zijn voor dit soort visuele prikkels. En dan heb ik het niet over pedoseksueel of iets in die lijn. Want daar zijn we ook al zo goed in, om meteen iemand die drie tellen naar een kind kijkt meteen maar als pedo te bestempelen. Overigens is dit van alle tijden. Toen ik als achttienjarige lesgaf aan groepen meiden op de huishoudschool, was de sfeer toch echt wel geladen. Vooral toen ik vooraf meteen gewaarschuwd werd dat ik nooit alleen met een leerling in het lokaal moest blijven. Dat was vragen om ellende. Ik heb die wijze boodschap altijd doorgegeven aan mijn collega’s

Gelukkig vinden de mensen van de Rutgers Stichting en heel veel psychologen, dat leerkrachten geen seksuele gevoelens hebben en prikkelende kleding, zoals naveltruitjes, topjes met inkijk, korte broekjes etc., etc. niet eens opmerken.

Er is eigenlijk helemaal niets aan de hand. Tenminste volgens de deskundigen.

Waarom denken ouders eigenlijk tegenwoordig veel vrijer of hun schaars geklede naar school vertrekkende kinderen?  Of horen normen en waarden bijbrengen niet meer tot de opvoedingstaken?

zaterdag 19 juni 2021

Een ongelukje.

 

Regelmatig kwamen er ouders met hun kind op zoals ik dat noemde “scholenjacht” . Zij maakten dan op verschillende scholen een afspraak met de directeur om vast te stellen of de school geschikt zou zijn voor hun oogappel.

Tegenover mij zat een jong stel met een schat van een peuter. Een zo op het oog lief meisje, dat het geklets van papa, mama en die vreemde meneer niet zo heel erg boeiend vond en langzamerhand steeds meer en nadrukkelijker aandacht begon te vragen.  Moeder begon wat benauwd om zich heen te kijken. Dochterlief was al uitgekeken op de speeltjes, die ik voor dit soort gelegenheden altijd in mijn kantoor had liggen. Ik bedacht, dat het lokaal van groep 3 meteen naast mijn kantoor, leeg was, omdat de groep naar de gymzaal was. Ik stelde voor, dat het meiske daar kon spelen met het vele speelgoed daar. Puzzels, prentenboeken, blokken, noem maar op.

 Nadat de jonge dame was verplaatst ging ik nog even verder met mijn uitleg om daarna een rondleiding voor te stellen. Moeder ging dochterlief ophalen. Na ongeveer 4 seconden hoorde ik haar een luide schreeuw geven en “Ooooh Neee!!” roepen. Wij sprintten achter haar aan om bij de deur van het lokaal in totale verbijstering tot stilstand te komen. Het schouwspel , dat zich voor ons afspeelde was nauwelijks te bevatten.

Zeker twee bij twee meter van de vloer was totaal rood gekleurd. En middenin deze rode, kleverige en natte substantie lag dochterlief met haar mooie zomerjurkje, languit heen en weer te glijden. Zij had het reuze naar haar zin, maar zat van top tot teen onder de rode waterverf.

Het was in het geheel niet bij mij opgekomen, dat naast de puzzels de handvaardigheidsmaterialen in de open kast stonden.

Ik wist niets anders uit te brengen dan, “Nou dan is het bezoek zeker wel voorbij? Jullie willen jullie dochter vast niet meer op onze school hebben.” Waarop moeder mij angstig aankeek en zei: “ Maar meester Burro wij hebben al lang besloten om uw school te kiezen. Wilt ú onze dochter nu, na dit gebeuren nog wel inschrijven? “

zaterdag 22 mei 2021

Sociaal onhandig.

 ( eerder gepubliceerd op 16 februari 2007)


Consternatie in de school. Het ene moment zit je nog “rustig” achter je bureau stapels administratieve rimram weg te werken, het andere moment staat er een dansjuf voor je neus. Geheel in staat van opwinding en dan die van het emotionele, serieuze soort. Zij komt mijn kleuters één keer per week blij maken met allerlei door grote mensen bedachte opdrachtjes, die zo “dicht bij de belevingswereld” van die minimensjes liggen.

Ze voelt zich zwaar , maar dan ook zwaar in haar eer aangetast, snikt ze. Ze voelt zich gekleineerd en geschoffeerd! Terechtgewezen als een klein kind en in het geheel niet behandeld als collega Met z’n vieren tegelijk hebben mijn collega’s haar aangevallen. Weliswaar verbaal, maar zeker wel keihard.

Ze had de groep heel even alleen gelaten omdat ze op de school ernaast nog snel iets moest doorgeven. En toen ze terugkwam stond de conciërge op te passen, want de kinderen hadden veel lawaai gemaakt en elkaar gepest. De conciërge had gezegd, dat het toch niet de bedoeling was om kinderen zo maar zonder toezicht te laten. Nou, ja een conciërge!  Wat had die nu verstand van kinderen, had ze geantwoord. Deze kinderen konden volgens haar best wel even alleen blijven. En toen waren er nog andere collega’s bijgekomen en  hadden  ze alle drie partij gekozen voor de conciërge. Ze voelde zich erg beledigd en door het team in de steek gelaten.

Op dat moment kon ik niet veel anders doen dan haar te verzekeren, dat ik deze zaak goed zou uitzoeken. Wel vertelde ik, dat het bij ons op school niet de gewoonte was om kleuters zo maar alleen te laten.

Het verhaal van mijn collega’s kwam compleet overeen met het verhaal dat ik zojuist had aangehoord. Laaiend waren ze over zo’n  gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef! Ik kon geen partij kiezen. Beide partijen hadden wat mij betreft op een onderdeel van het gebeurde gelijk. Mijn teamleden voor wat betreft hun mening over het alleen laten van de groep. En de dansjuf ten aanzien van het sociaal onhandige gedrag van mijn teamleden. Zoiets los je dus niet even op.

Het is oorlog!

 


(Eerder gepubliceerd op 11-11-2006)

Wist u dat het oorlog is? Ja echt! En ik bedoel niet die in Irak of Afghanistan. Nee, echt waar. Het is oorlog in ons eigen land. En dagelijks vallen er slachtoffers. Het aantal werklozen, als gevolg van deze oorlog zal schrikbarend oplopen. En net zoals elke oorlog kost ook deze oorlog onze schatkist immens veel geld.

U schrikt toch niet?  U hoort dit toch niet voor het eerst? Deze oorlog is immers al vele tientallen jaren aan de gang. Ik bedoel de oorlog tussen de scholen. De oorlog tussen de schoolbesturen. De oorlog om de leerlingen. De oorlog tussen de witte en zwarte scholen . Het is een vuile oorlog. En zoals zo vaak. Het is een godsdienstoorlog!

 

En dankzij onze regering is deze oorlog in de afgelopen maanden weer in volle hevigheid opgelaaid. Want onze regering heeft een aantal leuke beslissingen genomen, waar de besturen stevig op moeten reageren. Het feit, dat de besturen nu moeten gaan zorgen voor een totaalpakket aan voor-, tussen- en naschoolse opvang heeft de gehele onderwijswereld en de BSO wereld in ons land op zijn grondvesten doen schudden. Ze hadden er net zo goed een echte bom op kunnen gooien. 

De schadelijke gevolgen waren er niet minder om geweest. Overal beginnen schoolbesturen strategische akkoorden af te sluiten met diverse instanties voor (buitenschoolse) kinderopvang. Overal proberen de besturen van de diverse denominaties elkaar de loef af te steken door steeds goedkopere aanbiedingen op tafel te leggen voor de ouders. Vele (meestal wat rijkere) schoolbesturen gaan over tot het oprichten van nieuwe stichtingen, die zwaar gesubsidieerd moeten worden uit allerlei (ook eigen) middelen. Peuterspeelzalen worden ook betrokken in deze oorlog. En als je dan geen peuterspeelzaal kunt koppelen aan jouw scholen, dan ga je er maar toe over om “voorschoolse klasjes” , nul- groepen of hoe die zwakzinnige en toch zo strategische keuzes ook mogen heten.

Overal beginnen de schoolbesturen van Katholieke en Protestants-Christelijke denominatie zich actief op deze nieuwe markt te begeven. Er worden voortdurend claims gelegd op de overheidsgelden om ook hun eigen initiatieven te bekostigen. Het zullen sterke gemeentebesturen zijn, die deze enorme druk kunnen weerstaan. Ik ben benieuwd of men doorheeft, dat het gemeentelijke beleid zo rechtstreeks door de aloude schoolstrijd kan worden gecorrumpeerd.

In gemeenten met een overwegend christelijk bestuur zie ik de bui al hangen. En uiteindelijk zal het openbaar onderwijs op veel plaatsen weer aan het kortste eind trekken. En je maakt mij niet wijs, dat het geen godsdienststrijd is. Er zijn al genoeg christelijke schoolbesturen, die een fusie met de katholieke besturen op de rails zetten. Dat was toch vroeger echt wel “vloeken in de kerk”.

Uiteindelijk heeft deze bezuinigingsmaatregel van onze overheid niets anders opgeleverd, dan het verplaatsen van de schoolstrijd naar de peuterleeftijd en het opnieuw verslechteren van de verhouding tussen de diverse schoolbesturen. Ik zei al, dat het uiteindelijk veel meer kost dan bedoeld was. Ik heb het nog niet eens over de grote hoeveelheid extra vergaderingen door bobo’s  van allerlei pluimage. Het steeds goedkoper aanbieden van die concurrerende pakketten moet toch ergens uit worden betaald?

Uit de onderwijsruif misschien ? Ik ben benieuwd. Wanneer kunnen we in het onderwijs ons weer eens met onderwijs bezig houden in plaats van met politiek en oorlog?

 

Ga je kind maar aangeven!

 


Als je als ouderpaar de opvoeding van jouw kinderen niet meer aankunt, dan gaan er zich in ons land heel veel mensen met jouw gezin bemoeien. Als je daarbij , uit (nooit goed te praten) onmacht je kind mishandelt, dan gaan er zich nog veel meer mensen en instanties mee bemoeien. En als er dan uiteindelijk iemand jou aanmeldt bij de AMK, dan is de kans groot, dat de Raad voor de Kinderbescherming gaat ingrijpen. 

Tenminste , als de AMK ook echt gaat melden en niet eerst weer alle hulpverleners afgaat en onderzoekt of iedereen zijn papierwerk wel gedaan heeft en of alle informatietrajecten wel goed doorlopen zijn. Dit laatste is namelijk in veel gevallen de standaardprocedure.

En als je dan als ouderpaar toch zo ver komt, dat je zelf inziet, dat er dringend iets moet gebeuren. Misschien zoiets drastisch als het onmiddellijk uitplaatsen van jouw kind omdat je niet meer voor de veiligheid ervan kunt instaan, dan wend je jezelf  natuurlijk weer tot de hulpverleners. 

En die beginnen dan het balletje kunstig en geroutineerd rond te spelen. Want niemand durft uiteindelijk de verantwoording te nemen. Als laatste redmiddel bel je als ouder dan zelf maar AMK en Raad op. En die zeggen dan: ”We kunnen u niet helpen hoor. Geef je kind maar aan bij de politie!”

 Ik kan me voorstellen, dat we nog wel meer familiedrama’s kunnen verwachten.

(eerste keer gepubliceerd 9 maart 2007)

donderdag 15 april 2021

Deugt niet! Onvoldoende!

 


De onderwijsinspectie laat weer eens iets van zich horen. Eerst sijpelen de opmerkingen door, dat de basisscholen te laag adviseren bij de keuze voor het voortgezet onderwijs en nog geen week later krijgen diezelfde leerkrachten voor hun kiezen, dat het niveau van de groep 8 leerlingen ver beneden peil blijft bij het lezen, de taal en het rekenen. En meteen smijt de hoofdinspecteur eruit, dat het onderwijs volledig op de schop moet.

Als extraatje gooit zij er nog eens bovenop, dat de Coronacrisis ook niet echt heeft geholpen.

Wat zit er toch een hoop onrecht in dit soort opmerkingen en publicaties.

 Het feit, dat de inspectie voor het onderwijs überhaupt deze conclusie kan trekken is op zich al een wereldwonder. Door de nieuwe manier van inspecteren komen die rijksinspecteurs de scholen immers al bijna niet eens meer binnen. Alles moet door de besturen via de digitale snelweg worden aangeleverd en zo’n inspecteur komt alleen langs als het meestal al te laat is.

 Misschien moet het onderwijs niet op de schop, maar de onderwijsinspectie zelf. Als die inspecteur weer eens echt zou meemaken hoe een school werkt en hoe de scholen worden aangestuurd, dan zou hij of zij (meestal zij) ook weer zien hoeveel onnodige en overbodige prut aan extra leerstof op de bordjes van de leerkrachten is gegooid. Naast vakken als ‘burgerschapszin’, sociale redzaamheid en bevorderen lichamelijke en psychische gezondheid voor zichzelf en anderen doen we tegenwoordig ook aan gedragstraining vanuit respect voor de waarden en normen.  Overigens werden de meeste van deze zaken vroeger gerekend tot de taak van de ouders.

 Ik zeg niet, dat die vakken geen nut hebben. Ik zeg wel, dat ze ten koste gaan van de beschikbare tijd voor de vakken waarover de rijksinspecteur nu struikelt.

Maatschappij kies nu eens wat je echt aan die basisschool wilt onderwijzen! En hou op met ontkennen, dat de beschikbare tijd niet echt heel ruim is.

Kies!

dinsdag 27 oktober 2020

Waarom doet het openbaar basisonderwijs in Vlaardingen het zo slecht?

 


In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw ging het met het openbaar basisonderwijs in Vlaardingen niet slecht. Verspreid over de hele stad kon je openbare lagere scholen, de latere basisscholen vinden. Alleen al in de Holy wijk stonden er vier en niet van die kleine scholen ook. Driehonderd leerlingen op een school was regel. Nu is het totaal aanbod aan leerlingen wel flink gedaald, sinds die tijd, dus dat er wat scholen zijn verdwenen valt gedeeltelijk daaruit te verklaren.

Overigens zie je de trend van scholensluiting veel minder bij het bijzonder onderwijs. Grotere gezinnen?  Zou kunnen.

 Aan het eind van de vorige eeuw stonden er in de Westwijk uiteindelijk nog drie openbare basisscholen overeind. Dat waren De Zuidbuurt, de Wetering en de Zuidwester. Het toenmalige gemeentebestuur deed mee met de landelijke bezuinigingsrondes en besloot, dat die drie scholen moesten gaan fuseren. Op de Zuidbuurt na, kwamen de andere twee scholen niet aan de opheffingsnorm van, ik meen 186 leerlingen. Precies weet ik het niet meer, maar feit was, dat de fusie doorging en uiteindelijk leverden een serie beleidsmaatregelen het resultaat op, dat er nu nog maar één openbare basisschool over is in de hele Westwijk! Met zo ongeveer tweehonderd leerlingen. Overigens was de prognose tijdens de fusie, dat er meer dan zevenhonderd leerlingen op die nieuwe fusieschool zouden komen te zitten. Je vraagt je oprecht af waardoor dat fusieplannetje verworden is tot één van de grootste beleidsmatige mislukkingen van het openbaar onderwijs in onze stad.

 Ik denk, dat gebrek aan visie bij de toenmalige bestuurders mede hieraan debet was.  De beide Christelijke scholen in de Westwijk doen het prima. De Prins Willem Alexander en de Schakel kunnen trots zijn op een leerlingenaantal van meer dan vierhonderd leerlingen per school. Hulde aan het bestuur van Un1ek en aan de directies.

 Blijkbaar hebben de bestuurders van het openbaar basisonderwijs in Vlaardingen in die tijd nogal wat inschattingsfouten gemaakt. Ook lijkt het erop, dat men onvoldoende inzicht had in de redenen waarom mensen voor een bepaalde school kiezen.

 Blijkbaar heeft het huidige bestuur van het openbaar basisonderwijs in Vlaardingen niet veel geleerd van de fouten uit het verleden. Ook in de wijk Holy dreigt zich een vergelijkbaar drama af te gaan spelen. Van de grote, welvarende openbare basisscholen zijn nog maar drie wat kleinere locaties overgebleven. Om te voldoen aan de instandhoudingseisen zijn die drie scholen een aantal jaren geleden al gefuseerd. De Singel heeft nog zo’n 160 leerlingen, de Klimop idem en het Breinpaleis (What’s in a name?)’zo rond de 70 leerlingen. En de plannen liegen er niet om. Briljante geesten hebben bedacht, dat het Breinpaleis en de Klimop maar moeten gaan fuseren! Beetje raar begrip, want het is al één school, maar men bedoelt, dat ze in één gebouw moeten gaan werken. En dus wordt het één school. Of dat nu een slimme keuze is, valt nog maar te bezien. De leerlingen van beide scholen verschillen enorm in culturele afkomst. Dat gaat na de samenvoeging misschien nog wel wat extra leerlingen kosten.

 De plannen rond De Singel zijn nog wat onduidelijk. De school schrijft al jaren te weinig nieuwe vierjarigen in en wordt dus gestaag kleiner. De Christelijke basisschool het Anker zit in hetzelfde gebouw en neemt lokaal na lokaal het deel van De Singel over. De Singel wordt dus stukje bij beetje opgegeten. Nog even en het openbaar basisonderwijs in Holy Noord is ter ziele. En zeer waarschijnlijk zal het openbaar basisonderwijs in Holy over een paar jaar op hetzelfde kwijnende niveau staan, als dat in de Westwijk. Geen fijn vooruitzicht.

En de besturen van de bijzondere scholen wrijven zich in de handen bij zoveel bestuurlijke onmacht.

woensdag 7 oktober 2020

Mondkapjes waanzin.

 


Ik moest gisteravond een training in het gebruik van de portofoon en mobilofoon volgen. Nuttige apparaten, die wij gebruiken bij de uitvoering van mijn hobby; vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis. Het was een leuke en goed opgezette les. En de avond vloog voorbij. Maar de aanloop naar deze cursus stond bol van de protocollen en regeltjesgekte.

 Allereerst kreeg ik een mail waarin informatie stond over het gebruik van de mondkapjes. Daarna kwam er een mail met wijzigingen in het protocol. En vervolgens kwamen er nog wat mailtjes over het algemeen gebruik van mondkapjes tijdens de inzetten.

 Uiteraard nam ik een mondkapje mee. Bij aankomst moest dat op bij het betreden van het lesgebouw. Ook zag ik, dat andere cursisten handschoenen aan hadden. Die had ik dus blijkbaar gemist in de brei aan mailtjes. Gelukkig lagen er wat extra handschoenen klaar. Op mijn plaats aangekomen mocht het mondkapje af. Zodra ik koffie ging halen moest het kapje weer op. En bij terugkeer op mijn plek ging het kapje weer af.

 Als er iemand naar het toilet moest, dan gingen de handschoenen uit en het mondkapje ging weer op. Na het toiletbezoek , handen wassen, mondkapje op, terug naar de les plek, handschoenen aan en mondkapje weer af. Die handschoenen moest je aan doen om de apparatuur aan te mogen raken.

 Aan het einde van de cursus moest je je eigen werkplek desinfecteren. Dat vind ik wel logisch, maar het op en afdoen van de mondkapjes is ridicuul. Wil je het echt goed doen, dan moet je namelijk elke keer, dat je het mondkapje afdoet een nieuw mondkapje nemen. Is het ding namelijk aan de buitenkant besmet geraakt, dan raak je dat met de vingers aan en …… Juist!

 Deze waanzin is alleen te voorkomen, door dat mondkapje op te doen en op te laten totdat je het pand weer verlaat.

 In onze scholen zie je nu dus elke dag diezelfde waanzin. Op de gangen e.d. moet men het mondkapje op en in het lokaal mag het af. Zeven lesmomenten op een dag? Dan dus zeven verschillende  mondkapjes gebruiken. Tussendoor naar het toilet? Elke keer een nieuw mondkapje. Dat gebeurt dus niet.

 Ik denk, dat de verspreiding op scholen door deze aanpak niet zal verminderen. Maar ja, symboolpolitiek komt wel vaker voor. Toch?